Ένα βήμα μπροστά είναι οι διακινητές

Μοιάζει σαν το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, ένα ατέλειωτο, δηλαδή, κυνηγητό ζωής και θανάτου. Πρόσφυγες και μετανάστες θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη, είτε γιατί έχουν διωχτεί από τις πατρίδες τους είτε γιατί επιθυμούν ένα καλύτερο μέλλον. Απέναντί τους βρίσκουν σύνορα κλειστά και μια όλο και αυξανόμενη επιθετικότητα. Η Ευρώπη για τους δικούς της λόγους δικαιολογημένους ή όχι έχει αποφασίσει να κλείσει τις πόρτες της στους ξένους.

Έτσι, προτού καλά-καλά κλείσει μια μεταναστευτική οδός, μια άλλη πιο δύσκολη και πιο επικίνδυνη εμφανίζεται. Το είδαμε αυτό να συμβαίνει πολλές φορές. Μόλις έκλεισε η βαλκανική οδός το 2016 κυρίως μετά τις πιέσεις της Αυστρίας, αυξήθηκαν οι ροές στη Μεσόγειο. Η Ιταλία έδρασε γρήγορα και με συμφωνίες που συνήψε με τη Λιβύη πέτυχε να περιορίσει σε μεγάλο βαθμό τις αυξήσεις.

Τώρα, μια νέα βαλκανική δίοδος έκανε την εμφάνισή της. Όπως δήλωσε ο Γάλλος διοικητής της Frontex οι πρόσφυγες και οι μετανάστες από την Τουρκία μεταβαίνουν στην Ελλάδα και από εκεί μέσω Αλβανίας, Μαυροβουνίου, Βοσνίας και Ερζεγοβίνης κατευθύνονται προς τον Βορρά. Στη συνέχεια μέσω Αυστρίας και Τσεχίας φτάνουν στη Βόρεια Ευρώπη. Σύμφωνα με στοιχεία περίπου 800 άτομα κάθε μήνα χρησιμοποιούν αυτή την οδό, πολύ λιγότερα από τις 200.000 που περνούσαν το 2015.

Οι διακινητές είναι περίπου σαν τους χάκερ. Βρίσκονται σχεδόν πάντα ένα βήμα μπροστά από τις διωκτικές αρχές. Τα κέρδη τους ανέρχονται σε δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο και για αυτό δεν είναι πρόθυμοι να τα εγκαταλείψουν. Έτσι, συνεχώς βρίσκουν νέους τρόπους και νέες διόδους για να ικανοποιήσουν τους «πελάτες» τους. Δεν έχει σημασία αν είναι όλο και πιο επικίνδυνα, τα νέα μονοπάτια. Μάλιστα, όσο περισσότερες δυσκολίες υπάρχουν, τόσο αυξάνονται και τα κέρδη.

Η νέα βαλκανική οδός υπέπεσε ήδη στην αντίληψη του Σεμπάστιαν Κουρτς, καγκελάριου της Αυστρίας, ο οποίος ανήγαγε την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε προτεραιότητα της αυστριακής προεδρίας αυτό το εξάμηνο. Θεωρείται βέβαιο πως τις επόμενες μέρες, θα δούμε και αυτό τον δρόμο να κλείνει. Οι προσφυγικές ροές, ωστόσο, δεν θα σταματήσουν. Ίσως μειωθούν για λίγο διάστημα. Μέχρι να βρεθεί η επόμενη οδός.

 

Πηγή: http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/552210/ena-bima-brosta-einai-oi-diakinites

Το όνειρο της Balqees από τη Σομαλία

Το όνειρο της Balqees από τη Σομαλία

Με την αποφοίτησή της από την Τεχνική Σχολή της Λάρνακας χθες το βράδυ, ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα για την εικοσάχρονη Balqees από τη Σομαλία, που διαμένει ως πρόσφυγας στην Κύπρο.

«Σήμερα ένα όνειρο που είχα πάντα έγινε πραγματικότητα. Μπορεί να αναρωτιέστε πώς η αποφοίτηση από το γυμνάσιο μπορεί να είναι όνειρο, αλλά για μένα είναι -αυτό δεν θα ήταν δυνατό στη χώρα μου. Μετά από τόσες πολλές προκλήσεις, δεν είναι λίγο ότι αποφοιτώ σήμερα και μπορώ να ελπίζω ότι θα μπορέσω να σπουδάσω», ανέφερε συγκινημένη η Balqees, με τους συμμαθητές, τους καθηγητές και τους γονείς των υπόλοιπων παιδιών να την χειροκροτούν.

Η Balqees έχοντας χάσει επαφή με την οικογένειά της μέσα στη δίνη του πολέμου στη Σομαλία, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα της και ν’ αναζητήσει ασφάλεια. Φτάνοντας στην Κύπρο πριν από πέντε χρόνια, στην ηλικία των 15 ετών, βρέθηκε μόνη και μακριά από την οικογένειά της σε μια ξένη χώρα για την οποία τίποτα δεν ήξερε -ούτε τη γλώσσα ούτε για τον πολιτισμό. Ως ασυνόδευτο και χωρισμένο παιδί, ζούσε σε στέγη στη Λάρνακα μαζί με άλλα ασυνόδευτα παιδιά αιτητές ασύλου. Ξεκίνησε να πηγαίνει σε απογευματινά μαθήματα και να μαθαίνει Ελληνικά, αλλά πολλές φορές ένιωθε να την πνίγει η μοναξιά και η νοσταλγία για την οικογένειά της.

Μόλις αναγνωρίστηκε πρόσφυγας, η Balqees άρχισε και πάλι να ελπίζει. Έχοντας ήδη εντοπίσει τη μητέρα της και τα μικρότερα αδέλφια της, ως αναγνωρισμένη πρόσφυγας μπορούσε πλέον να υποβάλει αίτηση για οικογενειακή επανένωση και να ελπίζει ότι κάποια στιγμή θα μπορούσαν να ζήσουν και πάλι μαζί.

Κατόπιν έγκρισης της αίτησής της για οικογενειακή επανένωση, ακόμα ένα όνειρό της σύντομα θα γίνει πραγματικότητα -να ζήσει με τη μητέρα και τ’ αδέλφια της στην Κύπρο. Νιώθοντας την ασφάλεια που παρέχει το καθεστώς του πρόσφυγα και την ανακούφιση ότι σύντομα θα βρισκόταν και πάλι με την οικογένειά της, η Balqees επικεντρώθηκε στο στόχο της και κυνήγησε το όνειρό της για εκπαίδευση.

Με την υποστήριξη του σχολείου κατάφερε ν’ αντεπεξέλθει στις προκλήσεις και ν’ αποφοιτήσει. Βέβαια, ο δρόμος δεν τελειώνει εδώ. Επόμενος στόχος της Βalqees είναι να σπουδάσει και να γίνει κοινωνική λειτουργός.

(Φωτογραφία και κείμενο από την Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες)

 

Πηγή: http://dialogos.com.cy/blog/to-oniro-tis-balqees-apo-ti-somalia/#.W2gCrFUzbIW

Στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, αδελφές από το Καμερούν

Έκκληση UNHCR σε κυπριακά πανεπιστήμια να προσφέρουν ευκαιρίες σπουδών, σε νεαρούς πρόσφυγες

Του Μάριου Δημητρίου

 

Ένα όμορφο καλοκαίρι, γεμάτο προσμονή και ελπίδα, ζουν οι 18χρονες αδελφές από το Καμερούν, RuddyAlocha EBUA (Νικολέττα) και EdithBritney ΑDE (Δήμητρα), κάτοικοι Λευκωσίας, καθώς περιμένουν να έρθει ο Σεπτέμβρης και να ξεκινήσουν τη φοίτησή τους στο Τμήμα Γαλλικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου. Από το 2005, όταν ήρθαν στην Κύπρο, είναι μαζί στον ίδιο σχολικό χώρο και στο ίδιο θρανίο, διαδοχικά σε νηπιαγωγείο στον Άγιο Δομέτιο, στο Δημοτικό σχολείο Καϊμακλίου και στο Γυμνάσιο και Λύκειο Παλλουριώτισσας, από όπου αποφοίτησαν πριν ένα μήνα. Στην τελετή αποφοίτησης, στις 29 Ιουνίου 2018, η Δήμητρα βραβεύτηκε για την επίδοσή της στα Γαλλικά, με βαθμό 19,5, που είναι ο ψηλότερος βαθμός στις Παγκύπριες Εξετάσεις. Η πολύ καλή βαθμολογία τους στις Παγκύπριες Εξετάσεις, (18,5 η Δήμητρα και 17 η Νικολέττα), όντας το εισιτήριό τους για την είσοδο στο ανώτατο δημόσιο εκπαιδευτήριο της χώρας, αποτελεί ένα σημαντικό σταθμό, μιας πορείας γεμάτης δύσκολες προκλήσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα, ως παιδιά αναγνωρισμένων προσφύγων, με διαφορετική από τους Ελληνοκύπριους συμμαθητές τους, καταγωγή, χρώμα, γλώσσα και πολιτισμικό ιστορικό, αποφασισμένα όμως να διεκδικήσουν και να κερδίσουν με την αξία τους, το δικαίωμα – και όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό – να ενταχθούν ισότιμα στην κυπριακή κοινωνία, να μορφωθούν, να εργαστούν και να ζήσουν με ασφάλεια, όπως όλοι οι συμπολίτες τους.

