Απάνθρωπες οι συνθήκες διαβίωσης για οικογένειες αιτητών ασύλου

Ρατσιστικούς και απάνθρωπους χαρακτηρίζει η επίτιμη πρόεδρος της οργάνωσης Cyprus Stop Trafficking Ανδρούλα Χριστοφίδου τους νέους κανονισμούς που είχαν εισαχθεί το 2013 για τους αιτητές ασύλου και με αυτούς διαφοροποιήθηκε ριζικά η πολιτική που ακολουθείτο σε σχέση με τα επιδόματα.

Πλέον στα εν λόγω πρόσωπα παραχωρούνται ουσιαστικά μόνο κουπόνια, τα οποία ειρήσθω εν παρόδω μπορούν να εξαργυρώνουν όχι σε καταστήματα της επιλογής τους που μπορεί να είναι και φθηνότερα αλλά μόνο σε μικρό αριθμό που συνάπτει σχετική συμφωνία με το κράτος, ενώ σε μετρητά για ένα άτομο το ποσό φτάνει μόλις τα 70 ευρώ και αυτά για το ρεύμα, το νερό και τα λεγόμενα «μικροέξοδα». Επίσης παραχωρείται επίδομα ενοικίου ύψους 100 ευρώ το οποίο καταβάλλεται απευθείας στον ιδιοκτήτη της κατοικίας όταν και εφόσον αυτή εξευρεθεί, γι’ αυτό και παρατηρείται το φαινόμενο να χρειάζεται να συμβιώνουν πολλά άτομα μαζί.

Ακόμα, ολόκληρες οικογένειες, όταν λήγει η περίοδος που θα μπορούσαν να μείνουν σε ξενοδοχεία, επιλέγουν να μένουν άστεγες, αφού τα 100 ευρώ που τους δίνουν ως έκτακτο βοήθημα μέχρι να βρουν σπίτι είναι φυσικό να τα χρειάζονται και να τα διαθέτουν, αν μη τι άλλο, για τη διατροφή τους.

Όπως επισημάνθηκε από την κ. Χριστοφίδου, το σύστημα που υιοθετήθηκε με τα κουπόνια καθιστά ακόμα δυσκολότερη τη ζωή αυτών των ανθρώπων από άποψη εξασφάλισης των προϊόντων.

Οδύσσεια δίχως τέλος

Συγκεκριμένα εξήγησε ότι για να προμηθευτούν με τα πράγματα που χρειάζονται, περνούν ολόκληρη Οδύσσεια, αφού δεν μπορούν να τα πάρουν όλα από ένα κατάστημα, αλλά από διαφορετικά που είναι και διάσπαρτα σε διάφορες περιοχές.

Ενδεικτικά η πρόεδρος της CST αναφέρθηκε στο υγραέριο, το οποίο δικαιούνται να πάρουν μόνο από συγκεκριμένα σημεία που μπορεί να βρίσκονται πολύ μακριά από τον χώρο διαμονής τους, εννοείται δε ότι στα λεωφορεία δεν τους βάζουν όταν βρίσκονται με μια μποτίλια γκαζιού στο χέρι.

Παράλληλα εξέφρασε την ανησυχία της γιατί άλλες τρεις οικογένειες στη Λευκωσία έπρεπε σήμερα να εγκαταλείψουν το ξενοδοχείο όπου διέμεναν, καθώς τους ειδοποίησαν ότι το κράτος τερματίζει την πληρωμή του. Η μία οικογένεια έχει δύο παιδιά και η μητέρα είναι έγκυος το τρίτο, η δεύτερη οικογένεια έχει τρία παιδιά, το ένα εκ των οποίων νεογέννητο, ενώ ο πατέρας της τρίτης οικογένειας έχει ακρωτηριασμένο πόδι. «Ρώτησα χθες λειτουργό των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας πώς, ποιος και πού θα στεγάσει αυτούς τους ανθρώπους και περίπου μου είπε ότι δεν είναι δική τους δουλειά», ανέφερε η κ. Χριστοφίδου.

Στήνουν αντίσκηνα

Με σειρά άρθρων της, η πρόεδρος της CST θίγει εδώ και καιρό συστηματικά το ζήτημα, προειδοποιώντας πως η οργάνωση δεν μπορεί πια να τα βγάλει πέρα, αφού είναι η ίδια, όπως και άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, που αναγκάζονται να συμπληρώνουν το ενοίκιο και να βοηθούν με ό,τι άλλα μέσα διαθέτουν αυτούς τους ανθρώπους. Επίσης αναγκάζονται να αγοράζουν μέχρι και τις πάνες για τις οικογένειες που έχουν παιδιά σε βρεφική ηλικία, αφού δεν τυγχάνουν κάλυψης από τα κουπόνια. Ιδιαίτερα τονίζει ότι πολλοί από αυτούς είναι άστεγοι και κοιμούνται σε πάρκα, αναφέροντας ως ενδεικτικό παράδειγμα για τη Λευκωσία τον δημόσιο κήπο που βρίσκεται δίπλα από τη Βουλή.

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται είναι ενδεικτικές. Οικογένειες με παιδιά είχαν στήσει αντίσκηνα και διέμεναν εκεί για ημέρες, μέχρι που βρέθηκαν τα χρήματα από φιλανθρωπικές οργανώσεις και κατάφεραν να τους στεγάσουν.

70 ευρώ για ρεύμα και «μικροέξοδα»

Υπενθυμίζεται ότι από το 2013 και εντεύθεν, η βοήθεια που παρέχεται στους αιτητές ασύλου έχει ως εξής:

  • Για ένα άτομο παραχωρούνται κουπόνια για τροφή, ρουχισμό και υπόδηση αξίας 150 ευρώ, επίδομα ενοικίου 100 ευρώ το οποίο καταβάλλεται από το κράτος απευθείας στον ιδιοκτήτη της κατοικίας και 70 ευρώ σε μετρητά για ηλεκτρισμό, ύδρευση και μικροέξοδα. Δηλαδή σύνολο βοήθειας 320 ευρώ.
  • Για νοικοκυριά με δύο μέλη, το συνολικό ύψος του επιδόματος είναι 420 ευρώ, το οποίο κατανέμεται σε 225 ευρώ για τροφή, ρουχισμό και υπόδηση σε κουπόνια, σε 100 ευρώ για ενοίκιο και σε 95 ευρώ σε μετρητά για ρεύμα, νερό και μικροέξοδα.
  • Για νοικοκυριά με τρία μέλη παραχωρούνται κουπόνια που ισούνται με 300 ευρώ, 150 ευρώ δίνονται για το ενοίκιο, ενώ σε μετρητά το ποσό ανέρχεται στα 130 ευρώ. Δηλαδή σύνολο βοήθειας 580 ευρώ.
  • Τέλος, για νοικοκυριά με τέσσερα και περισσότερα μέλη παραχωρούνται κουπόνια για τροφή, ρουχισμό και υπόδηση αξίας 375 ευρώ, το επίδομα ενοικίου ανέρχεται στα 200 ευρώ, ενώ σε μετρητά δίνεται το ποσό των 160 ευρώ. Δηλαδή σύνολο 735 ευρώ, που είναι και το ανώτατο ποσό σε οποιαδήποτε περίπτωση.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία, τα επιδόματα τερματίζονται όταν ο αιτητής αρνηθεί δύο φορές την προσφορά απασχόλησης, η οποία δεν μπορεί να είναι οπουδήποτε αλλού εκτός από τους τομείς της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Επίσης τα επιδόματα αφορούν μόνο τα άτομα που είναι ηλικίας άνω των 14 ετών, ενώ για να καταστεί κάποιος δικαιούχος θα πρέπει αποδεδειγμένα να μην διαθέτει άλλα εισοδήματα ή άλλους οικονομικούς πόρους για ικανοποίηση των αναγκών του.

