Ντάμτου Ντεσσαλένιε: Μας χρειάζονται όσο ποτέ οι πρόσφυγες

Οι πρόσφυγες μάς χρειάζονται περισσότερο από ποτέ, τονίζει ο Αντιπρόσωπος στην Κύπρο της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) Ντάμτου Ντεσσαλένιε και δηλώνει πως παγκοσμίως, πρέπει να καταπολεμήσουμε συλλογικά την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία. Όπως λέει χαρακτηριστικά είναι ευθύνη όλων, και κυρίως των πολιτικών ηγετών, να αμφισβητήσουν όσους δαιμονοποιούν τους πρόσφυγες, εκείνους που βλέπουν την ποικιλομορφία ως απειλή, εκείνους που υποκινούν το μίσος για τους «άλλους». Στην Κύπρο, θεωρεί ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι πρόσφυγες και αιτητές ασύλου δεν στηρίζονται αρκετά ώστε να ενσωματωθούν στην κοινωνία και ότι η νομοθεσία μας θα πρέπει να αναθεωρηθεί σε αρκετά σημεία.

Τι σημαίνει για σας η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων; 
Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου κατόπιν απόφασης της Γενική Συνέλευσης του ΟΗΕ να αφιερωθεί μια μέρα του χρόνου στα εκατομμύρια προσφύγων που ζουν ανάμεσά μας, που βίωσαν τη βία, διώξεις, διακρίσεις, αναζητώντας ασφάλεια και προστασία σε κάθε γωνιά της γης. Είναι μια στιγμή για να αναγνωρίσουμε εκείνες τις κοινότητες και τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που δέχονται πρόσφυγες, προσφέροντάς τους ένα ασφαλές μέρος, καλωσορίζοντας τους στα σχολεία, στους χώρους εργασίας και τις κοινωνίες τους. Αυτό περιλαμβάνει και την Κύπρο.

 

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
Πηγή: http://www.philenews.com/koinonia/anthropoi/article/538619/ntamtoy-ntessalenie-mas-chreiazontai-oso-pote-oi-prosfygs

Ο διπλός στιγματισμός, και οι ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες στην Κύπρο

Δικαιώματα και πολιτικές προτάσεις για ένα πλαίσιο ενημέρωσης και ενσωμάτωσής τους στη χώρα μας

Του Μάριου Δημητρίου

Ο διπλός στιγματισμός και τα προβλήματα των ιδιαίτερα ευάλωτων αιτητών ασύλου με αποκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά, οι πραγματικές ανάγκες των ΛΟΑΤΙ προσφύγων και η εκπαίδευση των επαγγελματιών (κυβερνητικών υπαλλήλων, αστυνομικών, κοινωνικών λειτουργών, διερμηνέων, νομικών και άλλων εμπλεκομένων) που έρχονται σε επαφή μαζί τους, ήταν στο επίκεντρο εκπαιδευτικής ημερίδας με τίτλο «ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες: Δικαιώματα, πρακτικές, και πολιτικές προτάσεις για εισαγωγή πλαισίου ενημέρωσης και ενσωμάτωσής τους στην Κύπρο» – μιας πολύ σημαντικής πρωτοβουλίας, ενόψει και του γεγονότος ότι αυξήθηκαν αριθμητικά οι πρόσφυγες που έρχονται στην Κύπρο και υποβάλλουν αίτηση ασύλου, μετά που διέφυγαν από τις χώρες τους, λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου τους, με πολλά από αυτά τα άτομα, να έχουν υποστεί σεξουαλική βία ή βασανιστήρια. Την ημερίδα οργάνωσε την 1η Ιουνίου 2018 στο ξενοδοχείο Classic στη Λευκωσία, το Κέντρο Προώθησης Έρευνας και Ανάπτυξης στην Εκπαιδευτική Τεχνολογία CARDET, με τη στήριξη της ACCEPT ΛΟΑΤΙ Κύπρου, στο πλαίσιο του 5ου Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Κύπρου 2018 και του διετούς Ευρωπαϊκού Έργου EpsiLon (Εξοπλίζοντας Επαγγελματίες για την Υποστήριξη ΛΟΑΤΙ Προσφύγων), χρηματοδοτούμενου από το Ταμείο Erasmus + της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως είπε καλωσορίζοντας τους παρευρισκόμενους ο Σωτήρης Θεμιστοκλέους, Αναπληρωτής Διευθυντής του CARDET«με το συγκεκριμένο πρόγραμμα, η ομάδα του CARDET στέκεται για ακόμη μια φορά, στο πλευρό της κοινότητας ΛΟΑΤΙ, παρουσιάζοντας το δικό της έργο για την προστασία και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μιας πολύ ευαίσθητης ομάδας πληθυσμού, αυτής των ΛΟΑΤΙ προσφύγων». Όπως επεσήμανε στην ημερίδα, η Ματίνα Ζησιάδου, Συντονίστρια της εκστρατείας AWARE, για ενημέρωση του κοινού για θέματα προσφύγων και μεταναστών«οι ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες δέχονται ρατσισμό σε πολλαπλά επίπεδα». Πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Σκεφτείτε μόνο έναν ΛΟΑΤΙ πρόσφυγα από τη Συρία. Είναι πρόσφυγας, είναι μουσουλμάνος, είναι ΛΟΑΤΙ. Βιώνει τον αποκλεισμό από τους ίδιους τους ομοεθνείς του. Γίνεται δέκτης βίας, σωματικής και λεκτικής. Συχνά γίνεται θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Σκεφτείτε κάποιον που έχει χάσει το σπίτι του, την οικογένειά του, να περιθωριοποιείται από τους ίδιους τους συμπατριώτες του. Αυτό είναι κάτι που ως κοινωνία, δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Πρέπει και οφείλουμε να περισώσουμε την αξιοπρέπεια των ΛΟΑΤΙ προσφύγων, να βρούμε τρόπους να τους κάνουμε κομμάτι της κοινωνίας, να συμβάλουμε τα μέγιστα στην επανένταξή τους».

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
πηγή: http://24h.com.cy/2018/06/o-diplos-stigmatismos-kai-oi-loati-prosfyges-stin-kypro/

85 παιδιά βρίσκονται σε ανάδοχες οικογένειες

Η ανάγκη ενίσχυσης του θεσμού της ανάδοχης φροντίδας παιδιών στην Κύπρο απασχόλησε χθεσινή συνεδρία της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής.

Όπως επεσήμανε η βουλευτής του ΔΗΣΥ Αννίτα Δημητρίου, σήμερα υπάρχουν κάποιες αναχρονιστικές νομοθεσίες ενώ το όλο ζήτημα της αναδοχής καλύπτεται από εσωτερικούς κανονισμούς των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας.

Την ίδια ώρα, σημείωσε η κ. Δημητρίου, παρατηρείται έλλειψη μιας υπεύθυνης Συντονιστικής Επιτροπής για τα ζητήματα αυτά.

Σήμερα στη χώρα μας, όπως ανάφερε εκ μέρους των ΥΚΕ η κ. Χαρά Ταπανίδου, υπάρχουν 339 παιδιά υπό φροντίδα, από τα οποία τα 222 είναι ασυνόδευτοι ανήλικοι. Τα 157 μετακινήθηκαν από τις οικογένειές τους λόγω σοβαρής παραμέλησης ή κακοποίησης και απο αυτά τα 85 βρίσκονται σε ανάδοχες οικογένειες ενώ τα 72 σε παιδικές στέγες.

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
Πηγή: http://dialogos.com.cy/blog/85-pedia-vriskonte-se-anadoches-ikogenies/#.WyDTzoozbIV

Αξία ανεκτίμητη το παιδικό χαμόγελο

Της Ελένης Κωνσταντίνου

Ημέρα του Παιδιού σήμερα, ωστόσο εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο παραμένουν ανυπεράσπιστα. Η 1η Ιουνίου έχει καθιερωθεί μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού, με στόχο να θυμίζει στην ανθρωπότητα ότι η ασφάλεια, η προστασία και η ευημερία του παιδιού θα πρέπει να αποτελούν πρώτιστη προτεραιότητα σε όλες τις πτυχές της ζωής.

Ακόμη όμως και μια πρόχειρη ματιά φανερώνει ότι ο στόχος αυτός έχει προς το παρόν αποτύχει.

Οι πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα έχουν καταργήσει σε μεγάλο βαθμό τα παιδικά δικαιώματα. Έχουν καταργήσει με τον πιο βίαιο τρόπο το δικαίωμα εκατομμυρίων παιδιών απλά και μόνο να είναι παιδιά. Πόλεμοι, φτώχεια, εξαθλίωση, πείνα και μια σειρά από άλλα ζητήματα που πλήττουν την παιδικότητα, όπως είναι η ενδοοικογενειακή βία, η σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων και πολλά άλλα, καθιστούν τις αθώες ψυχές ευάλωτα θύματα.