 

Μεγαλύτερη ενίσχυση από την πολιτεία

Η Νικολέττα και η Δήμητρα, μίλησαν στην «24» για τις προκλήσεις αυτές, την Τρίτη 24 Ιουλίου 2018, σε συνάντησή μας στο Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR), που παρακολουθεί και βοηθά την οικογένεια, από την αρχή της εγκατάστασής της στο νησί. Όπως επεσήμανε στην εφημερίδα μας η λειτουργός της Αρμοστείας, Αιμιλία Στροβολίδου, «οι δυο αδελφές ανήκουν στο ελάχιστο ποσοστό, των παιδιών προσφύγων, που καταφέρνουν να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια, στις χώρες υποδοχής τους. Η μεγάλη πρόκληση στο θέμα της εκπαίδευσης, αφορά 15χρονα και 16χρονα παιδιά που έρχονται στην Κύπρο σε μεγάλη ηλικία και μπαίνουν απευθείας στο Γυμνάσιο ή Λύκειο. Είναι πολύ πιο δύσκολο γι’ αυτά, να μπουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και δεν έχουμε τέτοιες περιπτώσεις. Έχουμε μόνο περιπτώσεις, όπως της Δήμητρας και της Νικολέττας, που ήρθαν σε πολύ μικρότερη ηλικία και φοίτησαν στο Δημοτικό σχολείο στην Κύπρο και είναι πιο εφικτό για τα παιδιά αυτά, να πετύχουν στις Παγκύπριες και να περάσουν στο Πανεπιστήμιο. Χρειάζεται λοιπόν μεγαλύτερη ενίσχυση από την πολιτεία για τα παιδιά αυτά, ώστε να μπορέσουν να ανταγωνιστούν με τους υπόλοιπους και να διεκδικήσουν μια θέση στο δημόσιο Πανεπιστήμιο. Να αναφέρω ότι  ως UNHCR, έχουμε με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, Μνημόνιο Συνεργασίας που προβλέπει μεταξύ άλλων και παροχή υποτροφιών – ολικών ή μερικών – σε παιδιά προσφύγων». Να υποδειχθεί στο σημείο αυτό, ότι σήμερα, σύμφωνα με παγκόσμια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας, πάνω από 65 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, έχουν ξεριζωθεί από τον πόλεμο και τις διώξεις, εκ των οποίων τα 21 εκατομμύρια είναι πρόσφυγες και περισσότεροι από τους μισούς, είναι παιδιά. Από αυτά τα παιδιά, μόνο το 50% έχει πρόσβαση στη δημοτική εκπαίδευση, το 22% στη δευτεροβάθμια και μόλις 1% στην τριτοβάθμια.

 

«Είχαν θέληση, πάλεψαν και τα κατάφεραν»

Οι δύο αδελφές, ζουν στη Λευκωσία με τη μητέρα τους Priscillia και τα μικρότερα αδέλφια τους, τη 12χρονη Αντωνία και τον 11χρονο Άγγελο, καθώς οι γονείς τους χώρισαν και ο πατέρας τους εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο. Ο πατέρας τους, ήταν ο πρώτος από την οικογένεια που κατέφυγε στην Κύπρο, το 2004 ως αιτητής ασύλου και αναγνωρίστηκε σχεδόν αμέσως, από την Υπηρεσία Ασύλου, ως πολιτικός πρόσφυγας, αφού είχε υποστεί διώξεις στην πατρίδα του, λόγω των πολιτικών του δραστηριοτήτων και πεποιθήσεων. Πριν τρία χρόνια, η οικογένεια τον ακολούθησε στο Βέλγιο, σε μια προσπάθεια του ζευγαριού να ξανασμίξουν, μια περίοδο όπου η Δήμητρα και η Νικολέττα, φοίτησαν στην Α΄ και Β΄ τάξη, σε βελγικό Λύκειο. Ο πατέρας παρέμεινε στο Βέλγιο, αφού η προσπάθεια επανασύνδεσης απέτυχε και η υπόλοιπη οικογένεια επέστρεψε στην Κύπρο, με τις δύο αδελφές να δίνουν εξετάσεις και να πετυχαίνουν φοίτησή τους στην Γ΄ τάξη του Λυκείου Παλλουριώτισσας. «Η μητέρα και τα τέσσερα παιδιά, αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες, μετά που επέστρεψαν στην Κύπρο από το Βέλγιο και για να καταλάβετε, τις πρώτες δύο εβδομάδες, πριν βρουν σπίτι να ενοικιάσουν, φιλοξενήθηκαν για δύο εβδομάδες στο σπίτι φιλικής τους οικογένειας, προσφύγων από τη Συρία», μας είπε η Αιμιλία Στροβολίδου. «Αλλά», πρόσθεσε, «με τη μεγάλη θέληση που είχαν, το πάλεψαν και τα κατάφεραν και είμαστε πολύ περήφανοι για όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα για τη Δήμητρα και τη Νικολέττα, που τις γνωρίζω από μικρές, ως λειτουργός της UNHCR, από τον πρώτο καιρό που ήρθαν στην Κύπρο». (Απαντώντας σε σχετική μας ερώτηση, ανέφερε ότι βοήθεια στην οικογένεια, πρόσφερε διαχρονικά και η μη κυβερνητική οργάνωση Future Worlds Center – ιδιαίτερα η λειτουργός της, Αλεξία Σολωμονίδου – που μετεξελίχθηκε στο Κυπριακό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες).

 

«Πολλά κλάματα στην πρώτη τάξη»…

«Για μένα ήταν πολύ δύσκολα τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου», μας είπε η Νικολέττα, «όπου μπορείς να έχεις φίλους, μόνο όταν είσαι ανάμεσα σε άτομα που σου μοιάζουν. Δεν έχεις φίλους, όταν είσαι κάπου, που κανένας δεν φαίνεται όπως εσένα και οι άλλοι μαθητές προσπαθούν να σε κάνουν να ξέρεις, ότι διαφέρεις.…πολλά κλάματα λοιπόν, στην πρώτη τάξη, στα 6 και 7 σου χρόνια, που είσαι πολύ ευαίσθητη και θέλεις να σε δέχονται οι φίλοι σου, όπως είσαι… Για μας όμως, ήταν το αντίθετο. Έπρεπε σιγά σιγά να δέχεσαι ότι είσαι διαφορετική και να ζεις με αυτό και να μην το σκέφτεσαι τόσο πολύ…Δύσκολη επίσης, ήταν και η έκτη τάξη του Δημοτικού, εκεί που αγγίζεις την εφηβεία, στα 12 προς 13, εκεί που θέλεις να σε δεχτούν πιο πολύ, να ανήκεις. Ενώ εμείς, δεν νιώθαμε ότι ανήκαμε. Φίλες δεν είχαμε από την τάξη μας. Φίλες είχαμε άλλα παιδιά προσφύγων, από τη Συρία, την Αγγλία, τη Ρουμανία, που τις γνωρίσαμε στα ενισχυμένα μαθήματα ελληνικών». Απαντώντας σε  ερώτησή μας κατά πόσο βελτιώθηκε η κατάσταση τα τελευταία χρόνια, στο ζήτημα αυτό, η Νικολέττα απάντησε καταφατικά. «Ναι, το τελευταίο διάστημα, ο ρατσισμός  μειώθηκε πολύ. Ο μικρός αδελφός μας, έκανε φίλους πολύ εύκολα, παρόλο που στην αρχή, δεν ήξερε τη γλώσσα. Γενικά τα αγόρια, δίνουν περισσότερη σημασία στα κοινά μεταξύ τους, όπως το ποδόσφαιρο και όχι στο χρώμα του άλλου. Τα πράγματα είναι πιο δύσκολα για τη μικρή μας αδελφή, την Αντωνία, από ό,τι είναι για τον Άγγελο».

 

«Χρειάζονται τη στήριξη όλων»

Να υπενθυμίσουμε ότι η Αιμιλία Στροβολίδου, αναφέρθηκε στην περίπτωση των δύο κοριτσιών από το Καμερούν, μιλώντας στις 29 Ιουνίου 2018, στα εγκαίνια έκθεσης φωτογραφίας, με τίτλο «Παιδιά πρόσφυγες στην Κύπρο, φωτογραφίζουν τη ζωή τους», στο Δημαρχείο Στροβόλου, όπου συμμετείχαν με φωτογραφίες τους και η Δήμητρα και η Νικολέττα. «Ναι», είπε, «η επιτυχία τους οφείλεται στη θέλησή τους και στην αποφασιστικότητά τους να πετύχουν, αλλά αν δεν είχαν τη στήριξη του εκπαιδευτικού, της συμμαθήτριας, του γείτονα, αυτό δεν θα ήταν εφικτό. Οι πρόσφυγες χρειάζονται τη στήριξη όλων, για να ξανακτίσουν τη ζωή τους. Θα πρέπει να δουλέψουμε όλοι μαζί για να πετύχουν αυτά που οι περισσότεροι από εμάς, θεωρούμε δεδομένα – μόρφωση, εργασία, κάπου να μείνουν, ν’ ανήκουν σε μια κοινωνία. Τα οφέλη είναι τεράστια, τόσο για τους πρόσφυγες, όσο και για τις κοινωνίες που τους υποδέχονται».