Επιστολή στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τη Βουλή

Τώρα η οργάνωση επανήλθε με ανοικτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, καθώς και την πρόεδρο της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Στέλλα Κυριακίδου, τους οποίους καλεί να ενσκήψουν στο ζήτημα και να μελετήσουν μέτρα για μια ανθρώπινη διαβίωση των αιτούντων άσυλο. Όπως αναφέρει η κ. Χριστοφίδου στην επιστολή, κατανοεί την ανάγκη που είχε προκύψει το 2013 για αλλαγή πολιτικής στα επιδόματα λόγω της οικονομικής κρίσης, όμως τώρα που οι συνθήκες έχουν βελτιωθεί, θεωρεί ότι πρέπει να τύχουν επαναξιολόγησης.

«Με την παρούσα επιστολή θέλω να επιστήσω όλων την προσοχή στο πρόβλημα των αιτητών ασύλου και στις άθλιες συνθήκες στις οποίες είναι αναγκασμένοι να ζουν, έως ότου οι αρμόδιοι λειτουργοί αποφασίσουν εάν θα τους δοθεί πολιτικό ή ανθρωπιστικό άσυλο ή αν θα πρέπει να επιστρέψουν στις χώρες τους. Αρνούμαι να πιστέψω ότι αυτοί που πρότειναν και αυτοί που ψήφισαν τους κανονισμούς ήταν ρατσιστές ή απάνθρωποι. Ίσως το 2013 οι κανονισμοί να συμβάδιζαν με τις τότε συνθήκες, τώρα όμως που έχουν βελτιωθεί, οι κανονισμοί φαίνονται ρατσιστικοί και απάνθρωποι», αναφέρει η κ. Χριστοφίδου στην επιστολή, και συνεχίζει:

«Η οργάνωσή μας έχει κουραστεί να τρέχει για εξεύρεση χρημάτων και να ψάχνει διαμερίσματα των 200 ευρώ τον μήνα για να στεγάσει οικογένειες αιτητών ασύλου με τρία παιδιά. Η οργάνωσή μας έχει κουραστεί να αγοράζει πανάκια για βρέφη, εφόσον αυτά είναι είδος που δεν μπορεί να αγοραστεί με τα κουπόνια. Έχουμε επίσης κουραστεί να συμπληρώνουμε το ενοίκιο και να πληρώνουμε τους λογαριασμούς ρεύματος οικογενειών που τους βρήκαμε κάποια διαμονή. Παρακαλώ επιληφθείτε του προβλήματος και είμαι σίγουρη ότι δεν είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση».

Πηγή: http://politis.com.cy/article/apanthropes-i-sinthikes-diaviosis-gia-ikogenies-etiton-asilou

Μ.Τράϊκοβιτς: Ο Ολυμπιονίκης που μας κάνει περήφανους, δίνει μαθήματα ανθρωπιάς!

Ο Σερβικής καταγωγής σπρίντερ Μίλαν Τράϊκοβιτς, που αγωνίζεται με τα χρώματα της πατρίδας μας, στέλνει το δικό του μήνυμα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες που ζουν στην Κύπρο.

Μιλά για την επιτυχία του στους Ολυμπιακούς το 2016, τα πρώτα χρόνια στην Κύπρο όπου βρέθηκε μετά τον πόλεμο στη χώρα του, τις αξίες της ζωής που έμαθε στον στίβο, τον ρατσισμό και τη διαφορετικότητα.

Ο Μίλαν Τράϊκοβιτς είναι υποστηρικτής της Εκστρατείας «AWARE» για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συνέντευξή του στο  βίντεο που ακολουθεί:

 

Τιμητική πολιτογράφηση στον 16χρονο αριστούχο μαθητή Datis Amirkalali από το Ιράν, παραχώρησε ο Υπουργός Εσωτερικών Κωνσταντίνος Πετρίδης

Ο Datis γεννήθηκε στο Ιράν το 2002 και είναι ιρανικής καταγωγής. Ήρθε στην Κύπρο με τους γονείς του τον Αύγουστο του 2011 και έκτοτε η οικογένεια διαμένει στη χώρα μας ως αιτούντες άσυλο.

Ο 16χρονος φοιτά σε ιδιωτικό σχολείο στη Λευκωσία και είναι αριστούχος μαθητής. Από το 2015 συμμετέχει κάθε χρόνο στους ετήσιους Παγκύπριους Διαγωνισμούς Μαθηματικών της Κυπριακής Μαθηματικής Εταιρείας, εξασφαλίζοντας το 1ο παγκύπριο βραβείο το 2016, 2017 και 2018.

O Υπουργός Εσωτερικών, λαμβάνοντας υπόψη τις άριστες ακαδημαϊκές επιδόσεις του Datis στα μαθηματικά, οι οποίες τον καθιστούν όχι μόνο παράδειγμα ακαδημαϊκής αριστείας αλλά και κοινωνικής ενσωμάτωσης μετανάστη στο κυπριακό γίγνεσθαι, αποφάσισε να του παραχωρήσει τιμητικά την κυπριακή υπηκοότητα.

Δεδομένου ότι ο Datis Amirkalali είναι ανήλικος, ο Υπουργός προχώρησε και στην πολιτογράφηση της μητέρας του κ. Behnoosh Salhi.

Η οικογένεια εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της προς τον Υπουργό Εσωτερικών ευχαριστώντας τον θερμά για την τιμητική πολιτογράφηση.

Οι εν λόγω πολιτογραφήσεις έχουν εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο.

