Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, αδελφές από το Καμερούν

Έκκληση UNHCR σε κυπριακά πανεπιστήμια να προσφέρουν ευκαιρίες σπουδών, σε νεαρούς πρόσφυγες

Του Μάριου Δημητρίου

 

Ένα όμορφο καλοκαίρι, γεμάτο προσμονή και ελπίδα, ζουν οι 18χρονες αδελφές από το Καμερούν, RuddyAlocha EBUA (Νικολέττα) και EdithBritney ΑDE (Δήμητρα), κάτοικοι Λευκωσίας, καθώς περιμένουν να έρθει ο Σεπτέμβρης και να ξεκινήσουν τη φοίτησή τους στο Τμήμα Γαλλικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου. Από το 2005, όταν ήρθαν στην Κύπρο, είναι μαζί στον ίδιο σχολικό χώρο και στο ίδιο θρανίο, διαδοχικά σε νηπιαγωγείο στον Άγιο Δομέτιο, στο Δημοτικό σχολείο Καϊμακλίου και στο Γυμνάσιο και Λύκειο Παλλουριώτισσας, από όπου αποφοίτησαν πριν ένα μήνα. Στην τελετή αποφοίτησης, στις 29 Ιουνίου 2018, η Δήμητρα βραβεύτηκε για την επίδοσή της στα Γαλλικά, με βαθμό 19,5, που είναι ο ψηλότερος βαθμός στις Παγκύπριες Εξετάσεις. Η πολύ καλή βαθμολογία τους στις Παγκύπριες Εξετάσεις, (18,5 η Δήμητρα και 17 η Νικολέττα), όντας το εισιτήριό τους για την είσοδο στο ανώτατο δημόσιο εκπαιδευτήριο της χώρας, αποτελεί ένα σημαντικό σταθμό, μιας πορείας γεμάτης δύσκολες προκλήσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα, ως παιδιά αναγνωρισμένων προσφύγων, με διαφορετική από τους Ελληνοκύπριους συμμαθητές τους, καταγωγή, χρώμα, γλώσσα και πολιτισμικό ιστορικό, αποφασισμένα όμως να διεκδικήσουν και να κερδίσουν με την αξία τους, το δικαίωμα – και όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό – να ενταχθούν ισότιμα στην κυπριακή κοινωνία, να μορφωθούν, να εργαστούν και να ζήσουν με ασφάλεια, όπως όλοι οι συμπολίτες τους.

 

Μεγαλύτερη ενίσχυση από την πολιτεία

Η Νικολέττα και η Δήμητρα, μίλησαν στην «24» για τις προκλήσεις αυτές, την Τρίτη 24 Ιουλίου 2018, σε συνάντησή μας στο Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR), που παρακολουθεί και βοηθά την οικογένεια, από την αρχή της εγκατάστασής της στο νησί. Όπως επεσήμανε στην εφημερίδα μας η λειτουργός της Αρμοστείας, Αιμιλία Στροβολίδου, «οι δυο αδελφές ανήκουν στο ελάχιστο ποσοστό, των παιδιών προσφύγων, που καταφέρνουν να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια, στις χώρες υποδοχής τους. Η μεγάλη πρόκληση στο θέμα της εκπαίδευσης, αφορά 15χρονα και 16χρονα παιδιά που έρχονται στην Κύπρο σε μεγάλη ηλικία και μπαίνουν απευθείας στο Γυμνάσιο ή Λύκειο. Είναι πολύ πιο δύσκολο γι’ αυτά, να μπουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και δεν έχουμε τέτοιες περιπτώσεις. Έχουμε μόνο περιπτώσεις, όπως της Δήμητρας και της Νικολέττας, που ήρθαν σε πολύ μικρότερη ηλικία και φοίτησαν στο Δημοτικό σχολείο στην Κύπρο και είναι πιο εφικτό για τα παιδιά αυτά, να πετύχουν στις Παγκύπριες και να περάσουν στο Πανεπιστήμιο. Χρειάζεται λοιπόν μεγαλύτερη ενίσχυση από την πολιτεία για τα παιδιά αυτά, ώστε να μπορέσουν να ανταγωνιστούν με τους υπόλοιπους και να διεκδικήσουν μια θέση στο δημόσιο Πανεπιστήμιο. Να αναφέρω ότι  ως UNHCR, έχουμε με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, Μνημόνιο Συνεργασίας που προβλέπει μεταξύ άλλων και παροχή υποτροφιών – ολικών ή μερικών – σε παιδιά προσφύγων». Να υποδειχθεί στο σημείο αυτό, ότι σήμερα, σύμφωνα με παγκόσμια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας, πάνω από 65 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, έχουν ξεριζωθεί από τον πόλεμο και τις διώξεις, εκ των οποίων τα 21 εκατομμύρια είναι πρόσφυγες και περισσότεροι από τους μισούς, είναι παιδιά. Από αυτά τα παιδιά, μόνο το 50% έχει πρόσβαση στη δημοτική εκπαίδευση, το 22% στη δευτεροβάθμια και μόλις 1% στην τριτοβάθμια.