 

Όταν μίλησε η Πρίσκα Τοτόρο

Οι δύο αδελφές, θα συναντήσουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, άλλη μια φοιτήτρια από την Αφρική, τη δευτεροετή φοιτήτρια Ψυχολογίας, Πρίσκα Τοτόρο (Prisca Totoro), παιδί μεταναστών από το Κονγκό, την περίπτωση της οποίας, ο υπογράφων κάλυψε για την «24», τον Οκτώβρη 2017. Όπως τη Δήμητρα και τη Νικολέττα, η Πρίσκα φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο Καϊμακλίου και στο Γυμνάσιο και Λύκειο Παλουριώτισσας – και επιπρόσθετα, στο Λύκειο Εθνομάρτυρα Κυπριανού στο Στρόβολο. Η κοπέλα είχε κάνει μια σημαντική δημόσια παρέμβαση, μιλώντας για την προσωπική της εμπειρία της προσφυγιάς, σε ημερίδα που οργάνωσαν στις 6 Οκτωβρίου 2017, στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, στη Λευκωσία, η Διεύθυνση Μέσης Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού και η UNHCR. Η ημερίδα έγινε στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος «Μακριά από την πατρίδα και τον φόβο», που έχει σκοπό την υλοποίηση δράσεων από τα σχολεία, για την ένταξη των παιδιών με προσφυγική ή μεταναστευτική βιογραφία στο σχολικό περιβάλλον, με παροχή στήριξης στη σχολική μονάδα από τους συνεργαζόμενους φορείς. Σε αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, συμμετείχαν δέκα σχολεία Μέσης Γενικής και Μέσης Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, που εκδήλωσαν ενδιαφέρον. Στο κάθε σχολείο δημιουργήθηκε δεκαμελής ομάδα με την ονομασία «Νοιάζομαι και Δρω», με σκοπό τον σχεδιασμό και υλοποίηση δράσεων που ανταποκρίνονται στις ανάγκες και ιδιαιτερότητες της σχολικής μονάδας. Η ομάδα αποτελείτο από εκπαιδευτικούς, μαθητές / τριες και γονείς. Κάποια από τα μέλη της ομάδας, είχαν προσφυγική ή μεταναστευτική βιογραφία. «Προσπαθούσα πάντα να δώσω τον καλύτερο εαυτό μου σε όλα», είπε στην ομιλία της η Πρίσκα Τοτόρο, «όσες δυσκολίες και εμπόδια και αν είχα ν’ αντιμετωπίσω. Προσπαθούσα να μην αφήσω τα αρνητικά, να σβήσουν τα θετικά, ποτέ. Και έτσι με αυτό το σκεπτικό και με αυτή τη διάθεση, κατάφερα να αντιμετωπίσω κάθε δυσκολία και κάθε εμπόδιο, να κάνω φίλους που μου είναι σαν αδέλφια, να ξεπεράσω φόβους, να καλλιεργήσω τα ταλέντα μου και τώρα πλέον ως ενήλικας, να είμαι πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου – και φυσικά έχω ολόκληρη τη ζωή μπροστά μου, για να πετύχω και άλλους στόχους και να πραγματοποιήσω και άλλα όνειρα».

 

«Η Κύπρος πλέον για μένα, είναι η πατρίδα μου»

«Η Κύπρος μας εδώ και αρκετά χρόνια, ιδιαίτερα στις μέρες μας, έχει δεχτεί και ακόμα δέχεται αρκετούς πρόσφυγες από διάφορους λαούς και για αρκετούς ανθρώπους, μπορεί να είναι η μόνη τους ελπίδα για επιβίωση, καθώς στις πατρίδες τους  επικρατεί ο πόλεμος, ο θάνατος, η κακομεταχείριση και η αδικία», είπε στην ομιλία της η Πρίσκα Τοτόρο και συνέχισε: «Σε τέτοιες περιπτώσεις, το παιδί είναι και θα είναι πάντα το μεγαλύτερο θύμα, που τα βιώνει όλα αυτά. Το παιδί, που αν και είναι δικαίωμά του και θα έπρεπε να πηγαίνει σχολείο με τους φίλους του, να παίζει, να κάνει τις αταξίες του, να έχει την μητέρα και τον πατέρα του, έρχεται  αντιμέτωπο με την πραγματικότητα και πρέπει να αφήσει πίσω, ό,τι έχει και δεν έχει, ακόμη και αν αυτό, σημαίνει την ίδια του την πατρίδα. Η ιστορία όμως κάθε παιδιού προσφύγων γονιών, διαφέρει από την άλλη και σήμερα θα σας μιλήσω, για όσο φυσικά μου επιτρέπει ο χρόνος, για την δική μου». Η Πρίσκα Τοτόρο, εξήγησε ότι είναι παιδί προσφύγων γονιών και κατάγεται από το Κονγκό. «Ήρθα εδώ στην Κύπρο, μαζί με την οικογένειά μου από πολύ μικρή ηλικία και μεγάλωσα εδώ, δηλαδή εδώ έζησα τα παιδικά και μαθητικά μου χρόνια, εδώ έκανα τους φίλους μου, εδώ διαμορφώθηκε η προσωπικότητα μου, ο χαρακτήρας μου, οι ιδεολογίες μου, εδώ έχουν διαμορφωθεί οι περισσότερες αναμνήσεις μου, εδώ ενηλικιώθηκα και η Κύπρος πλέον για μένα, είναι η πατρίδα μου», είπε και πρόσθεσε: «Δεν ήταν όμως όλα ρόδινα, αφού για μια ζωή, ήμουν μια «ξένη». Αν και δεν το νιώθω, κάποια πράγματα, ορισμένες περιστάσεις και συμπεριφορές, μου το θυμίζουν πάντα».

 

Η γλώσσα, μια τεράστια δοκιμασία

«Εγώ προσωπικά, θα έλεγα ήμουν από τους τυχερούς, όσον αφορά την ένταξή μου σε κυπριακό σχολείο», συνέχισε η Πρίσκα Τοτόρο. «Όλοι με υποδέχτηκαν και με βοήθησαν αρκετά, στο να συνηθίσω το νέο μου περιβάλλον με σκοπό να νιώσω, όπως λέμε, «σαν στο σπίτι μου».  Οι δάσκαλοί μου, μου έδειχναν κατανόηση και μου συμπεριφέρονταν τις περισσότερες φορές, όπως και στους υπόλοιπους, κάτι που νομίζω έπαιξε ένα ρόλο, στο να με βλέπουν και οι συμμαθητές μου, ως μια από αυτούς. Φυσικά και υπήρχαν αρκετά εμπόδια και αρκετές δυσκολίες που έπρεπε να αντιμετωπίσω και μερικές φορές ένιωθα πως μόνη αντιμετώπιζα αυτές τις δυσκολίες, αφού στην τελική, οι άλλοι συμμαθητές μου δεν είχαν να αντιμετωπίσουν τις ίδιες δυσκολίες. Η γλώσσα φυσικά, ήταν μια τεράστια δοκιμασία, διότι είναι ένα μέσο για επικοινωνία, αλλά και για μάθηση. Στο σχολείο άκουγα ελληνικά και στο σπίτι μιλούσα τη μητρική μου γλώσσα, αφού ούτε οι γονείς μου γνώριζαν τότε, ελληνικά.  Θυμάμαι που προσπαθούσα πάρα πολύ να καταλάβω τις εργασίες μου για το σπίτι και ευτυχώς που η γειτόνισσά μου, με βοηθούσε όποτε μπορούσε, με αυτές».

 

Το κείμενο πολιτικής για την ένταξη των μαθητών

Σε χαιρετισμό του στην ημερίδα, ο Damtew Dessalegne, Αντιπρόσωπος της UNHCR, επεσήμανε ότι «τα σχολεία σε όλο τον κόσμο, περιλαμβανομένης της Κύπρου, καλωσορίζουν στις τάξεις τους, όλο και περισσότερους πρόσφυγες. Τα σχολεία καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν ένα δύσκολο εγχείρημα – να διασφαλίσουν το δικαίωμα της ουσιαστικής εκπαίδευσης στα παιδιά πρόσφυγες και να τους δώσουν την ευκαιρία ν’ ανθίσουν μαζί με τους υπόλοιπους συμμαθητές τους. Τα οφέλη της μάθησης, είναι αυτονόητα. Για τα παιδιά – πρόσφυγες, συγκεκριμένα, η ουσιαστική συμμετοχή και η επιτυχία στην εκπαίδευση, αυξάνει τις ευκαιρίες για οικονομική αυτάρκεια, παρέχει ένα αίσθημα κανονικότητας και συνοχής σ’ ένα ευρύτερο περιβάλλον, που συνήθως είναι ρευστό, αβέβαιο. Η επιτυχής φοίτηση στο σχολείο και πανεπιστήμιο, δημιουργεί καλύτερες προοπτικές για τα παιδιά και νεαρούς πρόσφυγες, να μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην ανάπτυξη, στην ευημερία και κοινωνική συνοχή της καινούργιας τους πατρίδας. Στην Κύπρο έχει παρατηρηθεί μεγάλη πρόοδος αναφορικά με τις πολιτικές εκπαίδευσης των προσφύγων. Πράγματι, το κείμενο πολιτικής για την ένταξη των μαθητών/τριών με μεταναστευτική βιογραφία που εγκρίθηκε το 2016 από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, βρίσκεται στην ορθή κατεύθυνση και οι βασικοί τομείς προτεραιότητας που θέτει, συνάδουν με τα διεθνή και περιφερειακά πρότυπα».