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
Πηγή: http://dialogos.com.cy/haravgi/axia-anektimiti-to-pediko-chamogelo/#

Άστεγοι κι απεγνωσμένοι πρόσφυγες στην Κύπρο

Κάποιοι κοιμούνται στο δρόμο, σε άθλιες συνθήκες, όπως κατάγγειλε η UNHCR

Του Μάριου Δημητρίου

Πολύ μεγαλύτερος από την ηλικία του, λόγω της αϋπνίας, της ασιτίας και της κακής κατάστασης της υγείας του, σωματικής και ψυχολογικής, φαίνεται ο 23χρονος Γκαμπριέλ, αιτητής ασύλου από το Καμερούν, που τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, κοιμάται κυριολεκτικά στο δρόμο, σε παγκάκια της πλατείας Σολωμού και στον παρακείμενο δημόσιο κήπο, όπως είπε ο ίδιος στην «24», όταν τον συναντήσαμε χθες Πέμπτη 26 Απριλίου 2017. Προέρχεται από μια οικογένεια που τον εγκατέλειψε από μικρό παιδί, με αποτέλεσμα να γνωρίσει τη σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση στην πατρίδα του, από τα παιδικά του χρόνια. Την ίδια μέρα, συναντήσαμε στην Παλλουριώτισσα, όπου διαμένει σε άθλιες συνθήκες, σε ένα μικρό στούντιο με άλλους τρεις αιτητές ασύλου, τον 31χρονο συμπατριώτη του Γιανίκ, που υποφέρει με πολιομυελίτιδα από τα παιδικά του χρόνια και που όπως μας είπε, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του, λόγω της κακομεταχείρισης και του εκφοβισμού που υφίστατο, εξαιτίας της ομοφυλοφιλίας του. Ο Γκαμπριέλ και ο Γιανίκ, δεν έχουν καμιά στήριξη από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, ή από άλλο κρατικό φορέα, πέρα από ένα μικρό ποσό που τους δόθηκε το πρώτο διάστημα της άφιξής τους στο νησί – να σημειώσουμε ότι και οι δύο, όπως και πολλοί άλλοι αιτητές ασύλου, πέρασαν στις ελεύθερες περιοχές, από την κατεχόμενη Κύπρο, ενώ ο Γκαμπριέλ, που φυλακίστηκε για ένα χρονικό διάστημα στον Χώρο Κράτησης Απαγορευμένων Μεταναστών στη Μενόγεια, διέμενε στα κατεχόμενα, τα προηγούμενα διόμισι χρόνια. Ο Γιανίκ, είχε επίσης κρατηθεί για ένα διάστημα, ως «παράνομος» μετανάστης, σε φυλακές στα κατεχόμενα.

Λόγω ελλείψεων στην πολιτική ασύλου

Μαζί μας ήταν η λειτουργός της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR) Αιμιλία Στροβολίδου, που κατάγγειλε αυτή τη βδομάδα, με ανοικτή επιστολή της στον Τύπο, ότι ανησυχητικά ψηλός αριθμός αιτητών ασύλου στην Κύπρο, που δραπέτευσαν από τις διώξεις και τη βία στις χώρες καταγωγής τους, είναι άστεγοι, ή κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι, σε συνθήκες αθλιότητας και απόγνωσης, λόγω των σοβαρών ελλείψεων στις εθνικές πολιτικές ασύλου και υποδοχής. (Μας συνόδευσε επίσης, η διερμηνέας της Γαλλικής γλώσσας Ελεωνόρα Cazany, αφού οι πρόσφυγες από το Καμερούν, είναι γαλλόφωνοι). Η κυρία Στροβολίδου, μας είπε ότι η Αρμοστεία, γνωρίζει πολλές υποθέσεις άστεγων ανδρών, γυναικών και οικογενειών με μικρά παιδιά, που ανέρχονται περίπου στους 50 και προέρχονται από χώρες, όπως η Συρία, το Καμερούν, η Σομαλία και το Ιράκ. «Αν δεν είναι ήδη άστεγοι», τόνισε, «στεγάζονται προσωρινά με συγγενείς, φίλους ή αγνώστους, σε πολύ μικρά και συχνά υπερπλήρη στούντιο, ή μικρά διαμερίσματα, που δεν μπορούν να θεωρηθούν αξιοπρεπής στέγαση. Μερικοί, οι οποίοι αναγκάζονται να κοιμούνται στο πάτωμα και χωρίς πρόσβαση σε ντους ή τουαλέτες, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα άτομα, με αναπηρίες και άλλα προβλήματα υγείας». Η Αιμιλία Στροβολίδου, ανέφερε στην «24», την περίπτωση ενός ανάπηρου αιτητή ασύλου, ακρωτηριασμένου και στα δύο του πόδια, που πρόσφατα, κοιμόταν για μια εβδομάδα σε πάρκο στη Λεμεσό, μέχρι που τον περιμάζεψε η μη κυβερνητική οργάνωση Caritas, που με δικούς της πόρους, κάλυψε τις ανάγκες του σε στέγαση και σίτιση.

Η περίπτωση του αυτόχειρα Mohamed Dahir

«Το θέμα της στέγασης, αποτελεί αιτία σοβαρής ανησυχίας κι έχει οδηγήσει ορισμένους αιτητές ασύλου, σε απόπειρες αυτοκτονίας», μας είπε η Αιμιλία Στροβολίδου. Να αναφέρουμε στο σημείο αυτό, ότι κάποιοι αιτητές ασύλου, έχουν αυτοκτονήσει στην Κύπρο και να υπενθυμίσουμε σχετικά, την περίπτωση του 18χρονου Mohamed Dahir, που ο υπογράφων, κάλυψα για την «24». Ο νεαρός, είχε έρθει στην Κύπρο από τη Σομαλία μέσω Τουρκίας και κατεχομένων πριν ενάμισι χρόνο ως ασυνόδευτος ανήλικος και βρέθηκε νεκρός από τους δύο συγκάτοικούς του, στις 29 Αυγούστου 2017, στο δωμάτιο του διαμερίσματος του σε παλιά πολυκατοικία στο κέντρο της Λάρνακας, κοντά στην οδό Ερμού. «Ο νεαρός πρόσφυγας από την Σομαλία, αυτοκτόνησε, ουσιαστικά  απελπισμένος από τους χειρισμούς των αρμόδιων αρχών σε σχέση με την υπόθεση ασύλου και τις περιστάσεις του», αναφερόταν σε σχετική ανακοίνωση της ΚΙΣΑ. Η κηδεία και η ταφή του, έγινε στις 2 Σεπτεμβρίου 2017 στο τουρκοκυπριακό κοιμητήριο Λάρνακας (όπου τα τελευταία χρόνια θάβονται μουσουλμάνοι διαφόρων εθνικοτήτων) και σε αυτήν παρευρέθηκαν η θεία του (αδελφή του πατέρα του) Sahra Mohamed και ο σύζυγός της Ali Farah, που ήρθαν στην Κύπρο γι’ αυτό το σκοπό από το Μάντσιεστερ της Αγγλίας, όπου είναι εγκατεστημένοι. Ο νεαρός, είχε κάνει το 2016 αίτηση για οικογενειακή επανένωση με τους συγγενείς του αυτούς στην Αγγλία, που μπλοκαρίστηκε από τις αρμόδιες αρχές, οι οποίες, σύμφωνα με τη θεία του, έκριναν λανθασμένα ότι είχε κλείσει τα 18 και είχε ενηλικιωθεί, ενώ στην πραγματικότητα ήταν 17 χρόνων (γεννήθηκε το 1999). Στη βάση αυτή, εκδιώχθηκε από τον κρατικό, εφηβικό ξενώνα όπου φιλοξενείτο μέχρι πριν λίγους μήνες, ενώ απορρίφθηκε και το αίτημά του για παροχή πολιτικού ασύλου, με αποτέλεσμα, όπως μας είπε η θεία του, «να χαθούν όλα τα όνειρά του και οι ελπίδες του για μια καλύτερη ζωή, κοντά στους συγγενείς του στην Ευρώπη».  Όπως  φαίνεται από την εξέλιξη των γεγονότων, ο νεαρός Σομαλός βίωσε αυτή την κατάσταση ως ένα τραυματικό, ψυχολογικό πλήγμα. «Τον τελευταίο καιρό είχε πολύ άγχος και κλεινόταν στον εαυτό του», μας είχαν πει οι φίλοι του.