 

«Είχαν θέληση, πάλεψαν και τα κατάφεραν»

Οι δύο αδελφές, ζουν στη Λευκωσία με τη μητέρα τους Priscillia και τα μικρότερα αδέλφια τους, τη 12χρονη Αντωνία και τον 11χρονο Άγγελο, καθώς οι γονείς τους χώρισαν και ο πατέρας τους εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο. Ο πατέρας τους, ήταν ο πρώτος από την οικογένεια που κατέφυγε στην Κύπρο, το 2004 ως αιτητής ασύλου και αναγνωρίστηκε σχεδόν αμέσως, από την Υπηρεσία Ασύλου, ως πολιτικός πρόσφυγας, αφού είχε υποστεί διώξεις στην πατρίδα του, λόγω των πολιτικών του δραστηριοτήτων και πεποιθήσεων. Πριν τρία χρόνια, η οικογένεια τον ακολούθησε στο Βέλγιο, σε μια προσπάθεια του ζευγαριού να ξανασμίξουν, μια περίοδο όπου η Δήμητρα και η Νικολέττα, φοίτησαν στην Α΄ και Β΄ τάξη, σε βελγικό Λύκειο. Ο πατέρας παρέμεινε στο Βέλγιο, αφού η προσπάθεια επανασύνδεσης απέτυχε και η υπόλοιπη οικογένεια επέστρεψε στην Κύπρο, με τις δύο αδελφές να δίνουν εξετάσεις και να πετυχαίνουν φοίτησή τους στην Γ΄ τάξη του Λυκείου Παλλουριώτισσας. «Η μητέρα και τα τέσσερα παιδιά, αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες, μετά που επέστρεψαν στην Κύπρο από το Βέλγιο και για να καταλάβετε, τις πρώτες δύο εβδομάδες, πριν βρουν σπίτι να ενοικιάσουν, φιλοξενήθηκαν για δύο εβδομάδες στο σπίτι φιλικής τους οικογένειας, προσφύγων από τη Συρία», μας είπε η Αιμιλία Στροβολίδου. «Αλλά», πρόσθεσε, «με τη μεγάλη θέληση που είχαν, το πάλεψαν και τα κατάφεραν και είμαστε πολύ περήφανοι για όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα για τη Δήμητρα και τη Νικολέττα, που τις γνωρίζω από μικρές, ως λειτουργός της UNHCR, από τον πρώτο καιρό που ήρθαν στην Κύπρο». (Απαντώντας σε σχετική μας ερώτηση, ανέφερε ότι βοήθεια στην οικογένεια, πρόσφερε διαχρονικά και η μη κυβερνητική οργάνωση Future Worlds Center – ιδιαίτερα η λειτουργός της, Αλεξία Σολωμονίδου – που μετεξελίχθηκε στο Κυπριακό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες).

