Η ανεκτίμητη αξία της προσφοράς και της ανθρωπιάς Κύπριος δωρίζει την ραπτομηχανή του σε αιτήτρια ασύλου

Μια μικρή κίνηση προσφοράς μπορεί για κάποιους να είναι μια μεγάλη ανάσα ελπίδας. Έτσι και για την Celine, αιτήτρια ασύλου για οκτώ χρόνια στην Κύπρο, μια «ξεχασμένη» ραπτομηχανή έφερε ξανά το χαμόγελο στα χείλη της.

Ο κ. Κ,  ένας καλόκαρδος κύριος, ο οποίος επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος,  τη συνάντησε σήμερα στα γραφεία της UNHCR για να της δωρίσει μια ραπτομηχανή που βρισκόταν «ξεχασμένη στο σπίτι του», όπως αναφέρει. «Όταν διάβασα την ιστορία [της Celine] σκέφτηκα  ότι για μένα και για τη γυναίκα μου αυτή η ραπτομηχανή δεν έχει καμιά χρησιμότητα. Γι’ αυτή τη γυναίκα όμως μπορεί να σημαίνει τόσα πολλά…». «Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Είμαι πολύ χαρούμενη και συγκινημένη σήμερα. Σας είμαι ευγνώμων, » λέει η Celine με τον κ. Κ ν’ απαντά «Παίρνω μεγάλη χαρά όταν μπoρώ να βοηθώ και είμαι πολύ χαρούμενος που σε βλέπω τόσο χαρούμενη».

Η Celine άρχισε ήδη να κάνει σκέψεις για τη χρήση της ραπτομηχανής. «Θα ήθελα ν ’αρχίσω να ράβω Αφρικανικά ρούχα και να τα πουλώ στις λαϊκές αγορές. Μπορώ επίσης να φτιάξω μαξιλάρια, σεντόνια, οτιδήποτε» διαβεβαιώνει η Celine που έχει δίπλωμα ραπτικής. «Από μικρή παρακολουθούσα τη γιαγιά μου που έραβε κι αποφάσισα να γίνω ράφταινα,» σημειώνει.  

O κ. Κ, πατέρας και παππούς, γνωρίζει από πρώτο χέρι τι πάει να πει προσφυγιά «Βίωσα κι εγώ κάποιου είδους προσφυγιά… Νιώθω τους πρόσφυγες… Καταλαβαίνω τι πάει να πει να χάνεις τα πάντα, και να πρέπει ν ’αρχίσεις από την αρχή…» αναφέρει.  Γεννηθείς στην Αίγυπτο από Κύπριο πατέρα που είχε μεταναστεύσει στην Αίγυπτο για μια καλύτερη ζωή, ήταν μόλις εννέα χρονών όταν το 1957 αναγκάστηκε με την οικογένειά του να έρθει στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της εξόδου και των εκδιώξεων από την Αίγυπτο, Βρεττανών και Γάλλων υπηκόων καθώς και άλλων Αιγυπτίων όπως Ελλήνων, Εβραίων, Αρμενίων. «Όταν πρωτοφτάσαμε στο λιμάνι της Λεμεσού είχαμε μόνο Ινδικά Ρούπια και δεν μπορούσαμε να πάμε στο χωριό μας. Πρώτη φορά είδα τον πατέρα μου να κλαίει… Μέχρι που ένας κύριος έδωσε στον πατέρα μου 20 δολάρια για να μπορέσουμε να μεταβούμε στο χωριό. Η μητέρα μου και τ ’αδέλφια μου ήρθαν μεταγενέστερα…» θυμάται ο κ. Κ

Σε μια εποχή όπου οι πρόσφυγες χρειάζονται τη στήριξή μας όσο ποτέ άλλοτε, τέτοιου είδους πράξεις γενναιοδωρίας είναι πηγή έμπνευσης και αισιοδοξίας.