Καθυστερήσεις στην καταγραφή αιτήσεων

Σύμφωνα με την Αιμιλία Στροβολίδου και την UNHCR, «το πρόβλημα έχει κλιμακωθεί από την αρχή του έτους, επιδεινώνοντας τις ήδη δύσκολες συνθήκες διαβίωσης που αντιμετωπίζουν οι αιτητές ασύλου, που ζουν εκτός του Κέντρου Υποδοχής στην Κοφίνου. Παρόλο που ο Κυπριακός Νόμος για τους Πρόσφυγες, προβλέπει την άμεση πρόσβαση των αιτητών ασύλου στη στέγαση και την κοινωνική αρωγή μόλις υποβάλουν τις αιτήσεις ασύλου στις Αρχές, το υφιστάμενο σύστημα δεν ικανοποιεί αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματα, θέτοντας σε κίνδυνο ορισμένους αιτούντες άσυλο. Ένα από τα κύρια προβλήματα, είναι οι καθυστερήσεις στην καταγραφή των αιτήσεων, οι οποίες με τη σειρά τους, δημιουργούν εμπόδια στην πρόσβαση στην κοινωνική πρόνοια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, παρέχεται ένα μικρό ποσό έκτακτης ανάγκης, το οποίο αποσκοπεί να καλύψει τις άμεσες ανάγκες, μέχρι να εξεταστεί και να τεθεί σε ισχύ, η αίτηση κοινωνικής πρόνοιας. Ωστόσο, αυτό το ποσό, μπορεί να καλύψει τις βασικές ανάγκες για λίγες μόνο ημέρες, ενώ η εξέταση αιτήσεων κοινωνικής πρόνοιας, συνήθως διαρκεί αρκετές εβδομάδες ή και μήνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, άτομα και  οικογένειες να παραμένουν άστεγοι και να εξαρτώνται απόλυτα από την καλή θέληση πολιτών και την στήριξη ενός μικρού αριθμού φιλανθρωπικών οργανώσεων, που έχουν οι ίδιες περιορισμένους πόρους».

Οι περισσότεροι, εκτός της Κοφίνου

«Η κατάσταση επιδεινώνεται», συνέχισε η κυρία Στροβολίδου, «από το γεγονός ότι μονήρεις αιτητές ασύλου, δεν γίνονται πλέον δεκτοί στο Κέντρο Υποδοχής Κοφίνου, το οποίο, ακόμη και όταν είναι πλήρες, φιλοξενεί λιγότερο από το 5% του πληθυσμού των αιτητών ασύλου στη χώρα. Συνεπώς, η μεγάλη πλειοψηφία των αιτητών ασύλου, διαμένει εκτός του Κέντρου. Ορισμένοι εργάζονται, αλλά οι περισσότεροι δεν απασχολούνται, κυρίως λόγω περιοριστικών κυβερνητικών πολιτικών που απαγορεύουν στους αιτητές ασύλου να εργοδοτηθούν σε οποιαδήποτε εργασία κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών, από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης ασύλου. Ακόμα και μετά τους έξι μήνες, μπορούν να εργοδοτηθούν, μόνο σε ορισμένους τομείς που βρίσκονται στην κατώτερη βαθμίδα της μισθολογικής κλίμακας, π. χ. γεωργία, κτηνοτροφία, συλλογή απορριμμάτων, πλύσιμο αυτοκινήτων και τα συναφή, ανεξάρτητα από τα ακαδημαϊκά προσόντα, ή την επαγγελματική τους πείρα.

Να τους επιτραπεί να εργάζονται

Ο Αντιπρόσωπος της UNHCR στην Κύπρο, Damtew Dessalegne, δήλωσε ότι «δεδομένου του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί σήμερα το εθνικό σύστημα ασύλου και οι πολιτικές υποδοχής, η έλλειψη στέγης και η φτώχεια, είναι δυστυχώς αναπόφευκτες συνέπειες, για πολλούς αιτητές ασύλου, τόσο νεοαφιχθέντων όσο και άλλους. Το πρόβλημα μπορεί, ωστόσο, να αποφευχθεί. Δεν πρόκειται απλώς για πρόσθετους πόρους. Ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η αξιοπρέπεια και η ευημερία των αιτητών ασύλου, με μειωμένο κόστος για την κυβέρνηση, είναι να τους επιτραπεί να εργάζονται το συντομότερο δυνατόν και σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς, βάσει του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης . Όσο πιο σύντομα έχουν οι αιτητές ασύλου πρόσβαση στην αγορά εργασίας, τόσο πιο γρήγορα γίνονται ανεξάρτητοι από την κρατική στήριξη και μπορούν να ζουν μια αυτόνομη και παραγωγική ζωή, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη της χώρας υποδοχής τους. Το ζήτημα της έλλειψης στέγης, προστίθεται στην επιδείνωση των συνθηκών υποδοχής των αιτητών ασύλου, που παρατηρείται τα τελευταία δύο χρόνια. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, έχει επανειλημμένα εκφράσει τις ανησυχίες της για το χαμηλό επίπεδο βοήθειας που παρέχεται στους αιτητές ασύλου, σε κουπόνια και ισοδυναμεί με λιγότερο από το ήμισυ του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος που λαμβάνουν οι Κύπριοι και αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, σε παρόμοια κατάσταση. Αυτό σημαίνει ότι με τους αιτητές ασύλου να λαμβάνουν 100 ευρώ, ως επίδομα ενοικίου, υπάρχουν τεράστιες  δυσκολίες στην εξεύρεση αξιοπρεπούς στέγασης, ενόψει των συνθηκών που επικρατούν στην αγορά στέγασης.

Να επανεξεταστεί η τρέχουσα πολιτική

«Όσο το δυνατόν πιο σύντομα σταθούν οι πρόσφυγες στα πόδια τους, θα είναι προς το συμφέρον, όχι μόνο των ιδίων, αλλά και της κοινότητας υποδοχής», πρόσθεσε ο DamtewDessalegne. «Είναι επόμένως απαραίτητο, να επανεξεταστεί επειγόντως η τρέχουσα πολιτική για τις συνθήκες υποδοχής των αιτητών ασύλου, έτσι ώστε η βοήθεια που παρέχεται, να εξασφαλίζει ένα βιοτικό επίπεδο κατάλληλο για την υγεία τους και επαρκές για να διασφαλίσει τη διαβίωσή τους, όπως απαιτείται από τη νομοθεσία της ΕΕ. Η έμφαση, πρέπει να δοθεί στην παροχή επαρκούς βοήθειας στους αιτητές ασύλου, εκτός των κέντρων υποδοχής, καθώς αυτό θα έχει καλύτερες προοπτικές επιτυχούς ενσωμάτωσης, στον κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό ιστό της κοινωνίας υποδοχής, όταν αναγνωριστούν ως πρόσφυγες».

Διακρίσεις και αποκλεισμός προσφύγων

Η ΚΙΣΑ εξάλλου, σε ανακοίνωσή της μετά την αυτοκτονία του Mohamed Dahir, είχε τονίσει ότι «το πλαίσιο ασύλου της Κυπριακής Δημοκρατίας, χαρακτηρίζεται από έντονα στοιχεία διακρίσεων και αποκλεισμού των  προσφύγων από την κυπριακή κοινωνία. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι δεν εφαρμόζεται, ούτε και υφίσταται οποιοσδήποτε μηχανισμός αξιολόγησης με εξατομικευμένο τρόπο, της κατάστασης και των αναγκών των αιτητών ασύλου και ιδιαίτερα των ευάλωτων ομάδων, όπως οι ασυνόδευτοι ανήλικοι. Περαιτέρω, δεν υπάρχει αποτελεσματικός μηχανισμός που να επιτρέπει την άμεση πρόσβαση των ατόμων που αιτούνται διεθνούς προστασίας, σε υλικές συνθήκες υποδοχής που να διασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση. Για την παροχή των προβλεπόμενων από τον νόμο υλικών συνθηκών υποδοχής, οι αιτήτριες/τές ασύλου, πρέπει να υποβάλουν ειδική αίτηση στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, κάτι που τις/τους παγιδεύει σε έναν κυκεώνα γραφειοκρατίας, με πραγματικό σκοπό τον αποκλεισμό τους από τα δικαιώματά τους. Η επιβίωση είναι δύσκολη, ακόμα και για όσες/όσους καταφέρνουν να αποκτήσουν πρόσβαση στις υλικές συνθήκες υποδοχής, αφού τα ποσά που τους δίνονται για ενοίκιο και φαγητό (σε μορφή κουπονιών), δεν μπορούν να καλύψουν τις πραγματικές τους ανάγκες. Ακόμα, οι συνθήκες του Κέντρου Υποδοχής, επιδεινώνουν τις τραυματικές εμπειρίες που οι πρόσφυγες έχουν ήδη βιώσει και καθιστούν τις ευάλωτες ομάδες (γυναίκες, μονογονεϊκές οικογένειες, ΛΟΑΤΙΚ άτομα, ανάπηρα άτομα), ακόμα πιο ευάλωτες και εκτεθειμένες στη βία και τον αποκλεισμό».

Δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην Κύπρο…

Η οργάνωση σημείωσε ότι «παρά τα θετικά βήματα και τη βελτίωση των τελευταίων χρόνων, εξακολουθούν να υπάρχουν ουσιαστικά προβλήματα όσον αφορά την πρόσβαση των προσφύγων στα δικαιώματά τους, καθώς και τον χειρισμό των θεμάτων που τις και τους απασχολούν. Η ΚΙΣΑ θεωρεί ότι η κυπριακή κυβέρνηση, δεν ικανοποιεί αποτελεσματικά τις ανάγκες των προσφύγων και επιδεικνύει πλήρη αδιαφορία ως προς την στήριξη των δικαιωμάτων τους. Στην Κύπρο, οι πρόσφυγες δεν έχουν πρόσβαση στην ισότιμη, δίκαιη και ενεργή συμμετοχή στην κοινωνία. Οι πολιτικές και πρακτικές της Κυπριακής Δημοκρατίας έναντι των προσφύγων, στοχεύουν στο να αποτρέπουν πρόσφυγες από το να έρχονται στην Κύπρο και να μεταφέρουν το μήνυμα ότι οι πρόσφυγες δεν είναι ευπρόσδεκτες/οι, εμποδίζοντας την πρόσβαση τους σε βασικά δικαιώματα και καθιστώντας την ένταξη τους, αδύνατη. Ως αποτέλεσμα, οι πρόσφυγες αναζητούν διεθνή προστασία σε άλλες χώρες. Παράλληλα, όμως, η κυπριακή κυβέρνηση συλλαμβάνει και διώκει ποινικά πρόσφυγες που, λόγω έλλειψης όποιων άλλων τρόπων, επιχειρούν να φτάσουν στον προορισμό τους μέσω Κύπρου, χρησιμοποιώντας πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα».

Αυτά πρέπει να κάνει η Κύπρος

«Οι συνθήκες υποδοχής στην Κύπρο πάσχουν σοβαρά, καθώς δεν καλύπτουν ούτε τις βασικές ανάγκες των προσφύγων στους τομείς της υγείας, της στέγασης, της εκπαίδευσης και της ένταξης. Γι’ αυτό, η ΚΙΣΑ ζητά από την Κυπριακή Δημοκρατία να προχωρήσει άμεσα στα ακόλουθα:

*Να διασφαλίσει την ουσιαστική πρόσβαση των προσφύγων σε αξιοπρεπείς και δίκαιες συνθήκες υποδοχής. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, μόνο μέσω της σύστασης ενός συντονιστικού φορέα που να αποτελείται από ΜΚΟ και κυβερνητικές υπηρεσίες, που να είναι αρμόδιες για την πρόσβαση των προσφύγων σε δίκαιες συνθήκες υποδοχής. Η ικανοποιητική πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, στέγασης και αξιοπρεπούς διαβίωσης, πρέπει να διασφαλίζεται για όλες και όλους, τις και τους πρόσφυγες, αμέσως μετά την άφιξη τους και χωρίς διακρίσεις.

*Να διασφαλίσει γρήγορη και δίκαιη εξέταση των αιτήσεων ασύλου όλων των προσφύγων, ανεξάρτητα της καταγωγής τους, στα πλαίσια της αρχής για αξιοπρεπείς και δίκαιες συνθήκες υποδοχής .

*Να διασφαλίσει την ουσιαστική πρόσβαση των προσφύγων σε νομική αρωγή, ως την πιο ασφαλή δίοδο για αξιοπρεπείς και δίκαιες διαδικασίες ασύλου.

*Να κλείσει το υφιστάμενο κέντρο υποδοχής στην Κοφίνου και να δημιουργήσει μικρότερα κέντρα υποδοχής σε κάθε δήμο, ξεκινώντας από τους μεγαλύτερους. Το κέντρο στην Κοφίνου μπορεί, αν χρειάζεται, να μετατραπεί σε κέντρο έκτακτης ανάγκης για βραχυπρόθεσμη στέγαση προσφύγων, κατά την άφιξη τους στην Κύπρο.

*Να αναπτύξει πρόγραμμα για την ουσιαστική πρόσβαση παιδιών προσφύγων στην εκπαίδευση. Τα παιδιά πρόσφυγες θα πρέπει να μπορούν να εγγραφούν στο σχολείο ως μαθήτριες/τες και όχι ως «παρατηρητές», όπως συμβαίνει σήμερα. Οι «παρατηρητές» δεν μπορούν να πάρουν απολυτήριο και να συνεχίσουν την εκπαίδευση τους. Επίσης, τα παιδιά πρόσφυγες, πρέπει να έχουν άμεση πρόσβαση στην εκμάθηση των ελληνικών και να έχουν μέρος της εκπαίδευσης τους, στη μητρική τους γλώσσα.

*Να αναπτύξει σχέδιο δράσης, μέσω του οποίου οι πρόσφυγες θα έχουν πραγματική πρόσβαση στην ένταξη, ως ίσα και ενεργά μέλη της κοινωνίας.

*Να τερματίσει την ποινικοποίηση των προσφύγων που χρησιμοποιούν πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα για να φτάσουν στον τελικό τους προορισμό, μέσω Κύπρου».

Ο 23χρονος Γκαμπριέλ, σε παγκάκι της πλατείας Σολωμού, χθες Πέμπτη 26 Απριλίου 2018. Μπροστά του, το πάρκο όπου κοιμάται τις τελευταίες τρεις εβδομάδες.

Με πολιομυελίτιδα υποφέρει από τα παιδικά του χρόνια, ο 31χρονος αιτητής ασύλου από το Καμερούν.

Η πολυκατοικία στη Λάρνακα, όπου διέμενε και όπου αυτοκτόνησε στις 29 Αυγούστου 2017, ο 18χρονος Σομαλός αιτητής ασύλου, Mohamed Dahir. «Οι πολιτικές της Κυπριακής Δημοκρατίας σπρώχνουν πρόσφυγες στην αυτοκτονία», είχε δηλώσει σχετικά, η μη κυβερνητική οργάνωση υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό (ΚΙΣΑ), προσδίδοντας στον τραγικό θάνατο του τις συγκλονιστικές πολιτικές, αλλά και ηθικές διαστάσεις του κοινωνικού αποκλεισμού και της καταπάτησης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και των αιτητών ασύλου στην Κύπρο.

 

Φωτό: Στιγμιότυπο από τη συνάντηση του 31χρονου Γιανίκ, χθες Πέμπτη 26 Απριλίου 2018, με τον Μάριο Δημητρίου και τη λειτουργό της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο, Αιμιλία Στροβολίδου. Δίπλα στον νεαρό Αφρικανό, η διερμηνέας Γαλλικής γλώσσας, Ελεωνόρα Cazany.

 

Πηγή: http://24h.com.cy/2018/04/29/astegoi-ki-apegnosmenoi-prosfyges-stin-kypro/

Κλιμακώνεται το ζήτημα της έλλειψης στέγης για αιτητές ασύλου στην Κύπρο

Ανησυχητικά ψηλός αριθμός αιτητών ασύλου στην Κύπρο, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις διώξεις και τη βία στις χώρες καταγωγής τους, κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι, σε συνθήκες ένδοιας και απόγνωσης λόγω των σοβαρών ελλείψεων στις εθνικές πολιτικές ασύλου και υποδοχής. Η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες είναι σε θέση να γνωρίζει πολλές υποθέσεις που αφορούν άστεγους άνδρες, γυναίκες και οικογένειες με μικρά παιδιά από διάφορες χώρες, όπως η Συρία, το Καμερούν, η Σομαλία και το Ιράκ. Αν δεν είναι ήδη άστεγοι, στεγάζονται προσωρινά με συγγενείς, φίλους ή αγνώστους σε πολύ μικρά και συχνά υπερπλήρη στούντιο ή μικρά διαμερίσματα που δεν μπορούν να θεωρηθούν αξιοπρεπής στέγαση. Μερικοί, οι οποίοι αναγκάζονται να κοιμούνται στο πάτωμα και χωρίς πρόσβαση σε ντους ή τουαλέτες, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα άτομα, με αναπηρίες και άλλα προβλήματα υγείας.

 

Το θέμα της στέγασης αποτελεί αιτία σοβαρής ανησυχίας κι έχει οδηγήσει ορισμένους αιτητές ασύλου σε απόπειρες αυτοκτονίας. Το πρόβλημα έχει κλιμακωθεί από την αρχή του έτους επιδεινώνοντας τις ήδη δύσκολες συνθήκες διαβίωσης που αντιμετωπίζουν οι αιτητές ασύλου που ζουν εκτός του Κέντρου Υποδοχής στην Κοφίνου. Παρόλο που ο Κυπριακός Νόμος για τους Πρόσφυγες προβλέπει την άμεση πρόσβαση των αιτητών ασύλου στη στέγαση και την κοινωνική αρωγή μόλις υποβάλουν τις αιτήσεις ασύλου στις αρχές, το υφιστάμενο σύστημα δεν ικανοποιεί αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματα, θέτοντας σε κίνδυνο ορισμένους αιτούντες άσυλο.