 

«Πολλά κλάματα στην πρώτη τάξη»…

«Για μένα ήταν πολύ δύσκολα τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου», μας είπε η Νικολέττα, «όπου μπορείς να έχεις φίλους, μόνο όταν είσαι ανάμεσα σε άτομα που σου μοιάζουν. Δεν έχεις φίλους, όταν είσαι κάπου, που κανένας δεν φαίνεται όπως εσένα και οι άλλοι μαθητές προσπαθούν να σε κάνουν να ξέρεις, ότι διαφέρεις.…πολλά κλάματα λοιπόν, στην πρώτη τάξη, στα 6 και 7 σου χρόνια, που είσαι πολύ ευαίσθητη και θέλεις να σε δέχονται οι φίλοι σου, όπως είσαι… Για μας όμως, ήταν το αντίθετο. Έπρεπε σιγά σιγά να δέχεσαι ότι είσαι διαφορετική και να ζεις με αυτό και να μην το σκέφτεσαι τόσο πολύ…Δύσκολη επίσης, ήταν και η έκτη τάξη του Δημοτικού, εκεί που αγγίζεις την εφηβεία, στα 12 προς 13, εκεί που θέλεις να σε δεχτούν πιο πολύ, να ανήκεις. Ενώ εμείς, δεν νιώθαμε ότι ανήκαμε. Φίλες δεν είχαμε από την τάξη μας. Φίλες είχαμε άλλα παιδιά προσφύγων, από τη Συρία, την Αγγλία, τη Ρουμανία, που τις γνωρίσαμε στα ενισχυμένα μαθήματα ελληνικών». Απαντώντας σε  ερώτησή μας κατά πόσο βελτιώθηκε η κατάσταση τα τελευταία χρόνια, στο ζήτημα αυτό, η Νικολέττα απάντησε καταφατικά. «Ναι, το τελευταίο διάστημα, ο ρατσισμός  μειώθηκε πολύ. Ο μικρός αδελφός μας, έκανε φίλους πολύ εύκολα, παρόλο που στην αρχή, δεν ήξερε τη γλώσσα. Γενικά τα αγόρια, δίνουν περισσότερη σημασία στα κοινά μεταξύ τους, όπως το ποδόσφαιρο και όχι στο χρώμα του άλλου. Τα πράγματα είναι πιο δύσκολα για τη μικρή μας αδελφή, την Αντωνία, από ό,τι είναι για τον Άγγελο».

 

«Χρειάζονται τη στήριξη όλων»

Να υπενθυμίσουμε ότι η Αιμιλία Στροβολίδου, αναφέρθηκε στην περίπτωση των δύο κοριτσιών από το Καμερούν, μιλώντας στις 29 Ιουνίου 2018, στα εγκαίνια έκθεσης φωτογραφίας, με τίτλο «Παιδιά πρόσφυγες στην Κύπρο, φωτογραφίζουν τη ζωή τους», στο Δημαρχείο Στροβόλου, όπου συμμετείχαν με φωτογραφίες τους και η Δήμητρα και η Νικολέττα. «Ναι», είπε, «η επιτυχία τους οφείλεται στη θέλησή τους και στην αποφασιστικότητά τους να πετύχουν, αλλά αν δεν είχαν τη στήριξη του εκπαιδευτικού, της συμμαθήτριας, του γείτονα, αυτό δεν θα ήταν εφικτό. Οι πρόσφυγες χρειάζονται τη στήριξη όλων, για να ξανακτίσουν τη ζωή τους. Θα πρέπει να δουλέψουμε όλοι μαζί για να πετύχουν αυτά που οι περισσότεροι από εμάς, θεωρούμε δεδομένα – μόρφωση, εργασία, κάπου να μείνουν, ν’ ανήκουν σε μια κοινωνία. Τα οφέλη είναι τεράστια, τόσο για τους πρόσφυγες, όσο και για τις κοινωνίες που τους υποδέχονται».