 

Πηγή:http://www.reporter.com.cy/local-news/article/376160/o-iranos-mathitis-poy-kerdise-me-to-spathi-toy-tin-kypriaki-ypikootita13

Ένα βήμα μπροστά είναι οι διακινητές

Μοιάζει σαν το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, ένα ατέλειωτο, δηλαδή, κυνηγητό ζωής και θανάτου. Πρόσφυγες και μετανάστες θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη, είτε γιατί έχουν διωχτεί από τις πατρίδες τους είτε γιατί επιθυμούν ένα καλύτερο μέλλον. Απέναντί τους βρίσκουν σύνορα κλειστά και μια όλο και αυξανόμενη επιθετικότητα. Η Ευρώπη για τους δικούς της λόγους δικαιολογημένους ή όχι έχει αποφασίσει να κλείσει τις πόρτες της στους ξένους.

Έτσι, προτού καλά-καλά κλείσει μια μεταναστευτική οδός, μια άλλη πιο δύσκολη και πιο επικίνδυνη εμφανίζεται. Το είδαμε αυτό να συμβαίνει πολλές φορές. Μόλις έκλεισε η βαλκανική οδός το 2016 κυρίως μετά τις πιέσεις της Αυστρίας, αυξήθηκαν οι ροές στη Μεσόγειο. Η Ιταλία έδρασε γρήγορα και με συμφωνίες που συνήψε με τη Λιβύη πέτυχε να περιορίσει σε μεγάλο βαθμό τις αυξήσεις.

Τώρα, μια νέα βαλκανική δίοδος έκανε την εμφάνισή της. Όπως δήλωσε ο Γάλλος διοικητής της Frontex οι πρόσφυγες και οι μετανάστες από την Τουρκία μεταβαίνουν στην Ελλάδα και από εκεί μέσω Αλβανίας, Μαυροβουνίου, Βοσνίας και Ερζεγοβίνης κατευθύνονται προς τον Βορρά. Στη συνέχεια μέσω Αυστρίας και Τσεχίας φτάνουν στη Βόρεια Ευρώπη. Σύμφωνα με στοιχεία περίπου 800 άτομα κάθε μήνα χρησιμοποιούν αυτή την οδό, πολύ λιγότερα από τις 200.000 που περνούσαν το 2015.

Οι διακινητές είναι περίπου σαν τους χάκερ. Βρίσκονται σχεδόν πάντα ένα βήμα μπροστά από τις διωκτικές αρχές. Τα κέρδη τους ανέρχονται σε δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο και για αυτό δεν είναι πρόθυμοι να τα εγκαταλείψουν. Έτσι, συνεχώς βρίσκουν νέους τρόπους και νέες διόδους για να ικανοποιήσουν τους «πελάτες» τους. Δεν έχει σημασία αν είναι όλο και πιο επικίνδυνα, τα νέα μονοπάτια. Μάλιστα, όσο περισσότερες δυσκολίες υπάρχουν, τόσο αυξάνονται και τα κέρδη.

Η νέα βαλκανική οδός υπέπεσε ήδη στην αντίληψη του Σεμπάστιαν Κουρτς, καγκελάριου της Αυστρίας, ο οποίος ανήγαγε την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε προτεραιότητα της αυστριακής προεδρίας αυτό το εξάμηνο. Θεωρείται βέβαιο πως τις επόμενες μέρες, θα δούμε και αυτό τον δρόμο να κλείνει. Οι προσφυγικές ροές, ωστόσο, δεν θα σταματήσουν. Ίσως μειωθούν για λίγο διάστημα. Μέχρι να βρεθεί η επόμενη οδός.

 

Πηγή: http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/552210/ena-bima-brosta-einai-oi-diakinites

Το όνειρο της Balqees από τη Σομαλία

Το όνειρο της Balqees από τη Σομαλία

Με την αποφοίτησή της από την Τεχνική Σχολή της Λάρνακας χθες το βράδυ, ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα για την εικοσάχρονη Balqees από τη Σομαλία, που διαμένει ως πρόσφυγας στην Κύπρο.

«Σήμερα ένα όνειρο που είχα πάντα έγινε πραγματικότητα. Μπορεί να αναρωτιέστε πώς η αποφοίτηση από το γυμνάσιο μπορεί να είναι όνειρο, αλλά για μένα είναι -αυτό δεν θα ήταν δυνατό στη χώρα μου. Μετά από τόσες πολλές προκλήσεις, δεν είναι λίγο ότι αποφοιτώ σήμερα και μπορώ να ελπίζω ότι θα μπορέσω να σπουδάσω», ανέφερε συγκινημένη η Balqees, με τους συμμαθητές, τους καθηγητές και τους γονείς των υπόλοιπων παιδιών να την χειροκροτούν.

Η Balqees έχοντας χάσει επαφή με την οικογένειά της μέσα στη δίνη του πολέμου στη Σομαλία, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα της και ν’ αναζητήσει ασφάλεια. Φτάνοντας στην Κύπρο πριν από πέντε χρόνια, στην ηλικία των 15 ετών, βρέθηκε μόνη και μακριά από την οικογένειά της σε μια ξένη χώρα για την οποία τίποτα δεν ήξερε -ούτε τη γλώσσα ούτε για τον πολιτισμό. Ως ασυνόδευτο και χωρισμένο παιδί, ζούσε σε στέγη στη Λάρνακα μαζί με άλλα ασυνόδευτα παιδιά αιτητές ασύλου. Ξεκίνησε να πηγαίνει σε απογευματινά μαθήματα και να μαθαίνει Ελληνικά, αλλά πολλές φορές ένιωθε να την πνίγει η μοναξιά και η νοσταλγία για την οικογένειά της.

Μόλις αναγνωρίστηκε πρόσφυγας, η Balqees άρχισε και πάλι να ελπίζει. Έχοντας ήδη εντοπίσει τη μητέρα της και τα μικρότερα αδέλφια της, ως αναγνωρισμένη πρόσφυγας μπορούσε πλέον να υποβάλει αίτηση για οικογενειακή επανένωση και να ελπίζει ότι κάποια στιγμή θα μπορούσαν να ζήσουν και πάλι μαζί.

Κατόπιν έγκρισης της αίτησής της για οικογενειακή επανένωση, ακόμα ένα όνειρό της σύντομα θα γίνει πραγματικότητα -να ζήσει με τη μητέρα και τ’ αδέλφια της στην Κύπρο. Νιώθοντας την ασφάλεια που παρέχει το καθεστώς του πρόσφυγα και την ανακούφιση ότι σύντομα θα βρισκόταν και πάλι με την οικογένειά της, η Balqees επικεντρώθηκε στο στόχο της και κυνήγησε το όνειρό της για εκπαίδευση.

Με την υποστήριξη του σχολείου κατάφερε ν’ αντεπεξέλθει στις προκλήσεις και ν’ αποφοιτήσει. Βέβαια, ο δρόμος δεν τελειώνει εδώ. Επόμενος στόχος της Βalqees είναι να σπουδάσει και να γίνει κοινωνική λειτουργός.