 

Ένα από τα κύρια προβλήματα είναι οι καθυστερήσεις στην καταγραφή των αιτήσεων οι οποίες με τη σειρά τους δημιουργούν εμπόδια στην πρόσβαση στην κοινωνική πρόνοια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, παρέχεται ένα μικρό ποσό έκτακτης ανάγκης, το οποίο αποσκοπεί να καλύψει τις άμεσες ανάγκες μέχρι να εξεταστεί και να τεθεί σε ισχύ η αίτηση κοινωνικής πρόνοιας. Ωστόσο, αυτό το ποσό μπορεί να καλύψει τις βασικές ανάγκες για λίγες μόνο ημέρες, ενώ η εξέταση αιτήσεων κοινωνικής πρόνοιας συνήθως διαρκεί αρκετές εβδομάδες ή και μήνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα άτομα και  οικογένειες να παραμένουν άστεγοι και να εξαρτώνται απόλυτα από την καλή θέληση πολιτών και την στήριξη ενός μικρού αριθμού φιλανθρωπικών οργανώσεων που έχουν οι ίδιες περιορισμένους πόρους.

Η κατάσταση επιδεινώνεται από το γεγονός ότι μονήρεις αιτητές ασύλου δεν γίνονται πλέον δεκτοί στο Κέντρο Υποδοχής Κοφίνου, το οποίο, ακόμη και όταν είναι πλήρες, φιλοξενεί λιγότερο από το 5% του πληθυσμού των αιτητών ασύλου στη χώρα. Συνεπώς, η μεγάλη πλειοψηφία των αιτητών ασύλου διαμένει εκτός του Κέντρου. Ορισμένοι εργάζονται, αλλά οι περισσότεροι δεν απασχολούνται κυρίως λόγω περιοριστικών κυβερνητικών πολιτικών που απαγορεύουν στους αιτητών ασύλου να εργοδοτηθούν σε οποιαδήποτε εργασία κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης ασύλου. Ακόμα και μετά τους έξι μήνες, μπορούν να εργοδοτηθούν μόνο σε ορισμένους τομείς που βρίσκονται στην κατώτερη βαθμίδα της μισθολογικής κλίμακας, π.χ. γεωργία, κτηνοτροφία, συλλογή απορριμμάτων, πλύσιμο αυτοκινήτων και τα συναφή, ανεξάρτητα από τα ακαδημαϊκά προσόντα ή την επαγγελματική τους πείρα.

 

“Δεδομένου του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί σήμερα το εθνικό σύστημα ασύλου και οι πολιτικές υποδοχής, η έλλειψη στέγης και η φτώχεια είναι δυστυχώς αναπόφευκτες συνέπειες για πολλούς αιτητές ασύλου, τόσο νεοαφιχθέντων όσο και άλλους,” δήλωσε ο Αντιπρόσωπος της UNHCR στην Κύπρο, Ντάμτου Ντεσσαλένιε. Το πρόβλημα μπορεί, ωστόσο, να αποφευχθεί. Δεν πρόκειται απλώς για πρόσθετους πόρους. Ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η αξιοπρέπεια και η ευημερία των αιτητών ασύλου, με μειωμένο κόστος για την κυβέρνηση, είναι να τους επιτραπεί να εργάζονται το συντομότερο δυνατόν και σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς, βάσει του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης . Όσο πιο σύντομα έχουν οι αιτητές ασύλου πρόσβαση στην αγορά εργασίας, τόσο πιο γρήγορα γίνονται ανεξάρτητοι από την κρατική στήριξη και μπορούν να ζουν μια αυτόνομη και παραγωγική ζωή, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη της χώρας υποδοχής τους.

 

Το ζήτημα της έλλειψης στέγης προστίθεται στην επιδείνωση των συνθηκών υποδοχής των αιτητών ασύλου που παρατηρείται τα τελευταία δύο χρόνια. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες έχει επανειλημμένα εκφράσει τις ανησυχίες της για το χαμηλό επίπεδο βοήθειας που παρέχεται στους αιτητές ασύλου σε κουπόνια και ισοδυναμεί με λιγότερο από το ήμισυ του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος που λαμβάνουν οι Κύπριοι και αναγνωρισμένοι πρόσφυγες σε παρόμοια κατάσταση. Αυτό σημαίνει ότι με τους αιτητές ασύλου να λαμβάνουν 100 ευρώ ως επίδομα ενοικίου, υπάρχουν τεράστιες  δυσκολίες στην εξεύρεση αξιοπρεπούς στέγασης ενόψει των συνθηκών που επικρατούν στην αγορά στέγασης.

“Όσο το δυνατόν πιο σύντομα σταθούν οι πρόσφυγες στα πόδια τους, θα είναι προς το συμφέρον όχι μόνο των ιδίων αλλά και της κοινότητας υποδοχής,” δήλωσε ο Ντάμτου Ντεσσαλένιε. Είναι επόμένως απαραίτητο να επανεξεταστεί επειγόντως η τρέχουσα πολιτική για τις συνθήκες υποδοχής των αιτητών ασύλου, έτσι ώστε η βοήθεια που παρέχεται  να εξασφαλίζει ένα βιοτικό επίπεδο κατάλληλο για την υγεία τους και επαρκές για να διασφαλίσει τη διαβίωσή τους, όπως απαιτείται από τη νομοθεσία της ΕΕ. Η έμφαση πρέπει να δοθεί στην παροχή επαρκούς βοήθειας στους αιτητές ασύλου εκτός των κέντρων υποδοχής καθώς αυτό θα έχει καλύτερες προοπτικές επιτυχούς ενσωμάτωσης στον κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό ιστό της κοινωνίας υποδοχής όταν αναγνωριστούν ως πρόσφυγες.

 

Πηγή: http://www.unhcr.org.cy/el/nea/article/74c147466695866bef550f49972fb469/klimakonetai-to-zitima-tis-elleipsis-st.html

Η Κύπρος χορήγησε καθεστώς προστασίας σε 1300 αιτούντες άσυλο το 2017

Τα Κράτη Μέλη χορήγησαν καθεστώς προστασίας σε 538.000 αιτούντες άσυλο το 2017, σε 1300 η Κύπρος

Τα 28 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) χορήγησαν καθεστώς προστασίας σε 538.000 αιτούντες άσυλο το 2017, ποσοστά μειωμένα κατά σχεδόν 25% από το 2016, σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της ΕΕ, Eurostat. Σύμφωνα με την Eurostat, η Κύπρος χορήγησε καθεστώς προστασίας σε 1005 Σύριους (78% του συνόλου των 1300 θετικών αποφάσεων) σε 75 Σομαλούς (6%) και 50 Ιρακινούς (4%).

Εκτός από αυτά, τα κράτη μέλη της ΕΕ έλαβαν στο έδαφός τους σχεδόν 24.000 πρόσφυγες με το καθεστώς της μεταγκατάστασης. Η μεγαλύτερη ομάδα δικαιούχων καθεστώτος προστασίας στην ΕΕ το 2017 παρέμειναν οι πολίτες της Συρίας (175.800 άτομα ή 33% του συνολικού αριθμού των ατόμων που έχουν λάβει προστασία στα κράτη μέλη της ΕΕ), ακολουθούμενοι από πολίτες του Αφγανιστάν (100.700 ή 19%) και αυτούς του Ιράκ (64.300 ή 12%). Ο αριθμός των αποφάσεων που χορηγούν καθεστώς προστασίας στους πολίτες της Συρίας έχει μειωθεί από το 2016 (όταν αντιπροσωπεύουν ποσοστό 57% του συνόλου των χορηγήσεων), ωστόσο παρέμειναν η μεγαλύτερη ομάδα που έλαβε το καθεστώς προστασίας σε 18 κράτη μέλη το 2017. Από τους 175 800 Σύρους οι πολίτες που έχουν λάβει καθεστώς προστασίας στην ΕΕ, πάνω από το 70% έλαβαν καθεστώς προστασίας στη Γερμανία (124.800).

Το 2017, ο μεγαλύτερος αριθμός των ατόμων με καθεστώς προστασίας καταχωρήθηκε στη Γερμανία (325 400), έναντι της Γαλλίας (40 600), της Ιταλίας (35 100), της Αυστρίας (34 000) και της Σουηδίας (31 200). Από το σύνολο των προσώπων στα οποία χορηγήθηκε καθεστώς προστασίας το 2017 στην ΕΕ, χορηγήθηκε καθεστώς πρόσφυγα σε 271 600 άτομα (50% όλων των θετικών αποφάσεων), σε 189 000 χορηγήθηκε επικουρική προστασία (35%) και 77 500 άδεια διαμονής για ανθρωπιστικούς σκοπούς λόγους (14%). Πρέπει να σημειωθεί ότι, ενώ το καθεστώς της ΕΕ για τους πρόσφυγες και η επικουρική προστασία ορίζεται από το δίκαιο της ΕΕ, το ανθρωπιστικό καθεστώς χορηγείται μόνο βάσει της εθνικής νομοθεσίας.

Η Κύπρος εξέδωσε 1300 θετικές αποφάσεις για αιτήσεις ασύλου (1520 ανά 1 εκατομμύριο κάτοικοι), 235 για καθεστώς πρόσφυγα και 1065 για επικουρική προστασία.