 

Δεν απειλούν, απειλούνται

«Παρά τις σημαντικές προσπάθειες του Υπουργείου Παιδείας και των σχολείων με σημαντικό αριθμό παιδιών μεταναστευτικής βιογραφίας», πρόσθεσε ο Damtew Dessalegne, (ο οποίος κατάγεται από την Αιθιοπία), εξακολουθούν να υπάρχουν προκλήσεις, αναφορικά με την ένταξη των παιδιών προσφύγων, στο καινούργιο σχολικό τους περιβάλλον. Τέτοια θέματα, περιλαμβάνουν δυσκολίες στη γλώσσα, προσαρμογή στη νέα μαθησιακή διαδικασία, απουσίες από το σχολείο, τη σχέση μεταξύ των γονέων και της σχολικής κοινότητας, συγκρούσεις μεταξύ παιδιών και τον ρατσισμό. Πιστεύουμε ότι το πρόγραμμα που ξεκινά σήμερα, θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών. Θεωρούμε ότι προσφέρει μια πλατφόρμα για ουσιαστική συζήτηση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν σήμερα τα σχολεία. Κι αυτό για δύο βασικούς λόγους: Kατ’ αρχάς, φέρνει μαζί εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς απ΄ όλες τις εμπλεκόμενες κοινότητες – την τοπική, την κοινότητα των προσφύγων και των μεταναστών. Επίσης, οι σχολικές κοινότητες ενθαρρύνονται ν’ αποφασίσουν οι ίδιες – με την υποστήριξη των διοργανωτών – τον τρόπο αντιμετώπισης των προκλήσεων  που αντιμετωπίζουν καθημερινά και για το σκοπό αυτό, ν’ αναπτύξουν ένα σχέδιο δράσης. Ελπίζουμε επίσης ότι το πρόγραμμα αυτό θ’ αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο για την ενίσχυση της εν-συναίσθησης για τους πρόσφυγες και την προώθηση των οικουμενικών αξιών του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και της προστασίας της πιο ευάλωτης, αλλά ανθεκτικής, ομάδας ανθρώπων στον κόσμο. Σήμερα, ξενοφοβικές τάσεις απειλούν την μακραίωνη παράδοση της χορήγησης ασύλου. Επομένως, η προστασία των προσφύγων συνεπάγεται, επίσης, την πληροφόρηση της κοινής γνώμης αναφορικά με το ποιοι είναι πρόσφυγες και τι έχουν περάσει. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό, ότι οι πρόσφυγες δεν αποτελούν απειλή, αλλά απειλούνται οι ίδιοι».

Η Πρίσκα Τοτόρο, δευτεροετής φοιτήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

 

Ο Ιμπραχίμ, 19 χρόνων, Παλαιστίνιος από το Ιράκ, είναι πρωτοετής φοιτητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, με 50% υποτροφία. Ζει στην Κύπρο μαζί με τους γονείς του και τα τρία του αδέλφια, από το 2006.

 

Πηγή: http://24h.com.cy/2018/07/sto-panepistimio-kyproy-adelfes-apo-to-kameroyn/

Ντάμτου Ντεσσαλένιε: Μας χρειάζονται όσο ποτέ οι πρόσφυγες

Οι πρόσφυγες μάς χρειάζονται περισσότερο από ποτέ, τονίζει ο Αντιπρόσωπος στην Κύπρο της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) Ντάμτου Ντεσσαλένιε και δηλώνει πως παγκοσμίως, πρέπει να καταπολεμήσουμε συλλογικά την ξενοφοβία και τη μισαλλοδοξία. Όπως λέει χαρακτηριστικά είναι ευθύνη όλων, και κυρίως των πολιτικών ηγετών, να αμφισβητήσουν όσους δαιμονοποιούν τους πρόσφυγες, εκείνους που βλέπουν την ποικιλομορφία ως απειλή, εκείνους που υποκινούν το μίσος για τους «άλλους». Στην Κύπρο, θεωρεί ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι πρόσφυγες και αιτητές ασύλου δεν στηρίζονται αρκετά ώστε να ενσωματωθούν στην κοινωνία και ότι η νομοθεσία μας θα πρέπει να αναθεωρηθεί σε αρκετά σημεία.

Τι σημαίνει για σας η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων; 
Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Ιουνίου κατόπιν απόφασης της Γενική Συνέλευσης του ΟΗΕ να αφιερωθεί μια μέρα του χρόνου στα εκατομμύρια προσφύγων που ζουν ανάμεσά μας, που βίωσαν τη βία, διώξεις, διακρίσεις, αναζητώντας ασφάλεια και προστασία σε κάθε γωνιά της γης. Είναι μια στιγμή για να αναγνωρίσουμε εκείνες τις κοινότητες και τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που δέχονται πρόσφυγες, προσφέροντάς τους ένα ασφαλές μέρος, καλωσορίζοντας τους στα σχολεία, στους χώρους εργασίας και τις κοινωνίες τους. Αυτό περιλαμβάνει και την Κύπρο.

 

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
Πηγή: http://www.philenews.com/koinonia/anthropoi/article/538619/ntamtoy-ntessalenie-mas-chreiazontai-oso-pote-oi-prosfygs

Ο διπλός στιγματισμός, και οι ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες στην Κύπρο

Δικαιώματα και πολιτικές προτάσεις για ένα πλαίσιο ενημέρωσης και ενσωμάτωσής τους στη χώρα μας

Του Μάριου Δημητρίου

Ο διπλός στιγματισμός και τα προβλήματα των ιδιαίτερα ευάλωτων αιτητών ασύλου με αποκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά, οι πραγματικές ανάγκες των ΛΟΑΤΙ προσφύγων και η εκπαίδευση των επαγγελματιών (κυβερνητικών υπαλλήλων, αστυνομικών, κοινωνικών λειτουργών, διερμηνέων, νομικών και άλλων εμπλεκομένων) που έρχονται σε επαφή μαζί τους, ήταν στο επίκεντρο εκπαιδευτικής ημερίδας με τίτλο «ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες: Δικαιώματα, πρακτικές, και πολιτικές προτάσεις για εισαγωγή πλαισίου ενημέρωσης και ενσωμάτωσής τους στην Κύπρο» – μιας πολύ σημαντικής πρωτοβουλίας, ενόψει και του γεγονότος ότι αυξήθηκαν αριθμητικά οι πρόσφυγες που έρχονται στην Κύπρο και υποβάλλουν αίτηση ασύλου, μετά που διέφυγαν από τις χώρες τους, λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου τους, με πολλά από αυτά τα άτομα, να έχουν υποστεί σεξουαλική βία ή βασανιστήρια. Την ημερίδα οργάνωσε την 1η Ιουνίου 2018 στο ξενοδοχείο Classic στη Λευκωσία, το Κέντρο Προώθησης Έρευνας και Ανάπτυξης στην Εκπαιδευτική Τεχνολογία CARDET, με τη στήριξη της ACCEPT ΛΟΑΤΙ Κύπρου, στο πλαίσιο του 5ου Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Κύπρου 2018 και του διετούς Ευρωπαϊκού Έργου EpsiLon (Εξοπλίζοντας Επαγγελματίες για την Υποστήριξη ΛΟΑΤΙ Προσφύγων), χρηματοδοτούμενου από το Ταμείο Erasmus + της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως είπε καλωσορίζοντας τους παρευρισκόμενους ο Σωτήρης Θεμιστοκλέους, Αναπληρωτής Διευθυντής του CARDET«με το συγκεκριμένο πρόγραμμα, η ομάδα του CARDET στέκεται για ακόμη μια φορά, στο πλευρό της κοινότητας ΛΟΑΤΙ, παρουσιάζοντας το δικό της έργο για την προστασία και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μιας πολύ ευαίσθητης ομάδας πληθυσμού, αυτής των ΛΟΑΤΙ προσφύγων». Όπως επεσήμανε στην ημερίδα, η Ματίνα Ζησιάδου, Συντονίστρια της εκστρατείας AWARE, για ενημέρωση του κοινού για θέματα προσφύγων και μεταναστών«οι ΛΟΑΤΙ πρόσφυγες δέχονται ρατσισμό σε πολλαπλά επίπεδα». Πρόσθεσε χαρακτηριστικά: «Σκεφτείτε μόνο έναν ΛΟΑΤΙ πρόσφυγα από τη Συρία. Είναι πρόσφυγας, είναι μουσουλμάνος, είναι ΛΟΑΤΙ. Βιώνει τον αποκλεισμό από τους ίδιους τους ομοεθνείς του. Γίνεται δέκτης βίας, σωματικής και λεκτικής. Συχνά γίνεται θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Σκεφτείτε κάποιον που έχει χάσει το σπίτι του, την οικογένειά του, να περιθωριοποιείται από τους ίδιους τους συμπατριώτες του. Αυτό είναι κάτι που ως κοινωνία, δεν πρέπει να το επιτρέψουμε. Πρέπει και οφείλουμε να περισώσουμε την αξιοπρέπεια των ΛΟΑΤΙ προσφύγων, να βρούμε τρόπους να τους κάνουμε κομμάτι της κοινωνίας, να συμβάλουμε τα μέγιστα στην επανένταξή τους».

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
πηγή: http://24h.com.cy/2018/06/o-diplos-stigmatismos-kai-oi-loati-prosfyges-stin-kypro/

85 παιδιά βρίσκονται σε ανάδοχες οικογένειες

Η ανάγκη ενίσχυσης του θεσμού της ανάδοχης φροντίδας παιδιών στην Κύπρο απασχόλησε χθεσινή συνεδρία της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής.

Όπως επεσήμανε η βουλευτής του ΔΗΣΥ Αννίτα Δημητρίου, σήμερα υπάρχουν κάποιες αναχρονιστικές νομοθεσίες ενώ το όλο ζήτημα της αναδοχής καλύπτεται από εσωτερικούς κανονισμούς των Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας.

Την ίδια ώρα, σημείωσε η κ. Δημητρίου, παρατηρείται έλλειψη μιας υπεύθυνης Συντονιστικής Επιτροπής για τα ζητήματα αυτά.

Σήμερα στη χώρα μας, όπως ανάφερε εκ μέρους των ΥΚΕ η κ. Χαρά Ταπανίδου, υπάρχουν 339 παιδιά υπό φροντίδα, από τα οποία τα 222 είναι ασυνόδευτοι ανήλικοι. Τα 157 μετακινήθηκαν από τις οικογένειές τους λόγω σοβαρής παραμέλησης ή κακοποίησης και απο αυτά τα 85 βρίσκονται σε ανάδοχες οικογένειες ενώ τα 72 σε παιδικές στέγες.