(Φωτογραφία και κείμενο από την Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες)

 

Πηγή: http://dialogos.com.cy/blog/to-oniro-tis-balqees-apo-ti-somalia/#.W2gCrFUzbIW

Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, αδελφές από το Καμερούν

Έκκληση UNHCR σε κυπριακά πανεπιστήμια να προσφέρουν ευκαιρίες σπουδών, σε νεαρούς πρόσφυγες

Του Μάριου Δημητρίου

 

Ένα όμορφο καλοκαίρι, γεμάτο προσμονή και ελπίδα, ζουν οι 18χρονες αδελφές από το Καμερούν, RuddyAlocha EBUA (Νικολέττα) και EdithBritney ΑDE (Δήμητρα), κάτοικοι Λευκωσίας, καθώς περιμένουν να έρθει ο Σεπτέμβρης και να ξεκινήσουν τη φοίτησή τους στο Τμήμα Γαλλικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου. Από το 2005, όταν ήρθαν στην Κύπρο, είναι μαζί στον ίδιο σχολικό χώρο και στο ίδιο θρανίο, διαδοχικά σε νηπιαγωγείο στον Άγιο Δομέτιο, στο Δημοτικό σχολείο Καϊμακλίου και στο Γυμνάσιο και Λύκειο Παλλουριώτισσας, από όπου αποφοίτησαν πριν ένα μήνα. Στην τελετή αποφοίτησης, στις 29 Ιουνίου 2018, η Δήμητρα βραβεύτηκε για την επίδοσή της στα Γαλλικά, με βαθμό 19,5, που είναι ο ψηλότερος βαθμός στις Παγκύπριες Εξετάσεις. Η πολύ καλή βαθμολογία τους στις Παγκύπριες Εξετάσεις, (18,5 η Δήμητρα και 17 η Νικολέττα), όντας το εισιτήριό τους για την είσοδο στο ανώτατο δημόσιο εκπαιδευτήριο της χώρας, αποτελεί ένα σημαντικό σταθμό, μιας πορείας γεμάτης δύσκολες προκλήσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα, ως παιδιά αναγνωρισμένων προσφύγων, με διαφορετική από τους Ελληνοκύπριους συμμαθητές τους, καταγωγή, χρώμα, γλώσσα και πολιτισμικό ιστορικό, αποφασισμένα όμως να διεκδικήσουν και να κερδίσουν με την αξία τους, το δικαίωμα – και όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό – να ενταχθούν ισότιμα στην κυπριακή κοινωνία, να μορφωθούν, να εργαστούν και να ζήσουν με ασφάλεια, όπως όλοι οι συμπολίτες τους.

 

Μεγαλύτερη ενίσχυση από την πολιτεία

Η Νικολέττα και η Δήμητρα, μίλησαν στην «24» για τις προκλήσεις αυτές, την Τρίτη 24 Ιουλίου 2018, σε συνάντησή μας στο Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR), που παρακολουθεί και βοηθά την οικογένεια, από την αρχή της εγκατάστασής της στο νησί. Όπως επεσήμανε στην εφημερίδα μας η λειτουργός της Αρμοστείας, Αιμιλία Στροβολίδου, «οι δυο αδελφές ανήκουν στο ελάχιστο ποσοστό, των παιδιών προσφύγων, που καταφέρνουν να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια, στις χώρες υποδοχής τους. Η μεγάλη πρόκληση στο θέμα της εκπαίδευσης, αφορά 15χρονα και 16χρονα παιδιά που έρχονται στην Κύπρο σε μεγάλη ηλικία και μπαίνουν απευθείας στο Γυμνάσιο ή Λύκειο. Είναι πολύ πιο δύσκολο γι’ αυτά, να μπουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και δεν έχουμε τέτοιες περιπτώσεις. Έχουμε μόνο περιπτώσεις, όπως της Δήμητρας και της Νικολέττας, που ήρθαν σε πολύ μικρότερη ηλικία και φοίτησαν στο Δημοτικό σχολείο στην Κύπρο και είναι πιο εφικτό για τα παιδιά αυτά, να πετύχουν στις Παγκύπριες και να περάσουν στο Πανεπιστήμιο. Χρειάζεται λοιπόν μεγαλύτερη ενίσχυση από την πολιτεία για τα παιδιά αυτά, ώστε να μπορέσουν να ανταγωνιστούν με τους υπόλοιπους και να διεκδικήσουν μια θέση στο δημόσιο Πανεπιστήμιο. Να αναφέρω ότι  ως UNHCR, έχουμε με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, Μνημόνιο Συνεργασίας που προβλέπει μεταξύ άλλων και παροχή υποτροφιών – ολικών ή μερικών – σε παιδιά προσφύγων». Να υποδειχθεί στο σημείο αυτό, ότι σήμερα, σύμφωνα με παγκόσμια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας, πάνω από 65 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, έχουν ξεριζωθεί από τον πόλεμο και τις διώξεις, εκ των οποίων τα 21 εκατομμύρια είναι πρόσφυγες και περισσότεροι από τους μισούς, είναι παιδιά. Από αυτά τα παιδιά, μόνο το 50% έχει πρόσβαση στη δημοτική εκπαίδευση, το 22% στη δευτεροβάθμια και μόλις 1% στην τριτοβάθμια.

 

«Είχαν θέληση, πάλεψαν και τα κατάφεραν»