Το 2017 εκδόθηκαν περισσότερες από 970.000 πρωτοβάθμιες αποφάσεις σχετικά με αιτήσεις ασύλου στα κράτη μέλη της ΕΕ και άλλες 266.000 τελικές αποφάσεις μετά από έφεση. Οι αποφάσεις που ελήφθησαν “πρωτόδικα” είχαν ως αποτέλεσμα την χορήγηση καθεστώτος προστασίας επί περίπου 443 000 ατόμων, ενώ άλλα 95 000 έλαβαν καθεστώς προστασίας κατά την δευτεροβάθμια προσφυγή.

Το ποσοστό αναγνώρισης (το ποσοστό των θετικών αποφάσεων στο συνολικό αριθμό των αποφάσεων) ήταν 46% για τις πρωτοβάθμιες αποφάσεις στην ΕΕ. Για τις τελικές αποφάσεις επί της προσφυγής, το ποσοστό αναγνώρισης ήταν 36%. Τα αποτελέσματα των αποφάσεων σχετικά με τις αιτήσεις ασύλου, και ως εκ τούτου το ποσοστό αναγνώρισης, ποικίλλουν μεταξύ των χωρών της ιθαγένειας των αιτούντων άσυλο. Μεταξύ των είκοσι βασικών εθνικοτήτων των αιτούντων άσυλο στις οποίες ελήφθησαν αποφάσεις σε πρώτο βαθμό το 2017, τα ποσοστά αναγνώρισης στην ΕΕ κυμάνθηκαν από περίπου 5% για τους πολίτες της Αλβανίας έως το 94% για τη Συρία και το 92% για την Ερυθραία.

Το μερίδιο των θετικών αποφάσεων στο σύνολο των αποφάσεων στην Κύπρο ήταν 51% (1245 από τις 2450). Άλλες 55 θετικές αποφάσεις, ήτοι το 15% του συνόλου, προήλθαν από προσφυγή (από 355 αναφορές).

Πηγή: ΚΥΠΕ

Επένδυση για το 55% των Κυπρίων τα μέτρα ενσωμάτωσης μεταναστών

Ελλιπής η πληροφόρηση για τη μετανάστευση και την ένταξη.

Η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πιστεύει ότι τα μέτρα ενσωμάτωσης των μεταναστών αποτελούν μια αναγκαία επένδυση μακροπρόθεσμα, σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ευρωβαρομέτρου που δημοσιεύθηκε στις Βρυξέλλες.

Συγκεκριμένα το 69% των Ευρωπαίων και το 55% των Κυπρίων πιστεύει ότι τα μέτρα ενσωμάτωσης είναι μια απαραίτητη επένδυση μακροπρόθεσμα και μια παρόμοια προσέγγιση της αναλογικής προβολής ως αμφίδρομη διαδικασία τόσο για τους μετανάστες όσο και για τις κοινωνίες υποδοχής. Το 37% των Κυπρίων διαφωνεί πλήρως σε αυτό το ερώτημα και το 8% δήλωσε πως δεν γνωρίζει. Σύμφωνα με την έρευνα, περίπου το 60% των ερωτηθέντων στην ΕΕ αλληλεπιδρούν καθημερινά με τους μετανάστες. Το 28% των Κυπρίων λέει ότι έχει φίλους που είναι μετανάστες, το 6% έχει και φίλους και μέλη της οικογένειάς του που είναι μετανάστες και ένα ακόμα 6% δηλώνει πως έχει μετανάστες μέλη στην οικογένειά του.

Την ίδια στιγμή, η έρευνα διαπιστώνει ότι μόνο μια μειοψηφία Ευρωπαίων πιστεύει ότι είναι καλά ενημερωμένη για τη μετανάστευση και την ένταξη. Στην Κύπρο το 24% δηλώνει ότι έχει σχετικά καλή πληροφόρηση και το 4% ότι έχει πολύ καλή πληροφόρηση για το θέμα, το 53% δηλώνει ότι έχει ελλιπή πληροφόρηση και το 19% καμία. Επιπλέον το 50% των Κυπρίων θεωρεί ότι η μετανάστευση είναι ”μάλλον πρόβλημα” για τη χώρα (έναντι 38% στην ΕΕ), το 29% θεωρεί ότι είναι ταυτόχρονα πρόβλημα και ευκαιρία (έναντι 31% στην ΕΕ), το 10% ότι είναι ”μάλλον ευκαιρία” (έναντι 20% στην ΕΕ) και το 10% ότι δεν είναι ούτε πρόβλημα, ούτε ευκαιρία (έναντι 8% στην ΕΕ). Παρομοίως το 49% των Κυπρίων θεωρεί ότι η ενσωμάτωση των μεταναστών δεν είναι πετυχημένη στη χώρα (έναντι 40% στην ΕΕ).

Το 93% των Κυπρίων επιθυμεί να δίδονται στους μετανάστες γλωσσικά μαθήματα κατά την άφιξή τους στη χώρα (88% στην ΕΕ), το 90% επιθυμεί να τους δίδονται σεμινάρια και μαθήματα ενσωμάτωσης, ή να βελτιωθούν τα υπάρχοντα (85% στην ΕΕ), το 91% επιθυμεί την εγγραφή των παιδιών των μεταναστών σε νηπιαγωγεία (85% στην ΕΕ), το 90% ζητά να είναι υποχρεωτικά τα προγράμματα γλώσσας και ενσωμάτωσης κατά την άφιξη (έναντι 84% στην ΕΕ), το 83% ζητά αυστηρότερα μέτρα κατά των διακρίσεων (έναντι 73% στην ΕΕ) και το 49% ζητά να τους δοθεί δυνατότητα ψήφου σε τοπικές εκλογές (έναντι 55% στην ΕΕ). Τέλος, το 83% των Κυπρίων εκτιμά ότι οι μετανάστες θα βοηθήσουν την πλήρωση θέσεων εργασίας στις οποίες δεν εργάζονται οι ντόπιοι (72% στην ΕΕ), το 33% των Κυπρίων (έναντι του 61% των Ευρωπαίων) εκτιμά ότι οι μετανάστες εμπλουτίζουν την πολιτιστική ζωή της χώρας, το 56% των Κυπρίων ότι είναι βάρος για το ασφαλιστικό κοινωνικό σύστημα (58% στην ΕΕ), το 69% των Κυπρίων (έναντι 55% στην ΕΕ) ότι θα επιδεινώσουν την εγκληματικότητα, το 46% (51% στην ΕΕ) ότι θα βοηθήσουν στη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης και το 65% (39% στην ΕΕ) ότι θα πάρουν τις δουλειές των ντόπιων.

 

Πηγή: http://dialogos.com.cy/blog/ependisi-gia-to-55-ton-kiprion-ta-metra-ensomatosis-metanaston/#.Wuq_Z4iFPIW

Μετανάστες και η επίδραση στην κυπριακή οικονομία

Του Δημήτρη Κουρσάρου, Λέκτορας στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου

 

Η μετανάστευση έχει μια παρεξηγημένη επίδραση στις οικονομίες και τα τελευταία χρόνια γίνεται εντονότερη η προσπάθεια περιορισμού της μέσω αυστηρότερων μέτρων. Αν η μετανάστευση δεν είναι επιβλαβείς και αν είναι επιπλέον ευεργετική, τότε γιατί έχει αποκτήσει αυτή την αρνητική φήμη;

Η αλήθεια είναι ότι το εθνικιστικό στοιχείο καμιά φορά δημιουργεί μια αρνητική εικόνα στην ιδέα της μετανάστευσης αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα είναι κυρίως αυυτό της συμπεριφοράς (behavioral). Βασικά η μετανάστευση μπορεί να επιδράσει στην οικονομία με δύο τρόπους. Από τη μια μπορεί να δημιουργήσει επιπλέον ανταγωνισμό σε συγκεκριμένα επαγγέλματα ο οποίος τείνει να μειώσει τους μισθούς. Αυτό μπορεί να μειώσει το βιοτικό επίπεδο των ντόπιων που απασχολούνται στα επηρεαζόμενα επαγγέλματα. Από την άλλη, το φθηνότερο εργατικό δυναμικό επιδρά σαν τεχνολογική ανάπτυξη στη χώρα, αφού η οικονομία παράγει το ίδιο προϊόν με λιγότερο κόστος. Αυτό κρατά το κόστος ζωής στην οικονομία χαμηλό.

Ποιά από τις δύο αυτές αντίθετες επιδράσεις είναι η πιο μεγάλη; Το σημαντικό εδώ είναι ότι η μετανάστευση δεν γίνεται τυχαία. Η επιλογή της χώρας και η μετακίνηση είναι στοχευμένη. Οι μετανάστες μετακινούνται σε μια χώρα όπου υπάρχει ζήτηση για τις υπηρεσίες τους. Αυτό σημαίνει ότι η επίδραση στους μισθούς και η εκτόπιση των ντόπιων από συγκεκριμένα επαγγέλματα είναι μικρή. Από την άλλη η αύξηση στην παραγωγικότητα είναι συνήθως πολύ ευεργετική.