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
Πηγή: http://dialogos.com.cy/blog/85-pedia-vriskonte-se-anadoches-ikogenies/#.WyDTzoozbIV

Αξία ανεκτίμητη το παιδικό χαμόγελο

Της Ελένης Κωνσταντίνου

Ημέρα του Παιδιού σήμερα, ωστόσο εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο παραμένουν ανυπεράσπιστα. Η 1η Ιουνίου έχει καθιερωθεί μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού, με στόχο να θυμίζει στην ανθρωπότητα ότι η ασφάλεια, η προστασία και η ευημερία του παιδιού θα πρέπει να αποτελούν πρώτιστη προτεραιότητα σε όλες τις πτυχές της ζωής.

Ακόμη όμως και μια πρόχειρη ματιά φανερώνει ότι ο στόχος αυτός έχει προς το παρόν αποτύχει.

Οι πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα έχουν καταργήσει σε μεγάλο βαθμό τα παιδικά δικαιώματα. Έχουν καταργήσει με τον πιο βίαιο τρόπο το δικαίωμα εκατομμυρίων παιδιών απλά και μόνο να είναι παιδιά. Πόλεμοι, φτώχεια, εξαθλίωση, πείνα και μια σειρά από άλλα ζητήματα που πλήττουν την παιδικότητα, όπως είναι η ενδοοικογενειακή βία, η σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων και πολλά άλλα, καθιστούν τις αθώες ψυχές ευάλωτα θύματα.

διαβάστε τη συνέχεια εδώ
Πηγή: http://dialogos.com.cy/haravgi/axia-anektimiti-to-pediko-chamogelo/#

Άστεγοι κι απεγνωσμένοι πρόσφυγες στην Κύπρο

Κάποιοι κοιμούνται στο δρόμο, σε άθλιες συνθήκες, όπως κατάγγειλε η UNHCR

Του Μάριου Δημητρίου

Πολύ μεγαλύτερος από την ηλικία του, λόγω της αϋπνίας, της ασιτίας και της κακής κατάστασης της υγείας του, σωματικής και ψυχολογικής, φαίνεται ο 23χρονος Γκαμπριέλ, αιτητής ασύλου από το Καμερούν, που τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, κοιμάται κυριολεκτικά στο δρόμο, σε παγκάκια της πλατείας Σολωμού και στον παρακείμενο δημόσιο κήπο, όπως είπε ο ίδιος στην «24», όταν τον συναντήσαμε χθες Πέμπτη 26 Απριλίου 2017. Προέρχεται από μια οικογένεια που τον εγκατέλειψε από μικρό παιδί, με αποτέλεσμα να γνωρίσει τη σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση στην πατρίδα του, από τα παιδικά του χρόνια. Την ίδια μέρα, συναντήσαμε στην Παλλουριώτισσα, όπου διαμένει σε άθλιες συνθήκες, σε ένα μικρό στούντιο με άλλους τρεις αιτητές ασύλου, τον 31χρονο συμπατριώτη του Γιανίκ, που υποφέρει με πολιομυελίτιδα από τα παιδικά του χρόνια και που όπως μας είπε, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του, λόγω της κακομεταχείρισης και του εκφοβισμού που υφίστατο, εξαιτίας της ομοφυλοφιλίας του. Ο Γκαμπριέλ και ο Γιανίκ, δεν έχουν καμιά στήριξη από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, ή από άλλο κρατικό φορέα, πέρα από ένα μικρό ποσό που τους δόθηκε το πρώτο διάστημα της άφιξής τους στο νησί – να σημειώσουμε ότι και οι δύο, όπως και πολλοί άλλοι αιτητές ασύλου, πέρασαν στις ελεύθερες περιοχές, από την κατεχόμενη Κύπρο, ενώ ο Γκαμπριέλ, που φυλακίστηκε για ένα χρονικό διάστημα στον Χώρο Κράτησης Απαγορευμένων Μεταναστών στη Μενόγεια, διέμενε στα κατεχόμενα, τα προηγούμενα διόμισι χρόνια. Ο Γιανίκ, είχε επίσης κρατηθεί για ένα διάστημα, ως «παράνομος» μετανάστης, σε φυλακές στα κατεχόμενα.

Λόγω ελλείψεων στην πολιτική ασύλου

Μαζί μας ήταν η λειτουργός της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR) Αιμιλία Στροβολίδου, που κατάγγειλε αυτή τη βδομάδα, με ανοικτή επιστολή της στον Τύπο, ότι ανησυχητικά ψηλός αριθμός αιτητών ασύλου στην Κύπρο, που δραπέτευσαν από τις διώξεις και τη βία στις χώρες καταγωγής τους, είναι άστεγοι, ή κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι, σε συνθήκες αθλιότητας και απόγνωσης, λόγω των σοβαρών ελλείψεων στις εθνικές πολιτικές ασύλου και υποδοχής. (Μας συνόδευσε επίσης, η διερμηνέας της Γαλλικής γλώσσας Ελεωνόρα Cazany, αφού οι πρόσφυγες από το Καμερούν, είναι γαλλόφωνοι). Η κυρία Στροβολίδου, μας είπε ότι η Αρμοστεία, γνωρίζει πολλές υποθέσεις άστεγων ανδρών, γυναικών και οικογενειών με μικρά παιδιά, που ανέρχονται περίπου στους 50 και προέρχονται από χώρες, όπως η Συρία, το Καμερούν, η Σομαλία και το Ιράκ. «Αν δεν είναι ήδη άστεγοι», τόνισε, «στεγάζονται προσωρινά με συγγενείς, φίλους ή αγνώστους, σε πολύ μικρά και συχνά υπερπλήρη στούντιο, ή μικρά διαμερίσματα, που δεν μπορούν να θεωρηθούν αξιοπρεπής στέγαση. Μερικοί, οι οποίοι αναγκάζονται να κοιμούνται στο πάτωμα και χωρίς πρόσβαση σε ντους ή τουαλέτες, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα άτομα, με αναπηρίες και άλλα προβλήματα υγείας». Η Αιμιλία Στροβολίδου, ανέφερε στην «24», την περίπτωση ενός ανάπηρου αιτητή ασύλου, ακρωτηριασμένου και στα δύο του πόδια, που πρόσφατα, κοιμόταν για μια εβδομάδα σε πάρκο στη Λεμεσό, μέχρι που τον περιμάζεψε η μη κυβερνητική οργάνωση Caritas, που με δικούς της πόρους, κάλυψε τις ανάγκες του σε στέγαση και σίτιση.

Η περίπτωση του αυτόχειρα Mohamed Dahir

«Το θέμα της στέγασης, αποτελεί αιτία σοβαρής ανησυχίας κι έχει οδηγήσει ορισμένους αιτητές ασύλου, σε απόπειρες αυτοκτονίας», μας είπε η Αιμιλία Στροβολίδου. Να αναφέρουμε στο σημείο αυτό, ότι κάποιοι αιτητές ασύλου, έχουν αυτοκτονήσει στην Κύπρο και να υπενθυμίσουμε σχετικά, την περίπτωση του 18χρονου Mohamed Dahir, που ο υπογράφων, κάλυψα για την «24». Ο νεαρός, είχε έρθει στην Κύπρο από τη Σομαλία μέσω Τουρκίας και κατεχομένων πριν ενάμισι χρόνο ως ασυνόδευτος ανήλικος και βρέθηκε νεκρός από τους δύο συγκάτοικούς του, στις 29 Αυγούστου 2017, στο δωμάτιο του διαμερίσματος του σε παλιά πολυκατοικία στο κέντρο της Λάρνακας, κοντά στην οδό Ερμού. «Ο νεαρός πρόσφυγας από την Σομαλία, αυτοκτόνησε, ουσιαστικά  απελπισμένος από τους χειρισμούς των αρμόδιων αρχών σε σχέση με την υπόθεση ασύλου και τις περιστάσεις του», αναφερόταν σε σχετική ανακοίνωση της ΚΙΣΑ. Η κηδεία και η ταφή του, έγινε στις 2 Σεπτεμβρίου 2017 στο τουρκοκυπριακό κοιμητήριο Λάρνακας (όπου τα τελευταία χρόνια θάβονται μουσουλμάνοι διαφόρων εθνικοτήτων) και σε αυτήν παρευρέθηκαν η θεία του (αδελφή του πατέρα του) Sahra Mohamed και ο σύζυγός της Ali Farah, που ήρθαν στην Κύπρο γι’ αυτό το σκοπό από το Μάντσιεστερ της Αγγλίας, όπου είναι εγκατεστημένοι. Ο νεαρός, είχε κάνει το 2016 αίτηση για οικογενειακή επανένωση με τους συγγενείς του αυτούς στην Αγγλία, που μπλοκαρίστηκε από τις αρμόδιες αρχές, οι οποίες, σύμφωνα με τη θεία του, έκριναν λανθασμένα ότι είχε κλείσει τα 18 και είχε ενηλικιωθεί, ενώ στην πραγματικότητα ήταν 17 χρόνων (γεννήθηκε το 1999). Στη βάση αυτή, εκδιώχθηκε από τον κρατικό, εφηβικό ξενώνα όπου φιλοξενείτο μέχρι πριν λίγους μήνες, ενώ απορρίφθηκε και το αίτημά του για παροχή πολιτικού ασύλου, με αποτέλεσμα, όπως μας είπε η θεία του, «να χαθούν όλα τα όνειρά του και οι ελπίδες του για μια καλύτερη ζωή, κοντά στους συγγενείς του στην Ευρώπη».  Όπως  φαίνεται από την εξέλιξη των γεγονότων, ο νεαρός Σομαλός βίωσε αυτή την κατάσταση ως ένα τραυματικό, ψυχολογικό πλήγμα. «Τον τελευταίο καιρό είχε πολύ άγχος και κλεινόταν στον εαυτό του», μας είχαν πει οι φίλοι του.