Οι δύο αδελφές, ζουν στη Λευκωσία με τη μητέρα τους Priscillia και τα μικρότερα αδέλφια τους, τη 12χρονη Αντωνία και τον 11χρονο Άγγελο, καθώς οι γονείς τους χώρισαν και ο πατέρας τους εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο. Ο πατέρας τους, ήταν ο πρώτος από την οικογένεια που κατέφυγε στην Κύπρο, το 2004 ως αιτητής ασύλου και αναγνωρίστηκε σχεδόν αμέσως, από την Υπηρεσία Ασύλου, ως πολιτικός πρόσφυγας, αφού είχε υποστεί διώξεις στην πατρίδα του, λόγω των πολιτικών του δραστηριοτήτων και πεποιθήσεων. Πριν τρία χρόνια, η οικογένεια τον ακολούθησε στο Βέλγιο, σε μια προσπάθεια του ζευγαριού να ξανασμίξουν, μια περίοδο όπου η Δήμητρα και η Νικολέττα, φοίτησαν στην Α΄ και Β΄ τάξη, σε βελγικό Λύκειο. Ο πατέρας παρέμεινε στο Βέλγιο, αφού η προσπάθεια επανασύνδεσης απέτυχε και η υπόλοιπη οικογένεια επέστρεψε στην Κύπρο, με τις δύο αδελφές να δίνουν εξετάσεις και να πετυχαίνουν φοίτησή τους στην Γ΄ τάξη του Λυκείου Παλλουριώτισσας. «Η μητέρα και τα τέσσερα παιδιά, αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες, μετά που επέστρεψαν στην Κύπρο από το Βέλγιο και για να καταλάβετε, τις πρώτες δύο εβδομάδες, πριν βρουν σπίτι να ενοικιάσουν, φιλοξενήθηκαν για δύο εβδομάδες στο σπίτι φιλικής τους οικογένειας, προσφύγων από τη Συρία», μας είπε η Αιμιλία Στροβολίδου. «Αλλά», πρόσθεσε, «με τη μεγάλη θέληση που είχαν, το πάλεψαν και τα κατάφεραν και είμαστε πολύ περήφανοι για όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα για τη Δήμητρα και τη Νικολέττα, που τις γνωρίζω από μικρές, ως λειτουργός της UNHCR, από τον πρώτο καιρό που ήρθαν στην Κύπρο». (Απαντώντας σε σχετική μας ερώτηση, ανέφερε ότι βοήθεια στην οικογένεια, πρόσφερε διαχρονικά και η μη κυβερνητική οργάνωση Future Worlds Center – ιδιαίτερα η λειτουργός της, Αλεξία Σολωμονίδου – που μετεξελίχθηκε στο Κυπριακό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες).

 

«Πολλά κλάματα στην πρώτη τάξη»…

«Για μένα ήταν πολύ δύσκολα τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου», μας είπε η Νικολέττα, «όπου μπορείς να έχεις φίλους, μόνο όταν είσαι ανάμεσα σε άτομα που σου μοιάζουν. Δεν έχεις φίλους, όταν είσαι κάπου, που κανένας δεν φαίνεται όπως εσένα και οι άλλοι μαθητές προσπαθούν να σε κάνουν να ξέρεις, ότι διαφέρεις.…πολλά κλάματα λοιπόν, στην πρώτη τάξη, στα 6 και 7 σου χρόνια, που είσαι πολύ ευαίσθητη και θέλεις να σε δέχονται οι φίλοι σου, όπως είσαι… Για μας όμως, ήταν το αντίθετο. Έπρεπε σιγά σιγά να δέχεσαι ότι είσαι διαφορετική και να ζεις με αυτό και να μην το σκέφτεσαι τόσο πολύ…Δύσκολη επίσης, ήταν και η έκτη τάξη του Δημοτικού, εκεί που αγγίζεις την εφηβεία, στα 12 προς 13, εκεί που θέλεις να σε δεχτούν πιο πολύ, να ανήκεις. Ενώ εμείς, δεν νιώθαμε ότι ανήκαμε. Φίλες δεν είχαμε από την τάξη μας. Φίλες είχαμε άλλα παιδιά προσφύγων, από τη Συρία, την Αγγλία, τη Ρουμανία, που τις γνωρίσαμε στα ενισχυμένα μαθήματα ελληνικών». Απαντώντας σε  ερώτησή μας κατά πόσο βελτιώθηκε η κατάσταση τα τελευταία χρόνια, στο ζήτημα αυτό, η Νικολέττα απάντησε καταφατικά. «Ναι, το τελευταίο διάστημα, ο ρατσισμός  μειώθηκε πολύ. Ο μικρός αδελφός μας, έκανε φίλους πολύ εύκολα, παρόλο που στην αρχή, δεν ήξερε τη γλώσσα. Γενικά τα αγόρια, δίνουν περισσότερη σημασία στα κοινά μεταξύ τους, όπως το ποδόσφαιρο και όχι στο χρώμα του άλλου. Τα πράγματα είναι πιο δύσκολα για τη μικρή μας αδελφή, την Αντωνία, από ό,τι είναι για τον Άγγελο».

 

«Χρειάζονται τη στήριξη όλων»

Να υπενθυμίσουμε ότι η Αιμιλία Στροβολίδου, αναφέρθηκε στην περίπτωση των δύο κοριτσιών από το Καμερούν, μιλώντας στις 29 Ιουνίου 2018, στα εγκαίνια έκθεσης φωτογραφίας, με τίτλο «Παιδιά πρόσφυγες στην Κύπρο, φωτογραφίζουν τη ζωή τους», στο Δημαρχείο Στροβόλου, όπου συμμετείχαν με φωτογραφίες τους και η Δήμητρα και η Νικολέττα. «Ναι», είπε, «η επιτυχία τους οφείλεται στη θέλησή τους και στην αποφασιστικότητά τους να πετύχουν, αλλά αν δεν είχαν τη στήριξη του εκπαιδευτικού, της συμμαθήτριας, του γείτονα, αυτό δεν θα ήταν εφικτό. Οι πρόσφυγες χρειάζονται τη στήριξη όλων, για να ξανακτίσουν τη ζωή τους. Θα πρέπει να δουλέψουμε όλοι μαζί για να πετύχουν αυτά που οι περισσότεροι από εμάς, θεωρούμε δεδομένα – μόρφωση, εργασία, κάπου να μείνουν, ν’ ανήκουν σε μια κοινωνία. Τα οφέλη είναι τεράστια, τόσο για τους πρόσφυγες, όσο και για τις κοινωνίες που τους υποδέχονται».

 

