Η αλληλεγγύη σε όλο της το μεγαλείο

Η ιστορία που ξεχωρίσαμε για να μοιραστούμε μαζί σας αφορά μια οικογένεια που δεν βρίσκει καμία δικαιολογία για να μην δείξει την αλληλεγγύη της σε αυτούς που το χρειάζονται.

Σε ένα σπίτι στη Νίκαια, εδώ και έναν χρόνο, μια οικογένεια ανέργων φιλοξενεί μια οικογένεια προσφύγων. Ο Σταμάτης, η Κατερίνα και οι δύο γιοι τους πρόσθεσαν απο το Φλεβάρη του 2016 στην οικογένειά τους άλλα τρία μέλη, τη Μαρία, την Άουα και τον Σέτι.Παρόλες τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι επέλεξαν να μην μείνουν άπραγοι μπροστά στον ανθώπινο πόνο της προσφυγικής κρίσης αλλά να βοηθήσουν παρέχοντας στέγη σε μια μητέρα απο τη Γκάμπια, στην δίχρονη κόρη της και τον θείο της.

Η Άουα έχωντας η ίδια υποστεί την φρικτή διαδικασία της κλειτοριδεκτομής στην τρυφερή ηλικία των επτά ετών αποφάσισε να φύγει προκειμένου να προφυλάξει την κόρη της. Όλα τα κορίτσια στην Γκάμπια υφίστανται αυτό το μαρτύριο. Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι της προσφυγιάς. Από την Γκάμπια πέρασε στη Γουινέα Μπισσάου, μετά στο Μαρόκο, από ‘κει στην Τουρκία και μετά με βάρκα στη Μυτιλήνη.

Η Άουα και η οικογένειά της μετά απο ένα επικίνδυνο ταξίδι, αρκετές δυσκολίες και συνεχές αγώνα για ένα καλύτερο αύριο κατέληξε στη φροντίδα και στην αλληλεγγύη μιας ελληνικής οικογένειας.

Μέσα από τη συνύπαρξή τους έδωσαν μια αποστομωτική απάντηση σ’ αυτούς που επιμένουν να αγνοούν το πρόβλημα. «Εγώ γελάω, όταν καμιά φορά που συζητάω στο Διαδίκτυο μου λένε, “να τους πάρετε σπίτια σας”. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς βλέποντας αυτό το παιδί ή το παιδί με το πιο κίτρινο δέρμα, ή το παιδί με τα σχιστά μάτια, δεν βλέπεις ένα παιδί. Δεν γίνεται να μη το αγαπήσεις. Η επαφή με πρόσφυγες θα έκανε καλό σε όλο τον κόσμο, θα έσπαγε τα στερεότυπα. Αν όλοι έπαιρναν για έναν μήνα μια οικογένεια σπίτι τους, θα καταλάβαιναν ότι οι διαφορές μας δεν είναι τόσο τρομερές” εξομολογείται η Κατερίνα.

Διαβάστε όλη την ιστορία εδώ