 

Όταν μίλησε η Πρίσκα Τοτόρο

Οι δύο αδελφές, θα συναντήσουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, άλλη μια φοιτήτρια από την Αφρική, τη δευτεροετή φοιτήτρια Ψυχολογίας, Πρίσκα Τοτόρο (Prisca Totoro), παιδί μεταναστών από το Κονγκό, την περίπτωση της οποίας, ο υπογράφων κάλυψε για την «24», τον Οκτώβρη 2017. Όπως τη Δήμητρα και τη Νικολέττα, η Πρίσκα φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο Καϊμακλίου και στο Γυμνάσιο και Λύκειο Παλουριώτισσας – και επιπρόσθετα, στο Λύκειο Εθνομάρτυρα Κυπριανού στο Στρόβολο. Η κοπέλα είχε κάνει μια σημαντική δημόσια παρέμβαση, μιλώντας για την προσωπική της εμπειρία της προσφυγιάς, σε ημερίδα που οργάνωσαν στις 6 Οκτωβρίου 2017, στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, στη Λευκωσία, η Διεύθυνση Μέσης Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού και η UNHCR. Η ημερίδα έγινε στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος «Μακριά από την πατρίδα και τον φόβο», που έχει σκοπό την υλοποίηση δράσεων από τα σχολεία, για την ένταξη των παιδιών με προσφυγική ή μεταναστευτική βιογραφία στο σχολικό περιβάλλον, με παροχή στήριξης στη σχολική μονάδα από τους συνεργαζόμενους φορείς. Σε αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, συμμετείχαν δέκα σχολεία Μέσης Γενικής και Μέσης Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, που εκδήλωσαν ενδιαφέρον. Στο κάθε σχολείο δημιουργήθηκε δεκαμελής ομάδα με την ονομασία «Νοιάζομαι και Δρω», με σκοπό τον σχεδιασμό και υλοποίηση δράσεων που ανταποκρίνονται στις ανάγκες και ιδιαιτερότητες της σχολικής μονάδας. Η ομάδα αποτελείτο από εκπαιδευτικούς, μαθητές / τριες και γονείς. Κάποια από τα μέλη της ομάδας, είχαν προσφυγική ή μεταναστευτική βιογραφία. «Προσπαθούσα πάντα να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου σε όλα», είπε στην ομιλία της η Πρίσκα Τοτόρο, «όσες δυσκολίες και εμπόδια και αν είχα ν’ αντιμετωπίσω. Προσπαθούσα να μην αφήσω τα αρνητικά, να σβήσουν τα θετικά, ποτέ. Και έτσι με αυτό το σκεπτικό και με αυτή τη διάθεση, κατάφερα να αντιμετωπίσω κάθε δυσκολία και κάθε εμπόδιο, να κάνω φίλους που μου είναι σαν αδέλφια, να ξεπεράσω φόβους, να καλλιεργήσω τα ταλέντα μου και τώρα πλέον ως ενήλικας, να είμαι πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου – και φυσικά έχω ολόκληρη τη ζωή μπροστά μου, για να πετύχω και άλλους στόχους και να πραγματοποιήσω και άλλα όνειρα».

 

«Η Κύπρος πλέον για μένα, είναι η πατρίδα μου»

«Η Κύπρος μας εδώ και αρκετά χρόνια, ιδιαίτερα στις μέρες μας, έχει δεχτεί και ακόμα δέχεται αρκετούς πρόσφυγες από διάφορους λαούς και για αρκετούς ανθρώπους, μπορεί να είναι η μόνη τους ελπίδα για επιβίωση, καθώς στις πατρίδες τους  επικρατεί ο πόλεμος, ο θάνατος, η κακομεταχείριση και η αδικία», είπε στην ομιλία της η Πρίσκα Τοτόρο και συνέχισε: «Σε τέτοιες περιπτώσεις, το παιδί είναι και θα είναι πάντα το μεγαλύτερο θύμα, που τα βιώνει όλα αυτά. Το παιδί, που αν και είναι δικαίωμά του και θα έπρεπε να πηγαίνει σχολείο με τους φίλους του, να παίζει, να κάνει τις αταξίες του, να έχει την μητέρα και τον πατέρα του, έρχεται  αντιμέτωπο με την πραγματικότητα και πρέπει να αφήσει πίσω, ό,τι έχει και δεν έχει, ακόμη και αν αυτό, σημαίνει την ίδια του την πατρίδα. Η ιστορία όμως κάθε παιδιού προσφύγων γονιών, διαφέρει από την άλλη και σήμερα θα σας μιλήσω, για όσο φυσικά μου επιτρέπει ο χρόνος, για την δική μου». Η Πρίσκα Τοτόρο, εξήγησε ότι είναι παιδί προσφύγων γονιών και κατάγεται από το Κονγκό. «Ήρθα εδώ στην Κύπρο, μαζί με την οικογένειά μου από πολύ μικρή ηλικία και μεγάλωσα εδώ, δηλαδή εδώ έζησα τα παιδικά και μαθητικά μου χρόνια, εδώ έκανα τους φίλους μου, εδώ διαμορφώθηκε η προσωπικότητα μου, ο χαρακτήρας μου, οι ιδεολογίες μου, εδώ έχουν διαμορφωθεί οι περισσότερες αναμνήσεις μου, εδώ ενηλικιώθηκα και η Κύπρος πλέον για μένα, είναι η πατρίδα μου», είπε και πρόσθεσε: «Δεν ήταν όμως όλα ρόδινα, αφού για μια ζωή, ήμουν μια «ξένη». Αν και δεν το νιώθω, κάποια πράγματα, ορισμένες περιστάσεις και συμπεριφορές, μου το θυμίζουν πάντα».