Όταν μίλησε η Πρίσκα Τοτόρο

Οι δύο αδελφές, θα συναντήσουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, άλλη μια φοιτήτρια από την Αφρική, τη δευτεροετή φοιτήτρια Ψυχολογίας, Πρίσκα Τοτόρο (Prisca Totoro), παιδί μεταναστών από το Κονγκό, την περίπτωση της οποίας, ο υπογράφων κάλυψε για την «24», τον Οκτώβρη 2017. Όπως τη Δήμητρα και τη Νικολέττα, η Πρίσκα φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο Καϊμακλίου και στο Γυμνάσιο και Λύκειο Παλουριώτισσας – και επιπρόσθετα, στο Λύκειο Εθνομάρτυρα Κυπριανού στο Στρόβολο. Η κοπέλα είχε κάνει μια σημαντική δημόσια παρέμβαση, μιλώντας για την προσωπική της εμπειρία της προσφυγιάς, σε ημερίδα που οργάνωσαν στις 6 Οκτωβρίου 2017, στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, στη Λευκωσία, η Διεύθυνση Μέσης Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού και η UNHCR. Η ημερίδα έγινε στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος «Μακριά από την πατρίδα και τον φόβο», που έχει σκοπό την υλοποίηση δράσεων από τα σχολεία, για την ένταξη των παιδιών με προσφυγική ή μεταναστευτική βιογραφία στο σχολικό περιβάλλον, με παροχή στήριξης στη σχολική μονάδα από τους συνεργαζόμενους φορείς. Σε αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, συμμετείχαν δέκα σχολεία Μέσης Γενικής και Μέσης Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, που εκδήλωσαν ενδιαφέρον. Στο κάθε σχολείο δημιουργήθηκε δεκαμελής ομάδα με την ονομασία «Νοιάζομαι και Δρω», με σκοπό τον σχεδιασμό και υλοποίηση δράσεων που ανταποκρίνονται στις ανάγκες και ιδιαιτερότητες της σχολικής μονάδας. Η ομάδα αποτελείτο από εκπαιδευτικούς, μαθητές / τριες και γονείς. Κάποια από τα μέλη της ομάδας, είχαν προσφυγική ή μεταναστευτική βιογραφία. «Προσπαθούσα πάντα να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου σε όλα», είπε στην ομιλία της η Πρίσκα Τοτόρο, «όσες δυσκολίες και εμπόδια και αν είχα ν’ αντιμετωπίσω. Προσπαθούσα να μην αφήσω τα αρνητικά, να σβήσουν τα θετικά, ποτέ. Και έτσι με αυτό το σκεπτικό και με αυτή τη διάθεση, κατάφερα να αντιμετωπίσω κάθε δυσκολία και κάθε εμπόδιο, να κάνω φίλους που μου είναι σαν αδέλφια, να ξεπεράσω φόβους, να καλλιεργήσω τα ταλέντα μου και τώρα πλέον ως ενήλικας, να είμαι πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου – και φυσικά έχω ολόκληρη τη ζωή μπροστά μου, για να πετύχω και άλλους στόχους και να πραγματοποιήσω και άλλα όνειρα».

 

«Η Κύπρος πλέον για μένα, είναι η πατρίδα μου»

«Η Κύπρος μας εδώ και αρκετά χρόνια, ιδιαίτερα στις μέρες μας, έχει δεχτεί και ακόμα δέχεται αρκετούς πρόσφυγες από διάφορους λαούς και για αρκετούς ανθρώπους, μπορεί να είναι η μόνη τους ελπίδα για επιβίωση, καθώς στις πατρίδες τους  επικρατεί ο πόλεμος, ο θάνατος, η κακομεταχείριση και η αδικία», είπε στην ομιλία της η Πρίσκα Τοτόρο και συνέχισε: «Σε τέτοιες περιπτώσεις, το παιδί είναι και θα είναι πάντα το μεγαλύτερο θύμα, που τα βιώνει όλα αυτά. Το παιδί, που αν και είναι δικαίωμά του και θα έπρεπε να πηγαίνει σχολείο με τους φίλους του, να παίζει, να κάνει τις αταξίες του, να έχει την μητέρα και τον πατέρα του, έρχεται  αντιμέτωπο με την πραγματικότητα και πρέπει να αφήσει πίσω, ό,τι έχει και δεν έχει, ακόμη και αν αυτό, σημαίνει την ίδια του την πατρίδα. Η ιστορία όμως κάθε παιδιού προσφύγων γονιών, διαφέρει από την άλλη και σήμερα θα σας μιλήσω, για όσο φυσικά μου επιτρέπει ο χρόνος, για την δική μου». Η Πρίσκα Τοτόρο, εξήγησε ότι είναι παιδί προσφύγων γονιών και κατάγεται από το Κονγκό. «Ήρθα εδώ στην Κύπρο, μαζί με την οικογένειά μου από πολύ μικρή ηλικία και μεγάλωσα εδώ, δηλαδή εδώ έζησα τα παιδικά και μαθητικά μου χρόνια, εδώ έκανα τους φίλους μου, εδώ διαμορφώθηκε η προσωπικότητα μου, ο χαρακτήρας μου, οι ιδεολογίες μου, εδώ έχουν διαμορφωθεί οι περισσότερες αναμνήσεις μου, εδώ ενηλικιώθηκα και η Κύπρος πλέον για μένα, είναι η πατρίδα μου», είπε και πρόσθεσε: «Δεν ήταν όμως όλα ρόδινα, αφού για μια ζωή, ήμουν μια «ξένη». Αν και δεν το νιώθω, κάποια πράγματα, ορισμένες περιστάσεις και συμπεριφορές, μου το θυμίζουν πάντα».

 

Η γλώσσα, μια τεράστια δοκιμασία

«Εγώ προσωπικά, θα έλεγα ήμουν από τους τυχερούς, όσον αφορά την ένταξή μου σε κυπριακό σχολείο», συνέχισε η Πρίσκα Τοτόρο. «Όλοι με υποδέχτηκαν και με βοήθησαν αρκετά, στο να συνηθίσω το νέο μου περιβάλλον με σκοπό να νιώσω, όπως λέμε, «σαν στο σπίτι μου».  Οι δάσκαλοί μου, μου έδειχναν κατανόηση και μου συμπεριφέρονταν τις περισσότερες φορές, όπως και στους υπόλοιπους, κάτι που νομίζω έπαιξε ένα ρόλο, στο να με βλέπουν και οι συμμαθητές μου, ως μια από αυτούς. Φυσικά και υπήρχαν αρκετά εμπόδια και αρκετές δυσκολίες που έπρεπε να αντιμετωπίσω και μερικές φορές ένιωθα πως μόνη αντιμετώπιζα αυτές τις δυσκολίες, αφού στην τελική, οι άλλοι συμμαθητές μου δεν είχαν να αντιμετωπίσουν τις ίδιες δυσκολίες. Η γλώσσα φυσικά, ήταν μια τεράστια δοκιμασία, διότι είναι ένα μέσο για επικοινωνία, αλλά και για μάθηση. Στο σχολείο άκουγα ελληνικά και στο σπίτι μιλούσα τη μητρική μου γλώσσα, αφού ούτε οι γονείς μου γνώριζαν τότε, ελληνικά.  Θυμάμαι που προσπαθούσα πάρα πολύ να καταλάβω τις εργασίες μου για το σπίτι και ευτυχώς που η γειτόνισσά μου, με βοηθούσε όποτε μπορούσε, με αυτές».

