Κραυγή απόγνωσης από πρόσφυγες στην Ελλάδα – «Η ελπίδα μου έχει πεθάνει από τότε που με έφεραν εδώ»

Ο «εγλωβισμός» των αιτητών ασύλου σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και κέντρα κράτησης στα νησιά της Ελλάδας εξαιτίας της εντολής της Ευρωπαϊκής Ένωσης να περιοριστεί η προσέλευση τους προς τις υπόλοιπες χώρες οδηγεί σε αυξανόμενα ποσοστά αυτοκτονίας και αυτοτραυματισμού προειδοποιεί η Human Rights Watch (HRW).

“Το ψυχικό αντίκτυπο των ετών σύγκρουσης, που επιδεινώνεται από τις σκληρές συνθήκες στα ελληνικά νησιά και η αβεβαιότητα των απάνθρωπων πολιτικών, μπορεί να μην είναι τόσο ορατό όσο οι φυσικές πληγές, αλλά δεν είναι λιγότερο απειλητικό για τη ζωή”, δήλωσε η Εμίνα Κεριμόβιτς, μέλος της ομάδας της HRW.

Δεκάδες αιτητές ασύλου, ανάμεσά τους και παιδιά, ανέφεραν αυξανόμενο άγχος, κατάθλιψη, μετατραυματική αγχώδη διαταραχή (PTSD) και άλλες ψυχικές ασθένειες, καθώς περιμένουν μήνες κάτω από «άθλιες συνθήκες» αναμένοντας να μεταφερθούν αλλού.

Η ΕΕ πιέζει την Ελλάδα να επιταχύνει τις αποφάσεις ασύλου και τις απελάσεις στην Τουρκία, όπου επιστράφηκαν 1.200 άνθρωποι σύμφωνα με την συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας που τέθηκε σε ισχύ τον Μάρτιο του 2016 και τον Ιούνιο. Η HRW κάλεσε την Ελλάδα να τερματίσει την πολιτική περιορισμού των μεταναστών στα νησιά της και έκανε έκλυση να μεταφερθούν στην ηπειρωτική χώρα, όπου τα παιδιά τους μπορούν να εγγραφούν στο σχολείο και οι ενήλικες μπορούν να εργαστούν.

Η HRW προειδοποίησε ότι οι χρονοβόρες διαδικασίες επιδεινώνουν την απόγνωση των προσφύγων. Σε αρκετές περιπτώσεις η έλλειψη ικανών διερμηνέων κατά τις συνεντεύξεις ασύλου, δημιουργεί “σοβαρά κενά” στην πρόσβαση σε πληροφορίες και νομική βοήθεια με τις αρχές να δίνουν προτεραιότητα στους μετανάστες ανάλογα με την εθνικότητα.

“Η ελπίδα μου είναι νεκρή από τότε που με έφεραν εδώ”, δήλωσε ο Rabiha Hadji στο HRW. “Βιώσαμε τρομερή δυστυχία στη Συρία αλλά ποτέ εγώ και τα παιδιά μου δεν είχαμε δει μια φυλακή [μέχρι να έρθουν στην Ελλάδα]” αναφέρει μια κούρδης γυναίκας από τη Συρία με τέσσερα παιδιά.

Ο Αμίρ, 26 ετών Ιρανός αιτητής ασύλου που κρατείται στη Λέσβο από τον Απρίλιο, δήλωσε ότι οι συνθήκες στη Μορία του θυμίζουν συνεχώς τη φυλακή στο Ιράν. “Βλέπω τους φράχτες και θυμάμαι το παρελθόν μου”, είπε. “Την πρώτη εβδομάδα ήμουν εδώ, δεν μπορούσα να κοιμηθώ όλη την εβδομάδα … Είχα εφιάλτες από τα βασανιστήρια που έχω περάσει στη στρατιωτική φυλακή.”

Οι κακές συνθήκες στα στρατόπεδα αποτελούν ιδιαίτερο κίνδυνο για τους πρώην φυλακισμένους και τα θύματα βασανιστηρίων. Για τους ανθρώπους που έχουν βιώσει ακραία βία στη χώρα καταγωγής τους, ένα περιβάλλον όπου περιβάλλεται από συρματόπλεγμα, η παρουσία της αστυνομίας και οι βίαιες συγκρούσεις σαφώς δεν είναι κατάλληλο μέρος.