 

Η γλώσσα, μια τεράστια δοκιμασία

«Εγώ προσωπικά, θα έλεγα ήμουν από τους τυχερούς, όσον αφορά την ένταξή μου σε κυπριακό σχολείο», συνέχισε η Πρίσκα Τοτόρο. «Όλοι με υποδέχτηκαν και με βοήθησαν αρκετά, στο να συνηθίσω το νέο μου περιβάλλον με σκοπό να νιώσω, όπως λέμε, «σαν στο σπίτι μου».  Οι δάσκαλοί μου, μου έδειχναν κατανόηση και μου συμπεριφέρονταν τις περισσότερες φορές, όπως και στους υπόλοιπους, κάτι που νομίζω έπαιξε ένα ρόλο, στο να με βλέπουν και οι συμμαθητές μου, ως μια από αυτούς. Φυσικά και υπήρχαν αρκετά εμπόδια και αρκετές δυσκολίες που έπρεπε να αντιμετωπίσω και μερικές φορές ένιωθα πως μόνη αντιμετώπιζα αυτές τις δυσκολίες, αφού στην τελική, οι άλλοι συμμαθητές μου δεν είχαν να αντιμετωπίσουν τις ίδιες δυσκολίες. Η γλώσσα φυσικά, ήταν μια τεράστια δοκιμασία, διότι είναι ένα μέσο για επικοινωνία, αλλά και για μάθηση. Στο σχολείο άκουγα ελληνικά και στο σπίτι μιλούσα τη μητρική μου γλώσσα, αφού ούτε οι γονείς μου γνώριζαν τότε, ελληνικά.  Θυμάμαι που προσπαθούσα πάρα πολύ να καταλάβω τις εργασίες μου για το σπίτι και ευτυχώς που η γειτόνισσά μου, με βοηθούσε όποτε μπορούσε, με αυτές».

 