Καθυστερήσεις στην καταγραφή αιτήσεων

Σύμφωνα με την Αιμιλία Στροβολίδου και την UNHCR, «το πρόβλημα έχει κλιμακωθεί από την αρχή του έτους, επιδεινώνοντας τις ήδη δύσκολες συνθήκες διαβίωσης που αντιμετωπίζουν οι αιτητές ασύλου, που ζουν εκτός του Κέντρου Υποδοχής στην Κοφίνου. Παρόλο που ο Κυπριακός Νόμος για τους Πρόσφυγες, προβλέπει την άμεση πρόσβαση των αιτητών ασύλου στη στέγαση και την κοινωνική αρωγή μόλις υποβάλουν τις αιτήσεις ασύλου στις Αρχές, το υφιστάμενο σύστημα δεν ικανοποιεί αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματα, θέτοντας σε κίνδυνο ορισμένους αιτούντες άσυλο. Ένα από τα κύρια προβλήματα, είναι οι καθυστερήσεις στην καταγραφή των αιτήσεων, οι οποίες με τη σειρά τους, δημιουργούν εμπόδια στην πρόσβαση στην κοινωνική πρόνοια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, παρέχεται ένα μικρό ποσό έκτακτης ανάγκης, το οποίο αποσκοπεί να καλύψει τις άμεσες ανάγκες, μέχρι να εξεταστεί και να τεθεί σε ισχύ, η αίτηση κοινωνικής πρόνοιας. Ωστόσο, αυτό το ποσό, μπορεί να καλύψει τις βασικές ανάγκες για λίγες μόνο ημέρες, ενώ η εξέταση αιτήσεων κοινωνικής πρόνοιας, συνήθως διαρκεί αρκετές εβδομάδες ή και μήνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, άτομα και  οικογένειες να παραμένουν άστεγοι και να εξαρτώνται απόλυτα από την καλή θέληση πολιτών και την στήριξη ενός μικρού αριθμού φιλανθρωπικών οργανώσεων, που έχουν οι ίδιες περιορισμένους πόρους».

Οι περισσότεροι, εκτός της Κοφίνου

«Η κατάσταση επιδεινώνεται», συνέχισε η κυρία Στροβολίδου, «από το γεγονός ότι μονήρεις αιτητές ασύλου, δεν γίνονται πλέον δεκτοί στο Κέντρο Υποδοχής Κοφίνου, το οποίο, ακόμη και όταν είναι πλήρες, φιλοξενεί λιγότερο από το 5% του πληθυσμού των αιτητών ασύλου στη χώρα. Συνεπώς, η μεγάλη πλειοψηφία των αιτητών ασύλου, διαμένει εκτός του Κέντρου. Ορισμένοι εργάζονται, αλλά οι περισσότεροι δεν απασχολούνται, κυρίως λόγω περιοριστικών κυβερνητικών πολιτικών που απαγορεύουν στους αιτητές ασύλου να εργοδοτηθούν σε οποιαδήποτε εργασία κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών, από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης ασύλου. Ακόμα και μετά τους έξι μήνες, μπορούν να εργοδοτηθούν, μόνο σε ορισμένους τομείς που βρίσκονται στην κατώτερη βαθμίδα της μισθολογικής κλίμακας, π. χ. γεωργία, κτηνοτροφία, συλλογή απορριμμάτων, πλύσιμο αυτοκινήτων και τα συναφή, ανεξάρτητα από τα ακαδημαϊκά προσόντα, ή την επαγγελματική τους πείρα.

Να τους επιτραπεί να εργάζονται

Ο Αντιπρόσωπος της UNHCR στην Κύπρο, Damtew Dessalegne, δήλωσε ότι «δεδομένου του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί σήμερα το εθνικό σύστημα ασύλου και οι πολιτικές υποδοχής, η έλλειψη στέγης και η φτώχεια, είναι δυστυχώς αναπόφευκτες συνέπειες, για πολλούς αιτητές ασύλου, τόσο νεοαφιχθέντων όσο και άλλους. Το πρόβλημα μπορεί, ωστόσο, να αποφευχθεί. Δεν πρόκειται απλώς για πρόσθετους πόρους. Ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η αξιοπρέπεια και η ευημερία των αιτητών ασύλου, με μειωμένο κόστος για την κυβέρνηση, είναι να τους επιτραπεί να εργάζονται το συντομότερο δυνατόν και σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς, βάσει του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης . Όσο πιο σύντομα έχουν οι αιτητές ασύλου πρόσβαση στην αγορά εργασίας, τόσο πιο γρήγορα γίνονται ανεξάρτητοι από την κρατική στήριξη και μπορούν να ζουν μια αυτόνομη και παραγωγική ζωή, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη της χώρας υποδοχής τους. Το ζήτημα της έλλειψης στέγης, προστίθεται στην επιδείνωση των συνθηκών υποδοχής των αιτητών ασύλου, που παρατηρείται τα τελευταία δύο χρόνια. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, έχει επανειλημμένα εκφράσει τις ανησυχίες της για το χαμηλό επίπεδο βοήθειας που παρέχεται στους αιτητές ασύλου, σε κουπόνια και ισοδυναμεί με λιγότερο από το ήμισυ του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος που λαμβάνουν οι Κύπριοι και αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, σε παρόμοια κατάσταση. Αυτό σημαίνει ότι με τους αιτητές ασύλου να λαμβάνουν 100 ευρώ, ως επίδομα ενοικίου, υπάρχουν τεράστιες  δυσκολίες στην εξεύρεση αξιοπρεπούς στέγασης, ενόψει των συνθηκών που επικρατούν στην αγορά στέγασης.

Να επανεξεταστεί η τρέχουσα πολιτική

«Όσο το δυνατόν πιο σύντομα σταθούν οι πρόσφυγες στα πόδια τους, θα είναι προς το συμφέρον, όχι μόνο των ιδίων, αλλά και της κοινότητας υποδοχής», πρόσθεσε ο DamtewDessalegne. «Είναι επόμένως απαραίτητο, να επανεξεταστεί επειγόντως η τρέχουσα πολιτική για τις συνθήκες υποδοχής των αιτητών ασύλου, έτσι ώστε η βοήθεια που παρέχεται, να εξασφαλίζει ένα βιοτικό επίπεδο κατάλληλο για την υγεία τους και επαρκές για να διασφαλίσει τη διαβίωσή τους, όπως απαιτείται από τη νομοθεσία της ΕΕ. Η έμφαση, πρέπει να δοθεί στην παροχή επαρκούς βοήθειας στους αιτητές ασύλου, εκτός των κέντρων υποδοχής, καθώς αυτό θα έχει καλύτερες προοπτικές επιτυχούς ενσωμάτωσης, στον κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό ιστό της κοινωνίας υποδοχής, όταν αναγνωριστούν ως πρόσφυγες».

Διακρίσεις και αποκλεισμός προσφύγων

Η ΚΙΣΑ εξάλλου, σε ανακοίνωσή της μετά την αυτοκτονία του Mohamed Dahir, είχε τονίσει ότι «το πλαίσιο ασύλου της Κυπριακής Δημοκρατίας, χαρακτηρίζεται από έντονα στοιχεία διακρίσεων και αποκλεισμού των  προσφύγων από την κυπριακή κοινωνία. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι δεν εφαρμόζεται, ούτε και υφίσταται οποιοσδήποτε μηχανισμός αξιολόγησης με εξατομικευμένο τρόπο, της κατάστασης και των αναγκών των αιτητών ασύλου και ιδιαίτερα των ευάλωτων ομάδων, όπως οι ασυνόδευτοι ανήλικοι. Περαιτέρω, δεν υπάρχει αποτελεσματικός μηχανισμός που να επιτρέπει την άμεση πρόσβαση των ατόμων που αιτούνται διεθνούς προστασίας, σε υλικές συνθήκες υποδοχής που να διασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση. Για την παροχή των προβλεπόμενων από τον νόμο υλικών συνθηκών υποδοχής, οι αιτήτριες/τές ασύλου, πρέπει να υποβάλουν ειδική αίτηση στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, κάτι που τις/τους παγιδεύει σε έναν κυκεώνα γραφειοκρατίας, με πραγματικό σκοπό τον αποκλεισμό τους από τα δικαιώματά τους. Η επιβίωση είναι δύσκολη, ακόμα και για όσες/όσους καταφέρνουν να αποκτήσουν πρόσβαση στις υλικές συνθήκες υποδοχής, αφού τα ποσά που τους δίνονται για ενοίκιο και φαγητό (σε μορφή κουπονιών), δεν μπορούν να καλύψουν τις πραγματικές τους ανάγκες. Ακόμα, οι συνθήκες του Κέντρου Υποδοχής, επιδεινώνουν τις τραυματικές εμπειρίες που οι πρόσφυγες έχουν ήδη βιώσει και καθιστούν τις ευάλωτες ομάδες (γυναίκες, μονογονεϊκές οικογένειες, ΛΟΑΤΙΚ άτομα, ανάπηρα άτομα), ακόμα πιο ευάλωτες και εκτεθειμένες στη βία και τον αποκλεισμό».

Δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην Κύπρο…

Η οργάνωση σημείωσε ότι «παρά τα θετικά βήματα και τη βελτίωση των τελευταίων χρόνων, εξακολουθούν να υπάρχουν ουσιαστικά προβλήματα όσον αφορά την πρόσβαση των προσφύγων στα δικαιώματά τους, καθώς και τον χειρισμό των θεμάτων που τις και τους απασχολούν. Η ΚΙΣΑ θεωρεί ότι η κυπριακή κυβέρνηση, δεν ικανοποιεί αποτελεσματικά τις ανάγκες των προσφύγων και επιδεικνύει πλήρη αδιαφορία ως προς την στήριξη των δικαιωμάτων τους. Στην Κύπρο, οι πρόσφυγες δεν έχουν πρόσβαση στην ισότιμη, δίκαιη και ενεργή συμμετοχή στην κοινωνία. Οι πολιτικές και πρακτικές της Κυπριακής Δημοκρατίας έναντι των προσφύγων, στοχεύουν στο να αποτρέπουν πρόσφυγες από το να έρχονται στην Κύπρο και να μεταφέρουν το μήνυμα ότι οι πρόσφυγες δεν είναι ευπρόσδεκτες/οι, εμποδίζοντας την πρόσβαση τους σε βασικά δικαιώματα και καθιστώντας την ένταξη τους, αδύνατη. Ως αποτέλεσμα, οι πρόσφυγες αναζητούν διεθνή προστασία σε άλλες χώρες. Παράλληλα, όμως, η κυπριακή κυβέρνηση συλλαμβάνει και διώκει ποινικά πρόσφυγες που, λόγω έλλειψης όποιων άλλων τρόπων, επιχειρούν να φτάσουν στον προορισμό τους μέσω Κύπρου, χρησιμοποιώντας πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα».

Αυτά πρέπει να κάνει η Κύπρος

«Οι συνθήκες υποδοχής στην Κύπρο πάσχουν σοβαρά, καθώς δεν καλύπτουν ούτε τις βασικές ανάγκες των προσφύγων στους τομείς της υγείας, της στέγασης, της εκπαίδευσης και της ένταξης. Γι’ αυτό, η ΚΙΣΑ ζητά από την Κυπριακή Δημοκρατία να προχωρήσει άμεσα στα ακόλουθα:

*Να διασφαλίσει την ουσιαστική πρόσβαση των προσφύγων σε αξιοπρεπείς και δίκαιες συνθήκες υποδοχής. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, μόνο μέσω της σύστασης ενός συντονιστικού φορέα που να αποτελείται από ΜΚΟ και κυβερνητικές υπηρεσίες, που να είναι αρμόδιες για την πρόσβαση των προσφύγων σε δίκαιες συνθήκες υποδοχής. Η ικανοποιητική πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, στέγασης και αξιοπρεπούς διαβίωσης, πρέπει να διασφαλίζεται για όλες και όλους, τις και τους πρόσφυγες, αμέσως μετά την άφιξη τους και χωρίς διακρίσεις.

*Να διασφαλίσει γρήγορη και δίκαιη εξέταση των αιτήσεων ασύλου όλων των προσφύγων, ανεξάρτητα της καταγωγής τους, στα πλαίσια της αρχής για αξιοπρεπείς και δίκαιες συνθήκες υποδοχής .

*Να διασφαλίσει την ουσιαστική πρόσβαση των προσφύγων σε νομική αρωγή, ως την πιο ασφαλή δίοδο για αξιοπρεπείς και δίκαιες διαδικασίες ασύλου.

*Να κλείσει το υφιστάμενο κέντρο υποδοχής στην Κοφίνου και να δημιουργήσει μικρότερα κέντρα υποδοχής σε κάθε δήμο, ξεκινώντας από τους μεγαλύτερους. Το κέντρο στην Κοφίνου μπορεί, αν χρειάζεται, να μετατραπεί σε κέντρο έκτακτης ανάγκης για βραχυπρόθεσμη στέγαση προσφύγων, κατά την άφιξη τους στην Κύπρο.

*Να αναπτύξει πρόγραμμα για την ουσιαστική πρόσβαση παιδιών προσφύγων στην εκπαίδευση. Τα παιδιά πρόσφυγες θα πρέπει να μπορούν να εγγραφούν στο σχολείο ως μαθήτριες/τες και όχι ως «παρατηρητές», όπως συμβαίνει σήμερα. Οι «παρατηρητές» δεν μπορούν να πάρουν απολυτήριο και να συνεχίσουν την εκπαίδευση τους. Επίσης, τα παιδιά πρόσφυγες, πρέπει να έχουν άμεση πρόσβαση στην εκμάθηση των ελληνικών και να έχουν μέρος της εκπαίδευσης τους, στη μητρική τους γλώσσα.

*Να αναπτύξει σχέδιο δράσης, μέσω του οποίου οι πρόσφυγες θα έχουν πραγματική πρόσβαση στην ένταξη, ως ίσα και ενεργά μέλη της κοινωνίας.

*Να τερματίσει την ποινικοποίηση των προσφύγων που χρησιμοποιούν πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα για να φτάσουν στον τελικό τους προορισμό, μέσω Κύπρου».

Ο 23χρονος Γκαμπριέλ, σε παγκάκι της πλατείας Σολωμού, χθες Πέμπτη 26 Απριλίου 2018. Μπροστά του, το πάρκο όπου κοιμάται τις τελευταίες τρεις εβδομάδες.

Με πολιομυελίτιδα υποφέρει από τα παιδικά του χρόνια, ο 31χρονος αιτητής ασύλου από το Καμερούν.

Η πολυκατοικία στη Λάρνακα, όπου διέμενε και όπου αυτοκτόνησε στις 29 Αυγούστου 2017, ο 18χρονος Σομαλός αιτητής ασύλου, Mohamed Dahir. «Οι πολιτικές της Κυπριακής Δημοκρατίας σπρώχνουν πρόσφυγες στην αυτοκτονία», είχε δηλώσει σχετικά, η μη κυβερνητική οργάνωση υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό (ΚΙΣΑ), προσδίδοντας στον τραγικό θάνατο του τις συγκλονιστικές πολιτικές, αλλά και ηθικές διαστάσεις του κοινωνικού αποκλεισμού και της καταπάτησης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και των αιτητών ασύλου στην Κύπρο.

 

Φωτό: Στιγμιότυπο από τη συνάντηση του 31χρονου Γιανίκ, χθες Πέμπτη 26 Απριλίου 2018, με τον Μάριο Δημητρίου και τη λειτουργό της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο, Αιμιλία Στροβολίδου. Δίπλα στον νεαρό Αφρικανό, η διερμηνέας Γαλλικής γλώσσας, Ελεωνόρα Cazany.

 

Πηγή: http://24h.com.cy/2018/04/29/astegoi-ki-apegnosmenoi-prosfyges-stin-kypro/

Κλιμακώνεται το ζήτημα της έλλειψης στέγης για αιτητές ασύλου στην Κύπρο

Ανησυχητικά ψηλός αριθμός αιτητών ασύλου στην Κύπρο, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις διώξεις και τη βία στις χώρες καταγωγής τους, κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι, σε συνθήκες ένδοιας και απόγνωσης λόγω των σοβαρών ελλείψεων στις εθνικές πολιτικές ασύλου και υποδοχής. Η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες είναι σε θέση να γνωρίζει πολλές υποθέσεις που αφορούν άστεγους άνδρες, γυναίκες και οικογένειες με μικρά παιδιά από διάφορες χώρες, όπως η Συρία, το Καμερούν, η Σομαλία και το Ιράκ. Αν δεν είναι ήδη άστεγοι, στεγάζονται προσωρινά με συγγενείς, φίλους ή αγνώστους σε πολύ μικρά και συχνά υπερπλήρη στούντιο ή μικρά διαμερίσματα που δεν μπορούν να θεωρηθούν αξιοπρεπής στέγαση. Μερικοί, οι οποίοι αναγκάζονται να κοιμούνται στο πάτωμα και χωρίς πρόσβαση σε ντους ή τουαλέτες, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα άτομα, με αναπηρίες και άλλα προβλήματα υγείας.

 

Το θέμα της στέγασης αποτελεί αιτία σοβαρής ανησυχίας κι έχει οδηγήσει ορισμένους αιτητές ασύλου σε απόπειρες αυτοκτονίας. Το πρόβλημα έχει κλιμακωθεί από την αρχή του έτους επιδεινώνοντας τις ήδη δύσκολες συνθήκες διαβίωσης που αντιμετωπίζουν οι αιτητές ασύλου που ζουν εκτός του Κέντρου Υποδοχής στην Κοφίνου. Παρόλο που ο Κυπριακός Νόμος για τους Πρόσφυγες προβλέπει την άμεση πρόσβαση των αιτητών ασύλου στη στέγαση και την κοινωνική αρωγή μόλις υποβάλουν τις αιτήσεις ασύλου στις αρχές, το υφιστάμενο σύστημα δεν ικανοποιεί αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματα, θέτοντας σε κίνδυνο ορισμένους αιτούντες άσυλο.

 

Ένα από τα κύρια προβλήματα είναι οι καθυστερήσεις στην καταγραφή των αιτήσεων οι οποίες με τη σειρά τους δημιουργούν εμπόδια στην πρόσβαση στην κοινωνική πρόνοια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, παρέχεται ένα μικρό ποσό έκτακτης ανάγκης, το οποίο αποσκοπεί να καλύψει τις άμεσες ανάγκες μέχρι να εξεταστεί και να τεθεί σε ισχύ η αίτηση κοινωνικής πρόνοιας. Ωστόσο, αυτό το ποσό μπορεί να καλύψει τις βασικές ανάγκες για λίγες μόνο ημέρες, ενώ η εξέταση αιτήσεων κοινωνικής πρόνοιας συνήθως διαρκεί αρκετές εβδομάδες ή και μήνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα άτομα και  οικογένειες να παραμένουν άστεγοι και να εξαρτώνται απόλυτα από την καλή θέληση πολιτών και την στήριξη ενός μικρού αριθμού φιλανθρωπικών οργανώσεων που έχουν οι ίδιες περιορισμένους πόρους.