 

Το κείμενο πολιτικής για την ένταξη των μαθητών

Σε χαιρετισμό του στην ημερίδα, ο Damtew Dessalegne, Αντιπρόσωπος της UNHCR, επεσήμανε ότι «τα σχολεία σε όλο τον κόσμο, περιλαμβανομένης της Κύπρου, καλωσορίζουν στις τάξεις τους, όλο και περισσότερους πρόσφυγες. Τα σχολεία καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν ένα δύσκολο εγχείρημα – να διασφαλίσουν το δικαίωμα της ουσιαστικής εκπαίδευσης στα παιδιά πρόσφυγες και να τους δώσουν την ευκαιρία ν’ ανθίσουν μαζί με τους υπόλοιπους συμμαθητές τους. Τα οφέλη της μάθησης, είναι αυτονόητα. Για τα παιδιά – πρόσφυγες, συγκεκριμένα, η ουσιαστική συμμετοχή και η επιτυχία στην εκπαίδευση, αυξάνει τις ευκαιρίες για οικονομική αυτάρκεια, παρέχει ένα αίσθημα κανονικότητας και συνοχής σ’ ένα ευρύτερο περιβάλλον, που συνήθως είναι ρευστό, αβέβαιο. Η επιτυχής φοίτηση στο σχολείο και πανεπιστήμιο, δημιουργεί καλύτερες προοπτικές για τα παιδιά και νεαρούς πρόσφυγες, να μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην ανάπτυξη, στην ευημερία και κοινωνική συνοχή της καινούργιας τους πατρίδας. Στην Κύπρο έχει παρατηρηθεί μεγάλη πρόοδος αναφορικά με τις πολιτικές εκπαίδευσης των προσφύγων. Πράγματι, το κείμενο πολιτικής για την ένταξη των μαθητών/τριών με μεταναστευτική βιογραφία που εγκρίθηκε το 2016 από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, βρίσκεται στην ορθή κατεύθυνση και οι βασικοί τομείς προτεραιότητας που θέτει, συνάδουν με τα διεθνή και περιφερειακά πρότυπα».

 

Δεν απειλούν, απειλούνται

«Παρά τις σημαντικές προσπάθειες του Υπουργείου Παιδείας και των σχολείων με σημαντικό αριθμό παιδιών μεταναστευτικής βιογραφίας», πρόσθεσε ο Damtew Dessalegne, (ο οποίος κατάγεται από την Αιθιοπία), εξακολουθούν να υπάρχουν προκλήσεις, αναφορικά με την ένταξη των παιδιών προσφύγων, στο καινούργιο σχολικό τους περιβάλλον. Τέτοια θέματα, περιλαμβάνουν δυσκολίες στη γλώσσα, προσαρμογή στη νέα μαθησιακή διαδικασία, απουσίες από το σχολείο, τη σχέση μεταξύ των γονέων και της σχολικής κοινότητας, συγκρούσεις μεταξύ παιδιών και τον ρατσισμό. Πιστεύουμε ότι το πρόγραμμα που ξεκινά σήμερα, θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών. Θεωρούμε ότι προσφέρει μια πλατφόρμα για ουσιαστική συζήτηση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν σήμερα τα σχολεία. Κι αυτό για δύο βασικούς λόγους: Kατ’ αρχάς, φέρνει μαζί εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς απ΄ όλες τις εμπλεκόμενες κοινότητες – την τοπική, την κοινότητα των προσφύγων και των μεταναστών. Επίσης, οι σχολικές κοινότητες ενθαρρύνονται ν’ αποφασίσουν οι ίδιες – με την υποστήριξη των διοργανωτών – τον τρόπο αντιμετώπισης των προκλήσεων  που αντιμετωπίζουν καθημερινά και για το σκοπό αυτό, ν’ αναπτύξουν ένα σχέδιο δράσης. Ελπίζουμε επίσης ότι το πρόγραμμα αυτό θ’ αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για την ενίσχυση της εν-συναίσθησης για τους πρόσφυγες και την προώθηση των οικουμενικών αξιών του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και της προστασίας της πιο ευάλωτης, αλλά ανθεκτικής, ομάδας ανθρώπων στον κόσμο. Σήμερα, ξενοφοβικές τάσεις απειλούν την μακραίωνη παράδοση της χορήγησης ασύλου. Επομένως, η προστασία των προσφύγων συνεπάγεται, επίσης, την πληροφόρηση της κοινής γνώμης αναφορικά με το ποιοι είναι πρόσφυγες και τι έχουν περάσει. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό, ότι οι πρόσφυγες δεν αποτελούν απειλή, αλλά απειλούνται οι ίδιοι».

Η Πρίσκα Τοτόρο, δευτεροετής φοιτήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

 

Ο Ιμπραχίμ, 19 χρόνων, Παλαιστίνιος από το Ιράκ, είναι πρωτοετής φοιτητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, με 50% υποτροφία. Ζει στην Κύπρο μαζί με τους γονείς του και τα τρία του αδέλφια, από το 2006.

 

Πηγή: http://24h.com.cy/2018/07/sto-panepistimio-kyproy-adelfes-apo-to-kameroyn/

Ντάμτου Ντεσσαλένιε: Μας χρειάζονται όσο ποτέ οι πρόσφυγες

Οι πρόσφυγες μάς χρειάζονται περισσότερο από ποτέ, τονίζει ο Αντιπρόσωπος στην Κύπρο της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) Ντάμτου Ντεσσαλένιε και δηλώνει πως παγκοσμίως, πρέπει να καταπολεμήσουμε συλλογικά την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία. Όπως λέει χαρακτηριστικά είναι ευθύνη όλων, και κυρίως των πολιτικών ηγετών, να αμφισβητήσουν όσους δαιμονοποιούν τους πρόσφυγες, εκείνους που βλέπουν την ποικιλομορφία ως απειλή, εκείνους που υποκινούν το μίσος για τους «άλλους». Στην Κύπρο, θεωρεί ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι πρόσφυγες και αιτητές ασύλου δεν στηρίζονται αρκετά ώστε να ενσωματωθούν στην κοινωνία και ότι η νομοθεσία μας θα πρέπει να αναθεωρηθεί σε αρκετά σημεία.

Τι σημαίνει για σας η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων; 
Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου κατόπιν απόφασης της Γενική Συνέλευσης του ΟΗΕ να αφιερωθεί μια μέρα του χρόνου στα εκατομμύρια προσφύγων που ζουν ανάμεσά μας, που βίωσαν τη βία, διώξεις, διακρίσεις, αναζητώντας ασφάλεια και προστασία σε κάθε γωνιά της γης. Είναι μια στιγμή για να αναγνωρίσουμε εκείνες τις κοινότητες και τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που δέχονται πρόσφυγες, προσφέροντάς τους ένα ασφαλές μέρος, καλωσορίζοντας τους στα σχολεία, στους χώρους εργασίας και τις κοινωνίες τους. Αυτό περιλαμβάνει και την Κύπρο.