*Γραφικό: Kuran, T., & Sunstein, C. R. (1999). Availability cascades and risk regulation. Stanford Law Review, 683-768.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Για την Κύπρο, τις τελευταίες δεκαετίες η αύξηση στην παραγωγικότητα ήταν μηδαμινή. Εξάλλου πως η τεχνολογία να μειώσει το κόστος του τουριστικού προϊόντος; Αν δεν αντικαταστήσεις μάγειρες, και σερβιτόρους με μηχανές είναι δύσκολο η τεχνολογία να μειώσει σημαντικά το κόστος. Η σημαντική μείωση ήρθε στη Κύπρο από τη χρησιμοποίηση μεταναστών οι οποίοι αύξησαν τη παραγωγικότητα. Με απλά λόγια στην Κύπρο η σούβλα είναι προσιτή γιατί αυτός που φροντίζει τα ζώα είναι μετανάστης, στο σφαγείο δουλεύουν μετανάστες, ο ψήστης και ο μεταφορέας το ίδιο και ο μέσος Κύπριος μπορεί και καταναλώνει φθηνότερα προϊόντα.

Όμως σίγουρα υπάρχουν παραδείγματα ντόπιων που επηρεάζονται από την μετανάστευση και εδώ είναι το πρόβλημα. Συνήθως αν μπορούμε να φανταστούμε κάτι, το θεωρούμε πολύ χειρότερο από κάτι που μπορεί να είναι πιο επώδυνο αλλά πιο αόριστο (availability cascade by Kuran and Sunstein 1999). Η εικόνα του ντόπιου που χάνει τη δουλειά του και ίσως το σπίτι του με τα παιδιά του να φοβούνται για το μέλλον τους είναι μια άσχημη εικόνα που εύκολα έρχεται στο μυαλό μας όταν ακούμε για μετανάστευση και το κλέψιμο επαγγελμάτων από αλλοδαπούς. Η εικόνα όμως αυτή συνδέεται εύκολα με τους μετανάστες, όμως όταν καταναλώνουμε τη παραδοσιακή σούβλα, κανείς μας δεν συνδέει το κόστος της με τους μετανάστες. Η εικόνα του εξαθλιωμένου ντόπιου είναι πολύ δυνατή.

Κάποιος όμως μπορεί να πει το εξής. Μετά την κρίση όπου πολλοί Κύπριοι αναγκάζονται να αναζητήσουν δουλειές τις οποίες παραδοσιακά είχαν μετανάστες, η εκτόπιση των ντόπιων από αλλοδαπούς δεν έχει επιδεινωθεί; Κοιτάξτε το γράφημα πιο κάτω όπου η μπλε γραμμή αποτελεί την μετανάστευση στην Κύπρο και η κόκκινη τη μετανάστευση Κύπριων στο εξωτερικό. Μετά την κρίση η έλευση των αλλοδαπών έχει σταματήσει άρα το υποτιθέμενο πρόβλημα λύνεται από μόνο του και είναι όπως το περιγράψαμε. Οι μετανάστες δεν κινούνται τυχαία αλλά στοχευμένα εκεί που χρειάζονται όπως κάθε συντελεστής παραγωγής.

Το πιο σημαντικό όμως είναι η κίνηση των Κυπρίων στο εξωτερικό που ανεβαίνει μετά την κρίση. Είναι τουλάχιστο ειρωνεία να εναντιωνόμαστε στη μετανάστευση προς την Κύπρο τη στιγμή που στη πρώτη παρουσία προβλήματος είμαστε διατεθειμένοι κι εμείς να μεταναστεύσουμε προς χώρες με περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες.

Πηγή: Έντυπο Περιοδικό Ευρωκέρδος

Ματίνα Ζησιάδου: Να αποκαθηλώσουμε στερεότυπα και προκαταλήψεις

Οι χώρες με ολιστική πολιτική ως προς τους μετανάστες δεν τους αντιμετωπίζουν ως απειλή

Συνέντευξη στη Μαρία Φράγκου

Στην πλειονότητά του το κοινό της Κύπρου είναι ενημερωμένο και ευαισθητοποιημένο, καθώς αντιλαμβάνεται την ανάγκη προστασίας αυτών των ανθρώπων
Η πολυπολιτισμικότητα είναι πλούτος

Δεν γίνεται κανένας πρόσφυγας από επιλογή. Δεν ξεσηκώνεται κανένας από τη γη του και το βιος του, δεν αφήνει κανένας πίσω του οικογένεια, για να αναζητήσει μια καλύτερη, δεύτερη πατρίδα, έτσι για την πλάκα. Δεν διακινδυνεύει κανείς τη ζωή του, παλεύοντας με τα κύματα στη θάλασσα και τους διακινητές ζωών στη στεριά, δεν αντιμετωπίζει την έχθρα ανθρώπων σε αφιλόξενη γη απλά και μόνο για να φύγει από τη χώρα του… Από κάθε γωνιά του πλανήτη -είτε γιατί μαστίζεται από πολέμους είτε γιατί πλήττεται από την ανέχεια και τη φτώχεια- απελπισμένοι άνθρωποι αναζητούν μια καλύτερη ζωή, πιο ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης, ένα μέλλον διαφορετικό από αυτό που διαγράφεται στη χώρα τους. Στο χάρτη και η Κύπρος, η οποία μπορεί να γίνει πατρίδα προσφύγων/μεταναστών, αλλά η γη που τους γέννησε θα είναι πάντα στη σκέψη και στην καρδιά τους.
Η εκστρατεία «Aware» δραστηριοποιείται στον τομέα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τους πρόσφυγες και μετανάστες και «αλωνίζει» την Κύπρο για το σκοπό αυτό. Τι ακριβώς κάνει και τι επιτυγχάνει η «Aware»; Η συντονίστρια της εκστρατείας, Ματίνα Ζησιάδου, μιλά στην «Κυριακάτικη Χαραυγή» και ξεδιπλώνει για τους αναγνώστες μας πτυχές της ιστορίας προσφύγων/μεταναστών, που κάποτε αδυνατούμε ή αδιαφορούμε να κατανοήσουμε.

Δεύτερη χρονιά υλοποίησης της παγκύπριας εκστρατείας Aware για τους πρόσφυγες και μετανάστες. Πόση απήχηση έχουν τα μηνύματα της εκστρατείας σας;

Πέρσι κλείσαμε μία ιδιαίτερα πετυχημένη χρονιά ενημέρωσης για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, με παρουσία της εκστρατείας μας σε κάθε γωνιά της Κύπρου. Για τη φετινή χρονιά υλοποίησης της εκστρατείας μας έχουμε θέσει πολύ υψηλότερους στόχους. Θέλουμε να εντείνουμε τις προσπάθειές μας στον τομέα ενημέρωσης της κοινής γνώμης, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στους νέους. Σκοπός μας είναι να φέρουμε κοντά τους Κυπρίους με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, να τους γνωρίσουν, να μάθουν ο ένας τον κόσμο του άλλου.

29066642_971661056326948_2196218903900717056_o (1)Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία υπάρχουν και τρέφονται επειδή ακριβώς υπάρχει άγνοια ή και παραπληροφόρηση γι’ αυτούς τους δύο ευάλωτους πληθυσμούς. Εμείς θέλουμε να το αλλάξουμε αυτό. Με σωστή ενημέρωση και με επιχειρήματα προσπαθούμε να αποκαθηλώσουμε τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις. Και αυτό το κάνουμε με διάφορους τρόπους. Μέσα από παρουσιάσεις και βιωματικά εργαστήρια, ενημερωτικές ημερίδες, εκδηλώσεις, παραγωγή ντοκιμαντέρ, με παρουσία μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κάνουμε ό,τι μπορούμε προς την κατεύθυνση της ενημέρωσης και της σωστής πληροφόρησης.

Μας χαροποιεί το γεγονός ότι στην πλειονότητά του το κοινό της Κύπρου είναι ενημερωμένο και ευαισθητοποιημένο, καθώς αντιλαμβάνεται την ανάγκη προστασίας αυτών των ανθρώπων.
Μπορούν οι πρόσφυγες/μετανάστες να γίνουν ισότιμα μέλη της κοινωνίας στην οποία βρίσκουν καταφύγιο ή αποτελεί γι’ αυτούς προορισμό ασφάλειας; Τι λέει η εμπειρία, διεθνής και τοπική;

Η ένταξη προσφύγων και μεταναστών στην κοινωνία υποδοχής είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι που θέλουμε να αναδείξουμε μέσα από την εκστρατεία μας. Είναι αυτονόητο ότι μέσω των πολιτικών ένταξης καταπολεμούνται τα στερεότυπα και από τις δύο πλευρές. Στην Κύπρο εφαρμόζονται προγράμματα ένταξης υπηκόων τρίτων χωρών από πολλούς δήμους, με στόχο την ομαλή ένταξή τους. Όλα αυτά τα προγράμματα, καθώς και το δικό μας, συγχρηματοδοτούνται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης και την Κυπριακή Δημοκρατία. Μέσα από τα προγράμματα αυτά δίνεται η δυνατότητα στους ανθρώπους αυτούς να μάθουν τη γλώσσα, να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους, να μπορέσουν να αναζητήσουν εργασία και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, να νιώσουν ευπρόσδεκτοι και όχι ξένοι.