Η κατάσταση επιδεινώνεται από το γεγονός ότι μονήρεις αιτητές ασύλου δεν γίνονται πλέον δεκτοί στο Κέντρο Υποδοχής Κοφίνου, το οποίο, ακόμη και όταν είναι πλήρες, φιλοξενεί λιγότερο από το 5% του πληθυσμού των αιτητών ασύλου στη χώρα. Συνεπώς, η μεγάλη πλειοψηφία των αιτητών ασύλου διαμένει εκτός του Κέντρου. Ορισμένοι εργάζονται, αλλά οι περισσότεροι δεν απασχολούνται κυρίως λόγω περιοριστικών κυβερνητικών πολιτικών που απαγορεύουν στους αιτητών ασύλου να εργοδοτηθούν σε οποιαδήποτε εργασία κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης ασύλου. Ακόμα και μετά τους έξι μήνες, μπορούν να εργοδοτηθούν μόνο σε ορισμένους τομείς που βρίσκονται στην κατώτερη βαθμίδα της μισθολογικής κλίμακας, π.χ. γεωργία, κτηνοτροφία, συλλογή απορριμμάτων, πλύσιμο αυτοκινήτων και τα συναφή, ανεξάρτητα από τα ακαδημαϊκά προσόντα ή την επαγγελματική τους πείρα.

 

“Δεδομένου του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί σήμερα το εθνικό σύστημα ασύλου και οι πολιτικές υποδοχής, η έλλειψη στέγης και η φτώχεια είναι δυστυχώς αναπόφευκτες συνέπειες για πολλούς αιτητές ασύλου, τόσο νεοαφιχθέντων όσο και άλλους,” δήλωσε ο Αντιπρόσωπος της UNHCR στην Κύπρο, Ντάμτου Ντεσσαλένιε. Το πρόβλημα μπορεί, ωστόσο, να αποφευχθεί. Δεν πρόκειται απλώς για πρόσθετους πόρους. Ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί η αξιοπρέπεια και η ευημερία των αιτητών ασύλου, με μειωμένο κόστος για την κυβέρνηση, είναι να τους επιτραπεί να εργάζονται το συντομότερο δυνατόν και σε όσο το δυνατόν περισσότερους τομείς, βάσει του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης . Όσο πιο σύντομα έχουν οι αιτητές ασύλου πρόσβαση στην αγορά εργασίας, τόσο πιο γρήγορα γίνονται ανεξάρτητοι από την κρατική στήριξη και μπορούν να ζουν μια αυτόνομη και παραγωγική ζωή, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη της χώρας υποδοχής τους.

 

Το ζήτημα της έλλειψης στέγης προστίθεται στην επιδείνωση των συνθηκών υποδοχής των αιτητών ασύλου που παρατηρείται τα τελευταία δύο χρόνια. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες έχει επανειλημμένα εκφράσει τις ανησυχίες της για το χαμηλό επίπεδο βοήθειας που παρέχεται στους αιτητές ασύλου σε κουπόνια και ισοδυναμεί με λιγότερο από το ήμισυ του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος που λαμβάνουν οι Κύπριοι και αναγνωρισμένοι πρόσφυγες σε παρόμοια κατάσταση. Αυτό σημαίνει ότι με τους αιτητές ασύλου να λαμβάνουν 100 ευρώ ως επίδομα ενοικίου, υπάρχουν τεράστιες  δυσκολίες στην εξεύρεση αξιοπρεπούς στέγασης ενόψει των συνθηκών που επικρατούν στην αγορά στέγασης.

“Όσο το δυνατόν πιο σύντομα σταθούν οι πρόσφυγες στα πόδια τους, θα είναι προς το συμφέρον όχι μόνο των ιδίων αλλά και της κοινότητας υποδοχής,” δήλωσε ο Ντάμτου Ντεσσαλένιε. Είναι επόμένως απαραίτητο να επανεξεταστεί επειγόντως η τρέχουσα πολιτική για τις συνθήκες υποδοχής των αιτητών ασύλου, έτσι ώστε η βοήθεια που παρέχεται  να εξασφαλίζει ένα βιοτικό επίπεδο κατάλληλο για την υγεία τους και επαρκές για να διασφαλίσει τη διαβίωσή τους, όπως απαιτείται από τη νομοθεσία της ΕΕ. Η έμφαση πρέπει να δοθεί στην παροχή επαρκούς βοήθειας στους αιτητές ασύλου εκτός των κέντρων υποδοχής καθώς αυτό θα έχει καλύτερες προοπτικές επιτυχούς ενσωμάτωσης στον κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό ιστό της κοινωνίας υποδοχής όταν αναγνωριστούν ως πρόσφυγες.

 

Πηγή: http://www.unhcr.org.cy/el/nea/article/74c147466695866bef550f49972fb469/klimakonetai-to-zitima-tis-elleipsis-st.html

Η Κύπρος χορήγησε καθεστώς προστασίας σε 1300 αιτούντες άσυλο το 2017

Τα Κράτη Μέλη χορήγησαν καθεστώς προστασίας σε 538.000 αιτούντες άσυλο το 2017, σε 1300 η Κύπρος

Τα 28 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) χορήγησαν καθεστώς προστασίας σε 538.000 αιτούντες άσυλο το 2017, ποσοστά μειωμένα κατά σχεδόν 25% από το 2016, σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της ΕΕ, Eurostat. Σύμφωνα με την Eurostat, η Κύπρος χορήγησε καθεστώς προστασίας σε 1005 Σύριους (78% του συνόλου των 1300 θετικών αποφάσεων) σε 75 Σομαλούς (6%) και 50 Ιρακινούς (4%).

Εκτός από αυτά, τα κράτη μέλη της ΕΕ έλαβαν στο έδαφός τους σχεδόν 24.000 πρόσφυγες με το καθεστώς της μεταγκατάστασης. Η μεγαλύτερη ομάδα δικαιούχων καθεστώτος προστασίας στην ΕΕ το 2017 παρέμειναν οι πολίτες της Συρίας (175.800 άτομα ή 33% του συνολικού αριθμού των ατόμων που έχουν λάβει προστασία στα κράτη μέλη της ΕΕ), ακολουθούμενοι από πολίτες του Αφγανιστάν (100.700 ή 19%) και αυτούς του Ιράκ (64.300 ή 12%). Ο αριθμός των αποφάσεων που χορηγούν καθεστώς προστασίας στους πολίτες της Συρίας έχει μειωθεί από το 2016 (όταν αντιπροσωπεύουν ποσοστό 57% του συνόλου των χορηγήσεων), ωστόσο παρέμειναν η μεγαλύτερη ομάδα που έλαβε το καθεστώς προστασίας σε 18 κράτη μέλη το 2017. Από τους 175 800 Σύρους οι πολίτες που έχουν λάβει καθεστώς προστασίας στην ΕΕ, πάνω από το 70% έλαβαν καθεστώς προστασίας στη Γερμανία (124.800).

Το 2017, ο μεγαλύτερος αριθμός των ατόμων με καθεστώς προστασίας καταχωρήθηκε στη Γερμανία (325 400), έναντι της Γαλλίας (40 600), της Ιταλίας (35 100), της Αυστρίας (34 000) και της Σουηδίας (31 200). Από το σύνολο των προσώπων στα οποία χορηγήθηκε καθεστώς προστασίας το 2017 στην ΕΕ, χορηγήθηκε καθεστώς πρόσφυγα σε 271 600 άτομα (50% όλων των θετικών αποφάσεων), σε 189 000 χορηγήθηκε επικουρική προστασία (35%) και 77 500 άδεια διαμονής για ανθρωπιστικούς σκοπούς λόγους (14%). Πρέπει να σημειωθεί ότι, ενώ το καθεστώς της ΕΕ για τους πρόσφυγες και η επικουρική προστασία ορίζεται από το δίκαιο της ΕΕ, το ανθρωπιστικό καθεστώς χορηγείται μόνο βάσει της εθνικής νομοθεσίας.

Η Κύπρος εξέδωσε 1300 θετικές αποφάσεις για αιτήσεις ασύλου (1520 ανά 1 εκατομμύριο κάτοικοι), 235 για καθεστώς πρόσφυγα και 1065 για επικουρική προστασία.

Το 2017 εκδόθηκαν περισσότερες από 970.000 πρωτοβάθμιες αποφάσεις σχετικά με αιτήσεις ασύλου στα κράτη μέλη της ΕΕ και άλλες 266.000 τελικές αποφάσεις μετά από έφεση. Οι αποφάσεις που ελήφθησαν “πρωτόδικα” είχαν ως αποτέλεσμα την χορήγηση καθεστώτος προστασίας επί περίπου 443 000 ατόμων, ενώ άλλα 95 000 έλαβαν καθεστώς προστασίας κατά την δευτεροβάθμια προσφυγή.

Το ποσοστό αναγνώρισης (το ποσοστό των θετικών αποφάσεων στο συνολικό αριθμό των αποφάσεων) ήταν 46% για τις πρωτοβάθμιες αποφάσεις στην ΕΕ. Για τις τελικές αποφάσεις επί της προσφυγής, το ποσοστό αναγνώρισης ήταν 36%. Τα αποτελέσματα των αποφάσεων σχετικά με τις αιτήσεις ασύλου, και ως εκ τούτου το ποσοστό αναγνώρισης, ποικίλλουν μεταξύ των χωρών της ιθαγένειας των αιτούντων άσυλο. Μεταξύ των είκοσι βασικών εθνικοτήτων των αιτούντων άσυλο στις οποίες ελήφθησαν αποφάσεις σε πρώτο βαθμό το 2017, τα ποσοστά αναγνώρισης στην ΕΕ κυμάνθηκαν από περίπου 5% για τους πολίτες της Αλβανίας έως το 94% για τη Συρία και το 92% για την Ερυθραία.

Το μερίδιο των θετικών αποφάσεων στο σύνολο των αποφάσεων στην Κύπρο ήταν 51% (1245 από τις 2450). Άλλες 55 θετικές αποφάσεις, ήτοι το 15% του συνόλου, προήλθαν από προσφυγή (από 355 αναφορές).

Πηγή: ΚΥΠΕ