 

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
Πηγή: http://www.philenews.com/koinonia/anthropoi/article/538619/ntamtoy-ntessalenie-mas-chreiazontai-oso-pote-oi-prosfygs

Ο διπλός στιγματισμός, και οι ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες στην Κύπρο

Δικαιώματα και πολιτικές προτάσεις για ένα πλαίσιο ενημέρωσης και ενσωμάτωσής τους στη χώρα μας

Του Μάριου Δημητρίου

Ο διπλός στιγματισμός και τα προβλήματα των ιδιαίτερα ευάλωτων αιτητών ασύλου με αποκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά, οι πραγματικές ανάγκες των ΛΟΑΤΙ προσφύγων και η εκπαίδευση των επαγγελματιών (κυβερνητικών υπαλλήλων, αστυνομικών, κοινωνικών λειτουργών, διερμηνέων, νομικών και άλλων εμπλεκομένων) που έρχονται σε επαφή μαζί τους, ήταν στο επίκεντρο εκπαιδευτικής ημερίδας με τίτλο «ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες: Δικαιώματα, πρακτικές, και πολιτικές προτάσεις για εισαγωγή πλαισίου ενημέρωσης και ενσωμάτωσής τους στην Κύπρο» – μιας πολύ σημαντικής πρωτοβουλίας, ενόψει και του γεγονότος ότι αυξήθηκαν αριθμητικά οι πρόσφυγες που έρχονται στην Κύπρο και υποβάλλουν αίτηση ασύλου, μετά που διέφυγαν από τις χώρες τους, λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου τους, με πολλά από αυτά τα άτομα, να έχουν υποστεί σεξουαλική βία ή βασανιστήρια. Την ημερίδα οργάνωσε την 1η Ιουνίου 2018 στο ξενοδοχείο Classic στη Λευκωσία, το Κέντρο Προώθησης Έρευνας και Ανάπτυξης στην Εκπαιδευτική Τεχνολογία CARDET, με τη στήριξη της ACCEPT ΛΟΑΤΙ Κύπρου, στο πλαίσιο του 5ου Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Κύπρου 2018 και του διετούς Ευρωπαϊκού Έργου EpsiLon (Εξοπλίζοντας Επαγγελματίες για την Υποστήριξη ΛΟΑΤΙ Προσφύγων), χρηματοδοτούμενου από το Ταμείο Erasmus + της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως είπε καλωσορίζοντας τους παρευρισκόμενους ο Σωτήρης Θεμιστοκλέους, Αναπληρωτής Διευθυντής του CARDET«με το συγκεκριμένο πρόγραμμα, η ομάδα του CARDET στέκεται για ακόμη μια φορά, στο πλευρό της κοινότητας ΛΟΑΤΙ, παρουσιάζοντας το δικό της έργο για την προστασία και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μιας πολύ ευαίσθητης ομάδας πληθυσμού, αυτής των ΛΟΑΤΙ προσφύγων». Όπως επεσήμανε στην ημερίδα, η Ματίνα Ζησιάδου, Συντονίστρια της εκστρατείας AWARE, για ενημέρωση του κοινού για θέματα προσφύγων και μεταναστών«οι ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες δέχονται ρατσισμό σε πολλαπλά επίπεδα». Πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Σκεφτείτε μόνο έναν ΛΟΑΤΙ πρόσφυγα από τη Συρία. Είναι πρόσφυγας, είναι μουσουλμάνος, είναι ΛΟΑΤΙ. Βιώνει τον αποκλεισμό από τους ίδιους τους ομοεθνείς του. Γίνεται δέκτης βίας, σωματικής και λεκτικής. Συχνά γίνεται θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Σκεφτείτε κάποιον που έχει χάσει το σπίτι του, την οικογένειά του, να περιθωριοποιείται από τους ίδιους τους συμπατριώτες του. Αυτό είναι κάτι που ως κοινωνία, δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Πρέπει και οφείλουμε να περισώσουμε την αξιοπρέπεια των ΛΟΑΤΙ προσφύγων, να βρούμε τρόπους να τους κάνουμε κομμάτι της κοινωνίας, να συμβάλουμε τα μέγιστα στην επανένταξή τους».

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
πηγή: http://24h.com.cy/2018/06/o-diplos-stigmatismos-kai-oi-loati-prosfyges-stin-kypro/

85 παιδιά βρίσκονται σε ανάδοχες οικογένειες

Η ανάγκη ενίσχυσης του θεσμού της ανάδοχης φροντίδας παιδιών στην Κύπρο απασχόλησε χθεσινή συνεδρία της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής.

Όπως επεσήμανε η βουλευτής του ΔΗΣΥ Αννίτα Δημητρίου, σήμερα υπάρχουν κάποιες αναχρονιστικές νομοθεσίες ενώ το όλο ζήτημα της αναδοχής καλύπτεται από εσωτερικούς κανονισμούς των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας.

Την ίδια ώρα, σημείωσε η κ. Δημητρίου, παρατηρείται έλλειψη μιας υπεύθυνης Συντονιστικής Επιτροπής για τα ζητήματα αυτά.

Σήμερα στη χώρα μας, όπως ανάφερε εκ μέρους των ΥΚΕ η κ. Χαρά Ταπανίδου, υπάρχουν 339 παιδιά υπό φροντίδα, από τα οποία τα 222 είναι ασυνόδευτοι ανήλικοι. Τα 157 μετακινήθηκαν από τις οικογένειές τους λόγω σοβαρής παραμέλησης ή κακοποίησης και απο αυτά τα 85 βρίσκονται σε ανάδοχες οικογένειες ενώ τα 72 σε παιδικές στέγες.

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
Πηγή: http://dialogos.com.cy/blog/85-pedia-vriskonte-se-anadoches-ikogenies/#.WyDTzoozbIV

Αξία ανεκτίμητη το παιδικό χαμόγελο

Της Ελένης Κωνσταντίνου

Ημέρα του Παιδιού σήμερα, ωστόσο εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο παραμένουν ανυπεράσπιστα. Η 1η Ιουνίου έχει καθιερωθεί μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού, με στόχο να θυμίζει στην ανθρωπότητα ότι η ασφάλεια, η προστασία και η ευημερία του παιδιού θα πρέπει να αποτελούν πρώτιστη προτεραιότητα σε όλες τις πτυχές της ζωής.

Ακόμη όμως και μια πρόχειρη ματιά φανερώνει ότι ο στόχος αυτός έχει προς το παρόν αποτύχει.

Οι πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα έχουν καταργήσει σε μεγάλο βαθμό τα παιδικά δικαιώματα. Έχουν καταργήσει με τον πιο βίαιο τρόπο το δικαίωμα εκατομμυρίων παιδιών απλά και μόνο να είναι παιδιά. Πόλεμοι, φτώχεια, εξαθλίωση, πείνα και μια σειρά από άλλα ζητήματα που πλήττουν την παιδικότητα, όπως είναι η ενδοοικογενειακή βία, η σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων και πολλά άλλα, καθιστούν τις αθώες ψυχές ευάλωτα θύματα.

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
Πηγή: http://dialogos.com.cy/haravgi/axia-anektimiti-to-pediko-chamogelo/#