29354931_979965905496463_198443399227129015_oΘεωρώ πως στην Κύπρο γίνεται γενικά μία εξαιρετική προσπάθεια από διάφορους φορείς και θεσμούς. Οι χώρες που έχουν ολιστική πολιτική ως προς τους μετανάστες, δεν τους αντιμετωπίζουν ως απειλή. Αντίθετα, έχουν αναπτύξει μία κουλτούρα όπου ντόπιοι και μη συνυπάρχουν και συνεργάζονται προς το κοινό καλό της χώρας. Τους αντιμετωπίζουν με ανθρώπινο πρόσωπο ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων. Τέτοια ακριβώς πετυχημένα παραδείγματα βλέπουμε τόσο εντός Ευρώπης, όπως στη Γερμανία, όσο και στην Αυστραλία και στον Καναδά. Συνεπώς, δεν είναι δυνατό να αφήσουμε τους ανθρώπους αυτούς να ζουν στο περιθώριο. Πρέπει να τους κάνουμε κομμάτι της ζωής μας, της καθημερινότητάς μας. Να τους δώσουμε μία ευκαιρία, να τους καταλάβουμε. Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η πολυπολιτισμικότητα είναι πλούτος όχι μόνο για την κοινωνία μας, αλλά και για εμάς τους ίδιους.

Η ανάδειξη της ζωής των προσφύγων, των αιτητών ασύλου, των μεταναστών, είναι ανάμεσα στους στόχους της εκστρατείας σας. Βρίσκετε ανταπόκριση από τους ανθρώπους αυτούς; Θέλουν να συμμετέχουν στις εκστρατείες σας;

Βρισκόμαστε σε διαρκή επαφή τόσο με πρόσφυγες όσο και με μετανάστες. Φέτος μάλιστα έχουμε και μία συνεργασία με το Σύνδεσμο Αναγνωρισμένων Προσφύγων Κύπρου. Είναι μία προσπάθειά μας να γίνουμε πιο εξωστρεφείς, ως εκστρατεία, φέρνοντας σε άμεση επαφή τους ανθρώπους αυτούς με Κυπρίους. Βλέπουμε και από αυτούς θετική ανταπόκριση, νιώθουν ότι γίνονται πιο αποδεκτοί από την κοινωνία μας. Το σκεπτικό μας είναι να τους εντάξουμε σε διάφορες δράσεις μας που έχουν μαζική προσέλευση, όπως στην εκδήλωση που θα κάνουμε με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Πρόσφυγα μέσα στον Ιούνιο και σε άλλες δράσεις μας.

Θα έχετε δει και θα έχετε ακούσει συγκλονιστικές ιστορίες από τους ανθρώπους αυτούς. Τι σας συγκινεί περισσότερο;

29354931_979965905496463_198443399227129015_oΤα βιώματα που κουβαλάει κάθε πρόσφυγας και μετανάστης είναι μοναδικά αλλά και συνάμα τόσο οικεία. Κάθε φορά που ακούω μία ιστορία σκέφτομαι πως στη θέση αυτών των ανθρώπων υπήρξαμε και εμείς –και ενδεχομένως να υπάρξουμε και ξανά στο μέλλον. Υπάρχει όμως μία φράση που μου έχει αποτυπωθεί πολύ έντονα. Πέρσι, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας μας, είχαμε ετοιμάσει κάποια ντοκιμαντέρ. Αληθινές ιστορίες ενός μετανάστη και ενός πρόσφυγα. Αυτό που με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν η φράση του Γκαμινί, ενός μετανάστη από τη Σρι Λάνκα που ζει και εργάζεται στην Κύπρο.

Είπε λοιπόν: «Χρειάζομαι λεφτά, ναι, αλλά περισσότερο χρειάζομαι σεβασμό από τους ανθρώπους». Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Οι άνθρωποι αυτοί ζητούν το σεβασμό μας και την εκτίμησή μας. Πιστεύω πως αυτό είναι κάτι που μπορούμε να το κάνουμε χωρίς να καταβάλουμε ιδιαίτερη προσπάθεια. Μαθαίνοντας τον κόσμο τους και τις συνήθειές τους ερχόμαστε πιο κοντά τους, αποβάλλουμε τις προκαταλήψεις που έχουμε.

Πόσες φορές σκεφτήκατε πως αξίζει αυτό που κάνετε; Και σε ποιες περιπτώσεις;

Παρά το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε μία χώρα πολυπολιτισμική, αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει καθολική αποδοχή των προσφύγων και των μεταναστών. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι σημαντική η ύπαρξη πρωτοβουλιών που προωθούν το σεβασμό στη διαφορετικότητα και την αποδοχή των συνανθρώπων μας. Νιώθω πολύ τυχερή που είμαστε κομμάτι όλου αυτού. Είμαστε μία ομάδα που προσπαθεί να ενημερώνεται συνεχώς για τα ζητήματα αυτά. Θέλουμε και εμείς να γινόμαστε καλύτεροι, για να μπορέσουμε να συμβάλουμε όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται στην καταπολέμηση των ξενοφοβικών αντιλήψεων. Είναι ελπιδοφόρο ότι τα μηνύματα που λαμβάνουμε από την κοινωνία είναι τις περισσότερες φορές θετικά. Κάθε φορά που πραγματοποιούμε ένα σεμινάριο ή μία δραστηριότητα και βλέπουμε την ανταπόκριση του κόσμου σε αυτό που κάνουμε, τότε καταλαβαίνουμε πως αξίζει αυτό που κάνουμε.

154 ασυνόδευτα παιδιά στην Κύπρο

Τα ασυνόδευτα παιδιά είναι μια συγκλονιστική ιστορία από μόνη της. Φτάνουν πολλά παιδιά ασυνόδευτα στην Κύπρο;

28619634_969394153220305_2560965331139056256_oΕίναι πράγματι μία συγκλονιστική ιστορία, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι ένας στους δύο πρόσφυγες είναι ανήλικος. Τα παιδιά αυτά έζησαν τον πόλεμο, πολλά από αυτά έχουν χάσει τους γονείς τους ή αναγκάζονται να τους αφήσουν πίσω χωρίς να ξέρουν αν και πότε θα τους ξαναδούν. Αναλογιζόμαστε το πόσο δύσκολο και σκληρό είναι αυτό για τον οποιονδήποτε, πόσω μάλλον για ένα παιδί που κάνει ένα τέτοιο επικίνδυνο ταξίδι μόνο του. Στην Κύπρο έχουμε αυτή τη στιγμή 154 ασυνόδευτα παιδιά.

Λόγω του ότι τα ασυνόδευτα παιδιά είναι μία ευάλωτη ομάδα στην ήδη ευάλωτη ομάδα των προσφύγων, υπάρχει ανάγκη για περισσότερη στήριξη και υποδομές. Το σχολείο και η εκπαίδευση διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο προς το σκοπό αυτό. Αξιοσημείωτη είναι η πρωτοβουλία του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, το οποίο υλοποιεί ένα πρόγραμμα που αφορά στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε θέματα χειρισμού παιδιών με μεταναστευτική βιογραφία. Τέλος, να αναφέρω ότι σημαντική είναι και η συμβολή της οργάνωσης Hope for Children που παρέχει υπηρεσίες στέγασης, διατροφής, εκπαίδευσης και ψυχολογικής στήριξης σε αυτά τα παιδιά.

Ο δικός τους κόσμος μπορεί να γίνει και δικός μας; Μπορούμε να καταστήσουμε την πολιτεία μας χωρίς διακρίσεις;

Αυτό εξαρτάται καθαρά από εμάς. Είναι στο χέρι μας να τους αφήσουμε να μπουν στον κόσμο μας, αλλά και να γίνουμε εμείς κομμάτι του δικού τους. Το ζήτημα είναι να το θελήσουμε, να το επιδιώξουμε. Να είμαστε δεκτικοί και ανοιχτοί στην ενημέρωση και να προσέχουμε ιδιαίτερα τις πληροφορίες που λαμβάνουμε και την πηγή από τις οποίες προέρχονται. Όπως είπα και πριν, η άγνοια και η παραπληροφόρηση είναι οι αιτίες πίσω από ρατσιστικές αντιλήψεις. Δεν πρέπει να φοράμε παρωπίδες, ούτε να υιοθετούμε απόψεις άλλων. Θα πρέπει να δείξουμε την αποδοχή μας απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Μόνο έτσι θα οικοδομήσουμε μία πολιτεία χωρίς διακρίσεις!

 

Πηγή: http://dialogos.com.cy/blog/matina-zisiadou-na-apokathilosoume-stereotipa-ke-prokatalipsis/#.WumUCIiFPIU