ΕΛΛΑΔΑ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΕΣΕΙΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΓΙΑ ΘΥΜΑΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ – Σημαντική πρόκληση η έλλειψη στέγης

Έλλειψη θέσεων φιλοξενίας, ανεπαρκής προσδιορισμός των ευάλωτων περιπτώσεων, εγκλωβισμός στα νησιά, κίνδυνος επιστροφής στην Τουρκία. Θύματα βασανιστηρίων έρχονται στην Ελλάδα για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις βιώνουν νέα τραύματα.

Τα παραπάνω διαπιστώθηκαν κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που διοργάνωσαν , το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, το Κέντρο Ημέρας «Βαβέλ» και οι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα», με την ευκαιρία της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας Υποστήριξης Θυμάτων Βασανιστηρίων. Οι τρεις οργανώσεις πραγματοποιούν εξάλλου από το 2014 ένα πρόγραμμα αποκατάστασης θυμάτων βασανιστηρίων στην Αθήνα.

«Το μεγάλο ζήτημα που αντιμετωπίζουμε με τα θύματα βασανιστηρίων είναι η στέγαση», εξήγησε η κοινωνική λειτουργός των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα». Το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίζουν κατά κύριο λόγο οι άνδρες χωρίς οικογένεια  και οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες. Η έλλειψη στέγης προκαλεί στον ήδη επιβαρυμένο ψυχισμό των θυμάτων βασανιστηρίων «ανασφάλεια, φόβο, δυσκολία ένταξης και αποκατάστασης, αλλά και συνθήκη επανατραυματισμού τους», σημείωσε.

Οι μεγαλύτερες προκλήσεις για τους θεραπευτές των θυμάτων βασανιστηρίων, είναι το συνεχιζόμενο τραύμα, οι συχνές μετακινήσεις του πληθυσμού, η τραυματική διαδικασία ασύλου και η απουσία υποστηρικτικών μηχανισμών», επισήμανε από την πλευρά του ο συντονιστής του προγράμματος αποκατάστασης θυμάτων βασανιστηρίων,

Ο επικεφαλής του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες περιέγραψε τη δυσκολία που έχουν τα θύματα βασανιστηρίων να μιλήσουν για τα όσα τους συνέβησαν. «Έχουμε ανθρώπους τόσο ευάλωτους, που δεν κατορθώσαμε να τους πείσουμε να περιγράψουν τα βασανιστήρια που υπέστησαν. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να τους πλησιάσουμε, δεν θέλουν να ανοιχτούν – και αυτές είναι οι πιο δύσκολες περιπτώσεις», ανέφερε.
Ωστόσο αυτό, δημιουργεί δυσχέρειες στη διαδικασία εξέτασης του αιτήματος ασύλου τους.

Οι κύριες χώρες προέλευσης των θυμάτων είναι η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (21%), το Ιράν (10%), η Συρία (9%), το Αφγανιστάν (6%), το Σουδάν (5%), η Γουινέα (5%), η Νιγηρία (4%) και το Καμερούν (4%).

Το  25% των θυμάτων δήλωσε ότι έχει υποστεί και σεξουαλική βία, όπως βιασμό, φυσική και λεκτική σεξουαλική παρενόχληση, σεξουαλική εκμετάλλευση, καταναγκαστικό γάμο και καταναγκαστική εγκυμοσύνη. Τέλος, το 70% έχει προβλήματα ψυχικής υγείας.