Το κείμενο πολιτικής για την ένταξη των μαθητών

Σε χαιρετισμό του στην ημερίδα, ο Damtew Dessalegne, Αντιπρόσωπος της UNHCR, επεσήμανε ότι «τα σχολεία σε όλο τον κόσμο, περιλαμβανομένης της Κύπρου, καλωσορίζουν στις τάξεις τους, όλο και περισσότερους πρόσφυγες. Τα σχολεία καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν ένα δύσκολο εγχείρημα – να διασφαλίσουν το δικαίωμα της ουσιαστικής εκπαίδευσης στα παιδιά πρόσφυγες και να τους δώσουν την ευκαιρία ν’ ανθίσουν μαζί με τους υπόλοιπους συμμαθητές τους. Τα οφέλη της μάθησης, είναι αυτονόητα. Για τα παιδιά – πρόσφυγες, συγκεκριμένα, η ουσιαστική συμμετοχή και η επιτυχία στην εκπαίδευση, αυξάνει τις ευκαιρίες για οικονομική αυτάρκεια, παρέχει ένα αίσθημα κανονικότητας και συνοχής σ’ ένα ευρύτερο περιβάλλον, που συνήθως είναι ρευστό, αβέβαιο. Η επιτυχής φοίτηση στο σχολείο και πανεπιστήμιο, δημιουργεί καλύτερες προοπτικές για τα παιδιά και νεαρούς πρόσφυγες, να μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην ανάπτυξη, στην ευημερία και κοινωνική συνοχή της καινούργιας τους πατρίδας. Στην Κύπρο έχει παρατηρηθεί μεγάλη πρόοδος αναφορικά με τις πολιτικές εκπαίδευσης των προσφύγων. Πράγματι, το κείμενο πολιτικής για την ένταξη των μαθητών/τριών με μεταναστευτική βιογραφία που εγκρίθηκε το 2016 από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, βρίσκεται στην ορθή κατεύθυνση και οι βασικοί τομείς προτεραιότητας που θέτει, συνάδουν με τα διεθνή και περιφερειακά πρότυπα».

 

Δεν απειλούν, απειλούνται

«Παρά τις σημαντικές προσπάθειες του Υπουργείου Παιδείας και των σχολείων με σημαντικό αριθμό παιδιών μεταναστευτικής βιογραφίας», πρόσθεσε ο Damtew Dessalegne, (ο οποίος κατάγεται από την Αιθιοπία), εξακολουθούν να υπάρχουν προκλήσεις, αναφορικά με την ένταξη των παιδιών προσφύγων, στο καινούργιο σχολικό τους περιβάλλον. Τέτοια θέματα, περιλαμβάνουν δυσκολίες στη γλώσσα, προσαρμογή στη νέα μαθησιακή διαδικασία, απουσίες από το σχολείο, τη σχέση μεταξύ των γονέων και της σχολικής κοινότητας, συγκρούσεις μεταξύ παιδιών και τον ρατσισμό. Πιστεύουμε ότι το πρόγραμμα που ξεκινά σήμερα, θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών. Θεωρούμε ότι προσφέρει μια πλατφόρμα για ουσιαστική συζήτηση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν σήμερα τα σχολεία. Κι αυτό για δύο βασικούς λόγους: Kατ’ αρχάς, φέρνει μαζί εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς απ΄ όλες τις εμπλεκόμενες κοινότητες – την τοπική, την κοινότητα των προσφύγων και των μεταναστών. Επίσης, οι σχολικές κοινότητες ενθαρρύνονται ν’ αποφασίσουν οι ίδιες – με την υποστήριξη των διοργανωτών – τον τρόπο αντιμετώπισης των προκλήσεων  που αντιμετωπίζουν καθημερινά και για το σκοπό αυτό, ν’ αναπτύξουν ένα σχέδιο δράσης. Ελπίζουμε επίσης ότι το πρόγραμμα αυτό θ’ αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για την ενίσχυση της εν-συναίσθησης για τους πρόσφυγες και την προώθηση των οικουμενικών αξιών του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και της προστασίας της πιο ευάλωτης, αλλά ανθεκτικής, ομάδας ανθρώπων στον κόσμο. Σήμερα, ξενοφοβικές τάσεις απειλούν την μακραίωνη παράδοση της χορήγησης ασύλου. Επομένως, η προστασία των προσφύγων συνεπάγεται, επίσης, την πληροφόρηση της κοινής γνώμης αναφορικά με το ποιοι είναι πρόσφυγες και τι έχουν περάσει. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό, ότι οι πρόσφυγες δεν αποτελούν απειλή, αλλά απειλούνται οι ίδιοι».

Η Πρίσκα Τοτόρο, δευτεροετής φοιτήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

 

Ο Ιμπραχίμ, 19 χρόνων, Παλαιστίνιος από το Ιράκ, είναι πρωτοετής φοιτητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, με 50% υποτροφία. Ζει στην Κύπρο μαζί με τους γονείς του και τα τρία του αδέλφια, από το 2006.

 

Πηγή: http://24h.com.cy/2018/07/sto-panepistimio-kyproy-adelfes-apo-to-kameroyn/